વ્યોમનાથ – એક અલગ જ વિષય પર લખેલી સ્ટોરી !!

વ્યોમનાથનુ ચિત્ત ખુબ જ ઉદાસ હતુ. તેને પોતાના ફેવરેટ નાસ્તા ગાંઠિયા જલેબી પર તેનુ ધ્યાન ન હતુ. રાતના બે વાગી ગયા હતા. તે પોતાની ઓફિસમાં સાવ એકલો હતો.

બહાર હોર્નનો અવાજ સંભળાયો. અત્યારે અડધી રાતે નીરવ શાંતિમાં તે અવાજે તેનુ ધ્યાન ભંગ થયુ અને તે નાસ્તો ટેબલ પર મુકીને બારી પાસે જોવા ગયા. તેની ઓફિસની બાજુમાં રહેતો ધ્યાનચંદ તેની નાઇટ ડયુટી પુરી કરીને ઘરે આવ્યો હતો. વળી કડકડતી ભુખે તે ફરી ગાંઠિયા જલેબી પાસે આવ્યો.

સવારે પણ આવી જ કડકડતી ભુખ લાગી હતી અને એટલે બહુ નજાકત અને પ્રેમથી આ ગાંઠિયા અને જલેબી તેના આસિટન્ટ પુર્વ સાથે મંગાવ્યા હતા. પરંતુ તેના નસીબમાં અત્યારે અડધી રાતે ઠંડા લુખા સુકા ખાવાના લખ્યા હશે કે તેને આખો દિવસ અન્નનો દાણો પણ નસીબ ન થયો.

બહુ ઉત્સાહથી આજે વહેલો સવારે ચાર વાગ્યે ઉઠી ગયો હતો. સવારે જ નક્કી કરી લીધુ હતુ કે ચાર પાંચ નાના નાના કેસ એકઠા થઇ ગયા હતા તેને આજે સોલ્વ કરી લેવા અને કાલે તો વીકેન્ડ પર રજા લઇ પરિવાર સાથે ફરવા નીકળી જશે. ઘણા સમયથી તે કયારેય પરિવાર સાથે બહાર ગયો ન હતો. તેની પત્ની સ્વાતિ હમેંશા ફરિયાદ કરતી રહેતી બસ કામ કામ અને કામ જ. આજે તેની ફરિયાદ હમેંશા માટે દુર કરી દેવા તેને ઇચ્છા હતી આથી આગલી રાત્રે જ તેને પિકનિક માટે ગોવાની ટિકિટ બુક કરાવી લીધી હતી. તેના લાડકા દીકરા સોહમને પણ બે દિવસ સ્કુલમાં રજા હતી આથી સારો મેળ હતો. બધા બે દિવસ ફુલ એન્જોય કરીશુ. એવુ તેને નક્કી કરી લીધુ હતુ.

નસીબથી વધારે કયાં કોઇને મળે છે? એક ફોને તેના બધા પ્લાન પર પાણી ફેરવી દીધુ. હમેંશાની જેમ જ. સવારે હજુ નાસ્તો મંગાવ્યો હતો ત્યાં જ શહેરના નામાંકિત વ્યાપારી મનોજ શુકલનો ફોન આવ્યો, “ડિટેકટીવ સાહેબ જલ્દી આવી જાઓ.” તેનો નાસ્તો અને તેના બાકી રહેલા બધા કેસ બધુ રહી ગયુ અને તે સીધો મનોજ શુકલના ઘરે નીકળી ગયો.

“સર, બેસો બેસો.” વ્યોમનાથને આવતાવેંત જ મનોજ શુકલે તેને સોફા પર બેસાડીને કહ્યુ.
“તમને આજે એવી શુ મુસીબત આવી પડી?” વ્યોમનાથે ચેર પર બેસતા કહ્યુ.
“વાત જ એવી છે. પોલીસને પણ કહેવાય એમ નથી. આથી, તમને બોલાવવા પડયા.
“ઓહ્હ, એવુ શુ બની ગયુ? તમારી પાસે તો ઘણા માણસો છે. ગાર્ડ્સ અને પ્રાઇવેટ ડિટેકટીવ્સ અમારા જેવા નાના ડિટેકટીવની શી જરુરિયાત પડી?” “અમારા માણસો તમારા જેવા કાબેલ નથી. વળી, વાત જ એવી છે કે ગામ ઢંઢેરો પીટાઇ એવો નથી.”

“વાઉ, હા બોલો.”
“પ્લીઝ, આ વાત આપણી વચ્ચે જ રહેવી જોઇએ. કોઇને કહેતા નહિ હો.” “હા, અમારો ડિટેકટીવનો નિયમ જ છે. અસીલની બધી વાતો અમે ગુપ્ત જ રાખીએ છીએ. તેની જરાય ફિકર ન કરજો. બસ હવે જલ્દી વાત જણાવો તો જલ્દી કેસ સોલ્વ થાય.”

“હુ જયારે કોલેજમાં અભ્યાસ કરી રહ્યો હતો ત્યારે અમે બધા મિત્રો પિકનિક માટે માથેરાન ગયા હતા ત્યારે હુ અને મારી ક્લોઝ ફ્રેન્ડ જયોતિ થોડા નશામાં એકબીજાના હાથ પકડીને રસ્તા ઘુમી રહ્યા હતા ત્યારે અચાનક પાછળથી કોઇ અમારી તસવીર ખેંચી રહ્યુ હોય તેવુ લાગ્યુ. મારા પિતાજી ખુબ જ રૂઢિચુસ્ત અને શિસ્તવાદી હતા. મને ખુબ જ ડર લાગ્યો કે આવી અમારી તસવીર કોઇ રીતે મારા પરિવાર પાસે પહોંચી જશે તો બહુ ખરાબ બનશે. હુ ડરી તેની પાછળ ભાગવા લાગ્યો. તે માણસ પોતાનુ મુખ સંતાડી આગળ ભાગી રહ્યો હતો. તે મારા કરતા ખુબ જ આગળ હતો.

અચાનક તે રસ્તે જતી કાર સાથે અથડાયો અને સ્થળ પર જ તેનુ મૃત્યુ થઇ ગયુ અને તેનો કેમેરો પણ પડીને તુટી ગયો. આથી હુ દુરથી રિલેકસ થઇને જતો રહ્યો. મે કયારેય વધારે તપાસ કરવાની કોશિષ પણ ન કરી કે તે કોણ હતો અને શા માટે અમારી આવી ફોટો ખેંચતો હતો? ત્યારબાદ હુ રોજીદી લાઇફમાં મશગુલ બની ગયો. અને તે મારી બેફીકરાયનુ પરિણામ આજે ભોગવી રહ્યો છું.” આટલુ માંડ બોલીને મનોજ શુકલ હાંફવા લાગ્યા અને પાણીનો ઘુંટડો ભરીને તે આમતેમ જોવા લાગ્યા. ઘરમાં લગભગ કોઇ દેખાતુ ન હતુ છતાંય તેને કોન્ફોર્મ કરી લીધુ. “બધાને બહાર મોકલી દીધા છે. મને ખુબ જ ડર લાગી રહ્યો છે. કોઇને ખબર પડ્શે તો મારા કેવા હાલ થશે?” “પણ એવુ શુ છે કે તમે આટલા બધા ડરી રહ્યા છો? કાંઇક ખુલાસો કરો તો ખબર પડે.”

મનોજભાઇએ ડરતા ડરતા કહ્યુ,
“બે દિવસ પહેલા મને એક કોલ આવ્યો કે હું મેઇલ ચેક કરી લઉ. હુ મોટે ભાગે પર્સનલ મેઇલ આઇ.ડી. વીકમાં એકાદ વાર જ ચેક કરુ છું. કોઇ અજાણ્યા વ્યક્તિનો આમ ફોન આવતા મે ફટાફટ મારો મેઇલ ચેક કર્યો. જે જોઇને હું એકદમ ગભરાય ગયો. તેને મારી પુરી જીંદગી પર નજર રાખી હતી અને મારી ઘણી એવી પર્સનલ ફોટો અને વિડિયો બનાવીને મોકલ્યા હતા અને જ્યોતિ સાથેના તે ફોટા પર મોકલ્યા હતા. મારી પાસે બે કરોડ રૂપિયા માંગ્યા છે. હું મારી તમામ સંપત્તિ વેચી દઉ તો પણ માંડ હું બે કરોડ રૂપિયા ભેગા કરી શકુ અને જો હું આવુ કરવા જાઉ તો પણ મારા પરિવારને શંકા જાય. અને તેઓએ મને ધમકી આપી કે જો હું તેને બે કરોડ રૂપિયા નહિ આપુ તો મને બદનામ કરી દેશે.” આટલુ બોલીને મનોજ શુકલે વ્યોમનાથને બધા ફોટા અને વિડીયો ક્લિપ્સ બતાવી. ઘણા ફોટા અને ક્લિપ્સ સામાન્ય હતા પરંતુ ઘણા ખુબ જ અસામાન્ય હતા. બે નંબરના બિઝનેશના પણ હતા.

“સર, આ બધા સાચા નથી મેં એવુ કદી કર્યુ નથી. તેઓએ મને બદનામ કરવા ટ્રિકથી ઘણાં ખોટા વિડિયો અને ફોટા બનાવ્યા છે. કોર્ટમાં હું બધુ સાબિત કરવા અને આની પાછળ કોણ છે તે શોધવા માટે જઇશ ત્યાં સુધી મારા પરિવાર અને સમાજનો વિશ્વાસ ગુમાવી બેસીસ.”

“પ્લીઝ તમે જેમ બને તેમ જલ્દી તપાસ કરી આપજો. તેઓએ મને માત્ર બે દિવસનો સમય જ આપ્યો છે.” “તમે ચિંતા ન કરો. હું હમણા જલ્દી જ કેસ સોલ્વ કરી આપીશ. જે કોઇ છે તેને જરૂરથી સામે આવવુ પડશે. હવે તમે જુઓ આ વ્યોમનાથનો કમાલ.”

“ખુબ ખુબ આભાર આપનો. તમારી ફીના એડવાન્સ પૈસા તમારા ખાતામાં હમણા જ જમા થઇ જશે. બાકીના તમારી રીત મુજબ કેસ સોલ્વ થયા બાદ મળી જ્શે.”

વ્યોમનાથએ કોલ આવ્યો હતો તે નંબર અને સમય તથા મેઇલની બધી ડિટેઇલસ લઇ લીધી. અને તે નીકળી ગયો. મોડી રાત્રી સુધી તેને બધી ઇન્ફોમેશન એકઠી કરી. તેને ખાવા પીવાનુ ભાન પણ ન હતુ. રાત્રે બે વાગ્યે તેના આસિસન્ટન્ટ પુર્વને રજા આપી ત્યારે તેના ભુખનો મારો શરૂ થઇ ગયો અને તેને સવારના ગાંઠિયા યાદ આવ્યા. તેની પત્નીના જલ્દી ઘરે આવજોના ફોન પુરા થઇ ગયા હતા. તે ફરીથી ગુસ્સે થઇ સુઇ ગઇ હશે. તેનુ કામ જ એવુ હતુ કે દરેક વખતે બધાને ઇમરજંસી જ હોય જ છે. રાત ઉજાગરાને દોડાદોડી તેની જીંદગી બની ગઇ હતી.

તેની પત્ની સ્વાતિ તેની સાથે થોડીવાર નારાજ રહેતી પછી ફરી થોડીવાર જ માની જતી હતી. તેના પિકનિકના બધા પ્લાન પર પાણી વળી ગયુ હતુ. તેને નાસ્તો પુરો કરીને ટિકિટ કેન્સલ કરાવી દીધી અને પછી આરામ કરવા માટે ઘરે ગયો. જેવુ કામ તેવા જ સપના માણસને આવે છે. વ્યોમનાથે આખો દિવસ મનોજ શુકલના કેસ વિશે તપાસ કરી હતી. આથી તેનુ જ તેને સપનુ આવ્યુ અને વ્યોમનાથને તેમાં એક ક્લુ મળી આવ્યો. તે ઉઠીને સીધો બ્રશ કર્યા વિના મુખ સાફ કરીને કપડાં ચેન્જ કરીને નીકળી ગયો.

તે ફટાફટ તેનુ કામ કરવા લાગ્યો છતા પણ સાંજ પડી ગઇ. અને તે મનોજ શુકલને મળવા ગયો.

“આવો આવો ડિટેકટીવ સાહેબ. તમે ઘણો જલ્દી કેસ સોલ્વ કરી લીધો. બેસો બેસો” સોફા પર બેસાડતા મનોજ શુકલે વ્યોમનાથે કહ્યુ.
“બહુ ઉતાવળ ન કરો તમારો કેસ હજુ સોલ્વ થયો નથી.”
“ઓહ્હ, હજુ થયો નથી?” થોડી ચિંતા સાથે મનોજ શુકલે પુછ્યુ.
“હા, બસ થોડીવાર જ છે. હું તમને એક વાત કહેવા આવ્યો છું કે તમે થોડી મુદત માંગી લો.”

“શું? મુદત? તમને ખબર છે કે તેઓ કેટલા ખતરનાક લોકો છે? ઓહ ગોડ હવે શું થશે? આજે તો લાસ્ટ ડે છે.” મનોજ શુકલે નિરાશ થતા કહ્યુ.
“તમે પોલાઇટલી ટ્રાય કરો. બે કરોડ કાંઇ મામુલી રકમ નથી? તેની વ્યવસ્થા કરતા વાર તો લાગે ને?” વ્યોમનાથે મનોજ શુકલને સમજાવતા કહ્યુ.

“તમને ખબર છે ને તે લોકો માનશે નહિ તો મારે મરવાનો વખત આવશે. મારે પાસે કોઇ રસ્તો બચ્યો નથી અને આજે લાસ્ટ ડે છે અને તમે કેસ જરા પણ સોલ્વ કરી શક્યા નથી.”

“મનોજભાઇ, હું તમારી પરિસ્થિતિ સમજુ છુ અને તમે જરા પણ ચિંતા ન કરજો કાંઇ થશે નહિ. તમે માત્ર બે દિવસનો સમય માંગવાનો ટ્રાય કરો પછી હું જોઉ છુ શું થાય છે?”

“ઓ.કે. હુ પ્રયત્ન કરી જોઉ છું.” મનોજ શુકલે પોતાનુ લેપટોપ લઇને તેમાં તેને જે મેઇલ આવ્યો હતો. તેના રિપ્લાયમાં તેને બે દિવસની મુદત માટેનો મેઇલ કરી દીધો. થોડી જ વારમાં બીપ વાગી અને તેઓનો મેઇલ આવી ગયો કે બે દિવસમાં હવે પૈસા નહિ મળે તો પરિણામ સારું નહિ આવે. મુદત મળી ગઇ હતી એટલે વ્યોમનાથ અને મનોજ શુકલ બંન્ને ને શાંતિ વળી.

વ્યોમનાથ મનોજ શુકલને મળી પોતાની ઓફિસે આવી ગયો. અને ફરી પોતાના કામે વળગી ગયો. હવે માત્ર થોડુ જ કામ બાકી હતુ. પરંતુ રાત પડી ગઇ એટલે તે સાવ રિલેક્ષ બની ઘરે જમીને સુઇ ગયો.

બીજે દિવસે સવારે તે કોઇને લઇને મનોજ શુકલના ઘરે ગયા.
“મનોજકાકા? તમે?” મનોજ શુકલે ચા પીતા પીતા ઉભા થઇને કહ્યુ. મનોજ શુકલના પિતાના ખાસ મિત્ર જેનુ નામ પણ મનોજ જ હતુ. તેને જોઇ મનોજ શુકલને ખુબ જ આશ્ચર્ય થયુ.
“કેમ હું ના આવી શકુ? કે તે હક્ક પણ હવે તમે નહિ આપો?” થોડા ક્રોધ સાથે મનોજ અંકલે કહ્યુ.

“ના, ના આવો આવો બેસો બેસો.”
“મારે તારા ઘરે બેસવુ નથી. તમારા જેવા કપટી માણસોનો સંગ મારે જરાય જોઇએ નહિ.” મનોજ અંકલે ગુસ્સા પુર્વક કહ્યુ.
“મનોજ અંકલ એકવાર શાંતિથી બેસી લો પછી તો તમારે જેલના સળિયા ગણવાના જ છે.” વ્યોમનાથે કહ્યુ.
“જેલના સળિયા તો આ કપટી લોકોને હું ગણાવીને રહીશ. રસ્તા પર લાવી દઇશ.”
“કાકા, તમે શુ બોલી રહ્યા છો?”

“ખાલી બોલી જ નહિ ઘણા બધા કાવતરા પણ રચી રહ્યા છે આ તમારા અંકલ. મનોજ અંકલ તમે બધુ કનફેશ કરો છો કે મને બધુ કઢાવતા સારી રીતે આવડે છે.” વ્યોમનાથે ગુસ્સાપુર્વક કહ્યુ.

“મે કોઇ ગુનો કર્યો નથી ઉલટુ મારા પરિવાર સાથે આ લોકોએ ખુબ કપટ કર્યુ છે” થોડી ભીનાશ સાથે મનોજ અંકલે કહ્યુ.

“વર્ષો પહેલા હું અને દીપક શુકલ જે તારા પિતાજી છે તે ખાસ મિત્રો હતા. નાનપણથી અમે સાથે અભ્યાસ કરતા હતા. મારો સ્વભાવ ખુબ જ ઓછો બોલવાનો હતો તેનાથી ઉલટો દીપકને ખુબ જ બોલવા જોઇતુ હતુ. અમે વિરોધાભાસી સ્વભાવના હતા છતાંય અમારી મિત્રતા અજોડ હતી. કોલેજમાં અમેં સાથે જ અભ્યાસ કરતા હતા અને પાર્ટ ટાઇમ જોબ પણ સાથે કરતા ગમે તે ફંકશન હોય કે કોલેજની કોઇભી શિબિરો હોય દરેક જગ્યાએ અમારી જોડી હાજર જ હોય.

અમારા બંન્ને ની પસંદ મોટે ભાગે સરખી જ રહેતી. લોહીના સંબંધ કરતા વધારે ગહેરો અમારો સંબંધ હતો. બધા અમને બે ભાઇ જ ગણતા હતા. અમે પાર્ટ ટાઇમમાં કપડાંના શો રૂમમાં સાથે કામ કરતા હતા. બપોરે કોલેજ છુટયા બાદ બે થી રાત્રે નવ સુધીની અમારી જોબ હતી. અમે અમારા પુસ્તકો પણ ત્યાં લઇ જતા અને અમારો અભ્યાસ નવરાશના સમયે કરી લેતા. સવારે કોલેજમાં સાથે હોઇએ અને દિવસ આખો જોબમાં. આથી અમે અમારા પરિવાર કરતા એકબીજા સાથે વધારે સમય સ્પેન્ડ કરતા હતા.
અમે જે કાપડના શો રૂમમાં કામ કરતા હતા ત્યાં એક પુજા નામની છોકરી પણ અમારી સાથે કામ કરતી હતી. તે ખુબ જ સરળ અને સુંદર હતી. તે ખુબ જ ગરીબ પરિવારમાંથી આવતી હતી. અમે બંને મનોમન તે પુજાને ચાહવા લાગ્યા હતા. પુજા સાથે મારી ટ્યુનિંગ સારી હતી. પરંતુ દીપકના મનોભાવની જાણકારી મળતા મેં મિત્રતા માટે મારા પ્રેમની કુરબાની આપી દીધી. પુજા મારા પ્રત્યે વધારે ન આકર્ષાય નહિ અને હું મારા મનને સમજાવવા તે નોકરી છોડી દીધી અને બીજી શોપ પર નોકરીએ લાગી ગયો.

પુજાએ દીપકના પ્રપોઝને નકારી દીધુ અને બીજા સાથે લગ્ન કરી લીધા ત્યારે દીપક ડિપ્રેશનમાં આવી ગયો અને તેને એ હાલતમાંથી બહાર લાવવા માટે સતત હું તેની સાથે રહ્યો હતો. છતાંય તેની હાલતમાં કોઇ સુધારો આવી રહ્યો ન હતો. આથી અમે અભ્યાસ છોડી દીધો અને મેં તેની સાથે મળીને બિઝનેશ સ્ટાર્ટ્ કરી દીધો જેથી તેનુ મન ડાયર્વટ થઇ શકે અને તેની માનસિક હાલતમાં સુધારો આવી શકે.

અમે બંન્ને સાથે મળીને બિઝનેશ કરવા લાગ્યા. કિસ્મત જોગ અમે ખુબ જ પ્રગતિ કરવા લાગ્યા થોડા જ વર્ષોમાં અમેં કરોડોનો બિઝનેશ કરવા લાગ્યા. અને દીપકે લગ્ન પણ કરી લીધા. હુ પુજાની યાદમાં કોઇ સાથે જોડાય ન શક્યો. હમેંશા જીવનના દરેક કદમમાં મેં દીપકનો સાથ આપ્યો. પરંતુ તેના મનના ભાવને હું કયારેય કળી ન શક્યો.

તેને મારી સાથે દગો કર્યો અને બધો બિઝનેશ પચાવી લીધો અને મને બહાર ફગાવી દીધો. મારા મનમાં ખુન્નસ ભરાય આવ્યુ પરંતુ હું કાઇ કરી શકુ તેમ ન હતો કારણ કે મારી પાસે પૈસા કે પાવર કાંઇ પણ ન હતુ. હું સાવ લાચાર હતો. આથી મનમાં ખુન્નસ ભરીને બેસી રહ્યો.

ધીરે ધીરે મેં નાની નોકરીથી શરૂઆત કરીને વીસ વર્ષમાં પુરતા પૈસા અને પાવર કમાઇ લીધા જેથી હું મારો બદલો લઇ શકુ. દીપકે જે રીતે મારી સાથે વિશ્વાસઘાત કર્યો હતો. તેનો મારા મન પર ખુબ જ ઉંડો આઘાત લાગ્યો હતો. આથી મેં પરફેકટ પ્લાનિંગ કર્યુ અને તને ટારગેટ બનાવ્યો અને તારા પર નજર રાખવાની શરૂ કરી દીધુ. તને નુકશાન પહોંચાડી હું દીપકને ખુબ મોટો આઘાત આપવા માંગતો હતો. વર્ષો પહેલા જ્યોતિ સાથે તારા ફોટોગ્રાફ મારા માણસે લીધા હતા અને તને ખબર પડી ગઇ એટલે તેનુ ખોટુ એક્સિડન્ટ કરાવી લીધુ. તેને ખાલી મરવાનુ નાટક કર્યુ હતુ. પરંતુ તે આજ સુધી જીવિત જ છે.

ત્યાર બાદ તારા જીવન પર પુરી નજર રાખીને બધુ એકઠુ કર્યુ અને થોડુ ટેકનોલોજીની મદદથી બનાવ્યુ અને તને મેઇલ કર્યો. દીપકે આપેલા ઘા માટે મારો બદલો પુરો થવા જઇ જ રહ્યો હતો ત્યાં વચ્ચે વ્યોમનાથ આવી ગયો.

“મનોજ, મને માફ કરી દે યાર મેં તારી સાથે ખુબ જ ખરાબ વર્તન કર્યું. પૈસાની લાલચ મારી આંખ સામે આવી ગઇ હતી અને હું તારી મિત્રતા ન સમજી શક્યો. તારા ગયા પછી મને થોડા જ સમયમાં ખુબ જ પસ્તાવો થવા લાગ્યો હતો. મેં તને શોધવા ખુબ જ પ્રયત્ન કર્યો પરંતુ મને તારો કોઇ પત્તો લાગ્યો નહિ. તારી યાદમાં મેં મારા પુત્રનુ નામ પણ મનોજ રાખ્યુ. આજ વર્ષો પછી તુ મને મળ્યો છે. માફ કરી દે યાર મને.” પાછળથી દીપક શુકલે ગળગળા સ્વરે કહ્યુ.

“માફી! તારા ગુનાની કોઇ માફી શક્ય નથી. જા હવે તું તારા રસ્તે અને હું મારા રસ્તે. હું તારા દીકરાને છોડી દઉ છુ અને તેના બદલામાં તારે મારા પર કોઇ કેસ કરવો નહિ.”

કેટલાક ઘા એવા હોય છે કે તે કયારેય રુઝાતા નથી. મનોજભાઇનો ઘા તેવો જ હતો. બંન્ને પક્ષે સંમતિથી નિર્ણય લઇ લીધો અને વ્યોમનાથ ત્યાંથી જતો રહ્યો.

લેખક : ભાવીષા ગોકાણી

આપ સૌ ને આ સ્ટોરી કેવી લાગી ? અચૂક જણાવજો !!

ટીપ્પણી

No comments yet.

Leave a Reply

error: Content is protected !!