“નક્ષત્ર” – દિલધડક નવલકથાનો આજે વાંચો ભાગ 12..

વાંચો પ્રકરણ 5 વાંચો પ્રકરણ 6 વાંચો પ્રકરણ 7   વાંચો પ્રકરણ 8  વાંચો પ્રકરણ 9 વાંચો પ્રકરણ 10  વાંચો પ્રકરણ 11

પ્રકરણ – 12…..

અમારી તરફ આવતી એ કાળી સ્કોર્પીઓમાં કોઈ મદદ કરનાર મળી રહેશે. મને આશા હતી પણ મારી બાકીની આશાઓ જેમ એ પણ ઠગારી નીકળી. એ કાળી સ્કોર્પીઓમાં અમારી નહી પણ સામે પક્ષની મદદ કરનાર હતા. એ કાર ત્યાજ થોડેક દુર પુલ ઓફ થઇ પણ એમાંથી ઉતરીને કોઈ બહાર ન આવ્યું. હું સમજી ગઈ કે એ ડોક્ટર અને એના માણસોની જ કાર હતી. હજુ આ બધા ડોકટરના જ માણસો હતા કે એનાથી એ ઉપર કોઈ હતું એ મને ખયાલ ન હતો. એ મહત્વનું પણ ન હતું. સામે જે ચહેરો હોય તે પણ બાજી એમના હાથમાં હતી એ નક્કી હતું.

એ કાળી કાર અમારાથી વીસેક યાર્ડ દુર પુલ ઓફ થઈ તેની વિન્ડો પર કાળા ગ્લાસ લગાવેલ હતા એટલે એમાં કોણ હશે એ જોઈ શકવું અશક્ય હતું અને એમાં કોણ હશે એ વિચારવાનો કોઈ જ અર્થ ન હતો કેમકે મારી સામે જે ચહેરા ખુલ્લા હતા એ જ અજાણ્યા હતા. હું એ ખુલ્લા ચહેરાઓ કોના છે એ જાણવામાં નિષ્ફળ હતી તો એ છુપાયેલા ચહેરા કોના હશે એ જાણવાનો તો કોઈ પ્રશ્ન જ ન હતો!!

“તમે મારી પાસેથી શું ઈચ્છો છો?” મેં ડોક્ટર તરફ જોઈ કહ્યું. મેં અન્ય ચીજોમાં સમય વેડફવાને બદલે સીધા મુદ્દા પર આવવાનું પસંદ કર્યું. મને છેકથી વાતને ગોળ ગોળ ફેરવવાની આદત જ ન હતી. પેલી અંગ્રેજી કહેવત છે ને ડોન્ટ બીટ એબાઉટ બુસ કમ ટુ ધ પોઈન્ટ. એ કહેવત કદાચ મને વધુ સારી રીતે લાગુ પડતી હતી.

“એ તાવીજ.. તારા ગાળામાં છે એ તાવીજ..” ડોક્ટર માથુરે કહ્યું.
મને નવાઈ લાગી આ બધું એક મામુલી તાવી જ માટે હતું? એ લોકોને મારી પાસેથી એ નાનકડા કાપડના ટુકડાને સીવીને બનાવેલ એ તાવીજ જોઈતું હતું?? પણ બીજી જ પળે થયું કપિલે મને એ એના પ્રેમની નિશાની રૂપે આપ્યું હતું. હું કઈ રીતે એ તાવીજ ઉતરી શકું? મારા પ્રેમની નિશાની… હું કઈ રીતે એનું અપમાન કરી શકું?
તો શું હું મારા પવિત્ર પ્રેમને એક નિર્દોષના લોહીથી ખરડાવા દઉં? કપિલનો પ્રેમ મારા શ્વાશમાં છે. મારા વિશ્વાસમાં છે. હું આ તાવીજ ઉતારી દઈશ તો પણ કાઈ એ પ્રેમ ચાલ્યો નથી જવાનો. એ પ્રેમ તો મારા શ્વાસ અને વિશ્વાસ સાથે જોડાયેલ છે એ હવે મારા દિલમાં છે અને મારી સાથે જ જશે.

“અને શું ખાતરી કે તમે ત્યારબાદ અમને છોડી દેશો?” મેં મારા મનમાં ઉઠેલ સવાલ એને સંભળાવ્યો.
“આ કાર તમને અહીંથી સુરક્ષિત શહેર સુધી પહોચાડવા માટે જ છે.” ડોક્ટર માથુરે કહ્યું. પણ એના અવાજ પરથી મને નહોતું લાગતું કે એ લોકેટ લીધા બાદ પણ અમને જવા દેશે. જો એને ખાલી લોકેટ જ જોઈતું હોત તો નીલ અને જેમ્સ મારી પાસેથી એ બઝારમાંથી જ લઈ લેત મને અહી સુધી લાવવાની જરૂર જ ક્યાં હતી??

મારા મને એની વાત પર વિશ્વાસ ન કરવા કહ્યું પણ એની શરત માન્યા વિનાયે કોઈ છૂટકો ન હતો. મારી સાથે જીંદગી હમેશા એવું કરતી મને ક્યારેય ઓપશન ન આપતી. બસ એક જ ઓપશન મને મળતો.
મેં ફરી કિંજલ તરફ એક નજર કરી. એ કૈક બોલવા માંગતી હતી પણ એના મો પર ટેપ મારેલી હતી. એ લોકોએ એના હાથ બાંધવા માટે નાયલોન દોરી અને મો પર જે ટેપ લગાવેલી હતી એ જોઈ મેં તર્ક લગાવ્યો કે એ જરૂર પ્રોફેશનલ હતા. હું તત્વજ્ઞાનની વિધાર્થીની હતી. દરેક વસ્તુને તર્ક વિતર્કથી સમજતી પણ મને એક જ વસ્તુ ન હતી સમજાઈ રહી કે એ લોકો મારી પાસે એ તાવીજ માગી કેમ રહ્યા હતા? આ સુમશાન જગ્યાએ હું એમને મારું એ તાવીજ છીનવી લેતા કઈ અટકાવી શકું એમ નહતી? મારું કોઈ જ લોજીક એ પ્રશ્નનો જવાબ મેળવવામાં સફળ ન રહ્યું. પણ મેં એમને એ સવાલ ન કર્યો મને એ પૂછવું યોગ્ય ન લાગ્યું.

“પણ હું તમારા શબ્દોનો વિશ્વાસ કઈ રીતે કરું?” મેં ડોક્ટર તરફ એક બે ડગલા જતા કહ્યું.
“તારી પાસે બીજો કોઈ રસ્તો નથી.” એણે કહ્યું. એના હોઠ એક ઘાતકી સ્મિતમાં મલક્યા.
“મને કૈક ખાતરી જોઈએ?” મેં કહ્યું.
“ખાતરી તો મને પણ નથી કે એ તાવીજ ખરેખર મને બચાવી શકશે કે નહી. તો તને ખાતરી કેમ આપું?” માથુર સ્વામીએ કહ્યું.
મને એના કહેવાનો મતલબ ન સમજાયો પણ એટલું જરૂર સમજી ગઈ કે એ તાવીજ જરૂર કૈક રહસ્ય ધરાવતું હતું, કમસેકમ ડોક્ટરને તો એમ લાગતુ જ હતું કે એ તાવીજમાં કોઈ શક્તિ છે.

“શેનાથી નહી બચાવી શકે?” મેં કહ્યું.
“એ તારે ફિકર કરવાની જરૂર નથી, તારે તો એ વિચારવું જોઈએ કે આ તાવીજ તને અને તારી આ દોસ્તને બચાવી શકશે કે નહી.” માથુરે કહ્યું.
મેં ફરી એકવાર નીલ અને એના મિત્રો તરફ નજર કરી એ લોકો શાંત ચિતે એ બધું સાંભળી રહ્યા હતા. મેં વિવેક તરફ નજર કરી એ હજુ ત્યાજ ઉભો હતો અને બધું જોઈ રહ્યો હતો. પેલી કાળી કાર પણ ત્યાની ત્યાજ હતી. એમાં કોણ હશે મેં વિચાર્યું પણ મને જીંદગીમાં ક્યાં કોઈ સવાલના જવાબ મળ્યા હતા તે એ સવાલનો જવાબ પણ મળે.??

મેં આકાશ તરફ એક ઉદગ્રીવ દ્રષ્ટી કરી. એક ખુશનુમા સવાર હોય એવું મને જરાય ન લાગ્યું. જોકે સુરજ આકાશમાં ખાસ્સો એવો ઉપર આવેલો હતો અને આખો જંગલ વિસ્તાર સજીવ થઈ ગયેલ હતો. આકાશમાં પક્ષીઓ ઉડી રહ્યા હતા અને ભેડા પરના દરેક વ્રુક્ષની ડાળીઓમાં છુપાઈને બેઠેલ નાનકડા જીવો ગાઈ રહ્યા હતા. સામાન્ય પરિસ્થિતિમાં એ સવારમાં દરેક એ ચીજ હતી જે મને ખુશ કરી નાખે પણ એ દિવસે નહી.
હું તો માત્ર કોઈ નાનકડા પક્ષીને હમિંગ કરતી જોઇને પણ ખુશીથી ઉછળી પડતી હતી. તો શું થયું એ હજારો પક્ષીઓના ગીતો પણ મને કેમ ખુશ ન કરી શક્યા???

કોઈ ફૂલની ઉપર હોવરીંગ કરતું નાનકડું પતંગિયું પણ મારા મનને પ્રસન્ન કરવા માટે પુરતું હોતું. તો આખું જંગલ સજીવ થયેલ હતું છતાં મારા મનને કેમ પ્રસન્ન કરી શકતું ન હતું??
કદાચ હું જાણતી હતી કે હવે મારે સજીવો સાથે કોઈ નિસ્બત ન હતી રહેવાની??? કદાચ હું જાણી ગઈ હતી કે હું પોતે જ નિર્જીવ બનવા જઈ રહી હતી??
માથુરે પોતાના એક માણસને કૈક ઈશારો કર્યો, એ કિંજલ તરફ જવા લાગ્યો.
“એ શું કરવા જઈ રહ્યો છે?” મેં કહ્યું.

“એજ જે એને કરવું જોઈએ. મને લાગે છે જે હું નથી ચાહતો એ મારે કરવુ જ પડશે.” ડોકટરે કહ્યું.
“હું તાવીજ આપું છું એને કઈ ન કરતા.” મેં કહ્યું. હું સમજી ગઈ હવે બીજો કોઈ રસ્તો ન હતો.
“વલય..” ડોકટરે કહ્યું અને પેલો વ્યક્તિ જે કિંજલ તરફ જઈ રહ્યો હતો એ ત્યાજ અટકી ગયો. એ પાછો ફરી તેના બોસ તરફ જવા લાગ્યો. હું સમજી ગઈ હતી કે હવે ખરાખરીનો ખેલ હતો. એ તાવીજ ઉતાર્યા સિવાય બીજો કોઈ રસ્તો જ ન હતો. બસ જોવાનું એ હતું કે એ લોકો તાવીજ મેળવ્યા બાદ પોતાના શબ્દોને સાચવે છે કે નહિ પણ એ જાણવાનો એક જ રસ્તો હતો એ તાવીજ ઉતારી એમને આપવું.

“આશા છે તમે તમારા શબ્દો ને સાચવશો.” મેં કહ્યું અને તાવીજ ઉતારી હાથમાં લીધું, મને ફરી એક વખત થયું એ મારા પ્રેમની નિશાની હતી, પણ મારે મારી મિત્રતા નિભાવવા મારા પ્રેમની એ નિશાનીને કુરબાન કર્યા સિવાય કોઈ રસ્તો જ ન હતો. મારા અનકોન્સીયસ મને મારા કોન્સીયસ સામે એકવાર કપિલે મને તાવીજ પહેરાવ્યું એ પળ રજુ કરી દીધી. પણ મેં કચવાટ ન અનુભવ્યો મારા સબ કોન્સીયસે મારા કોન્સીયસનો સાથ આપતા કહ્યું કે કોઈના માટે કુરબાની આપવી એજ સાચી સોગાત છે પ્રેમની. પ્રેમ શબ્દ જ્યાં હોય તે હ્રદયમાં સ્વાર્થ નામના શબ્દ માટે કોઈ જગ્યા નથી હોતી. હું મારા પ્રેમ તરફથી મળેલ સોગાદના સ્વાર્થમાં મારી મિત્ર તરફની ફરજને કઈ રીતે ભૂલી સકું??
“નીલ એ તાવીજ મારી પાસે લઇ આવ.” માથુર સ્વામીએ નીલ તરફ જોઈ આદેશ કર્યો.

મેં નીલ તરફ જોયું. એના ચહેરા પર એક કચવાટ હતો, એનો ચહેરો જોતા મને એમ લાગ્યું કે એને ડોકટરનો આદેશ પસંદ ન હોતો આવ્યો. મને થયું કદાચ એ પણ આ તાવીજને જાદુઈ માનતો હશે અને એને અડતા ડરતો હશે, એને થતું હશે આટલા બધા માણસોમાંથી મને જ એ તાવીજ લેવા કેમ કહ્યું? એને એ તાવીજ પોતાના હાથે અડકે એ ડર હશે? જે હોય તે એ મારો વિષય ન હતો, મારે એની ચિંતા કરવાની જરૂર ન હતી, મારી પાસે ચિંતા કરવા માટે બીજું ઘણું બધું હતું.

નીલ મારી પાસે આવ્યો, એના ધીમા ડગલા જોઈ હું સમજી ગઈ હતી કે મારો શક સાચો હતો એ ખરેખર એ તાવીજને હાથમાં લેતા ડરી રહ્યો હતો, મને લાગ્યું કદાચ એટલે જ આ અંધશ્રદ્ધામાં માનનારા લોકો એ તાવીજ છીનવીને લેતા ડરતા હશે. કદાચ એટલે જ અહી સુમસાન જગ્યા પર મને લઈ આવવા છતાં તેઓ એ તાવીજ છીનવી લેતા ડરી રહ્યા હતા.
“એમ નહી કિંજલના હાથ ખોલો પછી જ હું એ તાવીજ આપીશ.” મેં માથુર સ્વામી તરફ જોઈ કહ્યું.

“મને નથી લાગતું તું કોઈ શરત મુકવાની સ્થિતિમાં છે, એનાથી ખોટી તારી ફ્રેન્ડની તકલીફોમાં વધારો થશે.” સ્વામીએ ઠંડા કલેજે અને શાંત અવાજે કહ્યું પણ હું એ શાંત અવાજ પાછળની ભયાનકતા સમજી ગઈ, એની વાત સાચી પણ હતી હું એ સમયે કોઈ જ શરત મુકવાની સ્થિતિમાં ન હતી.

નીલે મારી તરફ હાથ લંબાવ્યો, મેં એના હાથમાં એ તાવીજ મૂકી દીધું, એ સમયે મેં એના ચહેરાના ભાવ જોયા એ કઈક અલગ જ હતા એકદમ ન સમજાય તેવા, કદાચ એ ડરી રહ્યો હતો કે પછી એને એણે જે કર્યું એનો પસ્તાવો હતો, કે પછી એને કોઈનો ઓડર માનવાનું નહી ગમતું હોય, એ એની ટીમનો બોસ હતો અને અત્યારે એની ટીમ સામે જ એને કોઈકનો હુકમ માનવો પડ્યો હતો.

નીલ મારી પાસેથી એ તાવીજ લઇ ડોક્ટર તરફ જવા લાગ્યો, એણે જઈને એ તાવીજ ડોકટરના હાથમાં આપ્યું, ડોક્ટર એ તાવીજને આમતેમ ફેરવી થોડીક વાર સુધી જોતો રહ્યો. ત્યારબાદ કઈક બબડ્યો પણ એ એટલું ધીમેથી બોલ્યો હતો કે મને સંભળાયુ નહિ. આમેય મારા અને એની વચ્ચે ખાસ્સું એવું અંતર હતું. મને ફરી થયું કાશ મને કિંજલ જેમ લીપ રીડીંગ આવડતું હોત તો હું એ સમજી શકત. એ શું બોલ્યો એ જાણી શકત અથવા મારી જગ્યા એ કિંજલ ઉભી હોત તો પણ એ સમજી શકત પણ એ મહત્વનું ન હતું મહત્વનું હતું હવે એ લોકો શું કરે છે.

“તમને જે જોઈતું હતું એ મળી ગયું છે હવે હું કિંજલને લઇ જઈ શકું છું?” મેં ડોક્ટર તરફ જોઈ કહ્યું. મારા વાક્યથી એ એકદમ ચોકી ગયો હોય એમ એને મારી તરફ જોયું.
“ઈચ્છા તો નથી થતી પણ વચન આપ્યું છે માટે જવા દેવા જ પડશે ને?” એણે પોતાની બાજુમાં ઉભેલા એ બદસુરત માણસ તરફ જોઈ કહ્યું.
“હા, આપણે આપણો નિયમ કઈ રીતે તોડી શકીએ કોઈને કિડનેપ કર્યા પછી એને જીવિત ન છોડવાનો નિયમ? મને યાદ નથી આપણે ત્યાંથી કોઈ જીવિત ગયું હોય.” એ બદસુરત માણસે એને જવાબ આપ્યો.

મારું હ્રદય એક વાર ધબકારો ચુકી ગયું. મને થયું એ લોકો ફરી કોઈ રમત રમી રહ્યા છે. પણ હું ચુપ રહી કેમકે એવા સમયે તમે દગો કર્યો છે. તમે પોતાની વાતથી ફરી ગયા છો. એવી બુમો પાડવાથી કોઈ જ ફાયદો નથી થતો. હું સમજતી હતી. તત્વજ્ઞાન મારો ફેવરીટ વિષય ન હતો છતાં હું એમાં જે શીખી હતી એ મને કહી રહ્યુ હતું કે હજુ કૈક એમને મારી પાસેથી જોઈતું હતું કેમકે એ લોકો હજી મને ડરાવવાનો પ્રયાસ જ કરી રહ્યા હતા. નહિતર એ લોકો પોતાની વાતચિત એ રીતે પણ કરી શકત કે મને એ સંભળાય જ નહી. એમને એટલું ઉતાવળું બોલની જરુર જ ન હતી. જો તેઓ મને ડરાવવા માંગતા ન હોય.
હું સમજી ગઈ કે હજુ કઈક એવું હતું જે મારા માટે સરપ્રાઈઝ બની આવવાનું હતું. પણ એ શું હતું એ મને સમજાઈ નહોતું રહ્યું. એ જે હોય તે પણ મને સરપ્રાઈઝ બિલકુલ પસંદ ન હતું.

“શું હું હવે એને લઇ જઈ શકું છું?” મેં ફરી પોતાના ડર પર કાબુ મેળવતા કહ્યું, મેં મારા અવાજને બને એટલો મજબુત રાખવાનો પ્રયત્ન કર્યો અને સદનસીબે હું એમાં સફળ રહી. પૂરી નહી તો આંશિક પણ હું સફળ રહી. મારો અવાજ ડરને લીધે ધ્રુજ્યો નહિ.
“હા.” માથુરે કહ્યું, મને નવાઈ અને ખુશી બંને થયા. નવાઇ એ માટે કે એ લોકો મને એટલે આસાનીથી મારી દોસ્તને લઇ જવા દેવા રાજી થઈ ગયા હતા અને ખુશી પણ એજ કે હું કદાચ કિંજલને બચાવવામાં સફળ રહી હતી.

હું ઉતાવળે ડગલે કિંજલ તરફ જવા લાગી, ફરી મને મારી આસપાસનું વાતાવરણ ખુસનુમા લાગવા માંડ્યું. ફરી સુરજના એ કિરણો મને શીતલ લાગવા માંડ્યા અને ફરી ભેડા પર ખીલેલા ફૂલોની સુવાસ મારું મન મહેસુસ કરવા લાગ્યું.
“હું મારો નિયમ તોડી રહ્યો છું અને શબ્દોને સાચવી રહ્યો છું મને આશા છે કે તમે પણ પોલીસ પાસે જઈને મને ગુસ્સો નહી અપાવો.” માથુરે કહ્યું.
મેં ચાલતા ચાલતા જ એની તરફ જોઈ કહ્યું, “અમે એવું નહી કરીએ બસ અમને જવાદો અમે પોલીસ તો શું કોઈનેય નહી કહીએ.”

મે એને એ કહેતી વખતે પણ ચાલવાનું બંધ નહોતું કર્યું પણ હજુ હું કિંજલથી કેટલાક કદમ દુર હતી, મને એમ લાગી રહ્યું હતું કે જાણે એ અંતર બહુ વધારે હોય. મને મારી ફ્રેન્ડ પાસે પહોચવાની એટલી જલ્દી હતી. હું એના હાથ ઝડપથી ખોલવા માંગતી હતી. એના હાથ એની પીઠ પાછળ બાંધેલા હતા. મને એના હાથ દેખાઈ તો નહોતા રહ્યા પણ એ માણસે કહ્યું હતું કે એ નાયલોનની દોરી કાંડા છોલી નાખે છે એને આધારે હું કિંજલના લોહી ભીના કાંડાને મહેશુસ કરી શકતી હતી અને એ દોરીનું દર્દ મારા પોતાના કાંડા પર હોય એમ મને લાગતું હતું.

હું કિંજલ પાસે પહોચી. એના પાસે જઈ બેસી ગઈ, અને એના ચહેરા તરફ જોયું પણ એની આંખોમાં હવે દર્દ ન હતું. કદાચ એ પણ મારી જેમ એ લોકોએ અમને જવા દીધા એ બાબતથી ખુશ હતી. એનું મો બંધ હતું પણ એણીએ બધું સાંભળ્યું તો હતુ જ ને?
મેં મારો હાથ એની પીઠ પાછળ જવા દીધો, મને ત્યાં એના હાથ મળ્યા, હું એની સામે જ બેઠી હતી અને એના હાથ ખોલવાનો પ્રયાસ કરી રહી હતી, મારા હાથ એના કાંડા પર ગયા મને રાહત થઇ કે એ ભીના ન હતા એના પર લોહી ન હતું, એ નાયલોનની દોરી કિંજલને નહોતી વાગી પણ અચાનક હું એનાથી એક ડગલું દુર હટી ગઈ.

એના કાંડા પર લોહી ન હતું, હોય જ ક્યાંથી? એના કાંડા પર કોઈ દોરી જ ન હતી. એના હાથ બંધેલા જ ન હતા. એ માત્ર પોતાના હાથને પોતાની પીઠ પાછળ રાખીને આરામથી બેઠી હતી.
“શું થયું? નવાઈ લાગી?” કિંજલે પોતાના હાથ પીઠ પાછળથી આગળ લાવી, એના મો પર લગાવેલ ટેપ હટાવતા કહ્યું.
હું કાઈજ બોલી ન શકી.. શું બોલી શકું?

“નવાઈ તો મને પણ લાગી છે તું આટલી જલ્દી માની ગઈ એ જોઈ? બીજા તો કોઈ આટલા જલ્દી નહોતા માની ગયા… “ કિંજલે કહ્યું અને એ આછું હસી પણ એ સ્મિત એના રોજના સ્મિત જેવું ન હતું એમાં મીઠાશને બદલે ઝેર હતું, કાતિલ ઝેર…
બીજા તો કોઈ આટલા જલ્દી નહોતા માની ગયા. એના એ વાક્યનો પડઘો મારા મનમાં ગુંજવા લાગ્યો. એ શું કહેવા માંગતી હતી? બીજા કોઈ એટલે કોણ? અને શેના માટે ન હતા માન્યા?

***

કિંજલ હજુ એ ઝાડ નીચે ઘાસ પર બેઠી હતી. હુ પણ એનાથી થોડીક દુર ઘાસ પર જ બેઠી હતી. મારી ચારે તરફ અજાણ્યા માણસો હતા. બસ એક કિંજલ મારી પરિચિત હતી, પણ હવે મને એ પણ અજાણ્યી લાગવા માંડી હતી. મને એમ લાગી રહ્યું હતું જાણે હું એને ઓળખતી જ ન હતી.
મને ખબર ન હતી કે કેમ પણ મને એવું લાગવા માંડ્યું હતું કે મારું મોત એકદમ નજીક હતું. જાણેકે એ મારી આસપાસ જ હતું. જાણે કે ભેડા પરના કોઈ વ્રુક્ષની પાછળ લપાઈને બેઠેલ એ મોત મારી તરફ આંખો માંડીને જ બેઠું હતું. જાણે કે મોત દિવસોથી મારો પીછો કરી રહ્યું હતું, જાણે કે કોલેજના પહેલા જ દિવસે મને કિંજલથી નહી એના અંદર છુપાઈને બેઠેલ મોતથી મિત્રતા થઈ ગઈ હતી.

મને થયું હું એને ઓળખી કેમ ન શકી??? પણ કઈ રીતે ઓળખી શકું? કોઈ માણસ પોતાની મોતને ઓળખી શકતું હોત તો એને પોતાની નજીક આવવા જ કેમ દે?
એ વિચારોએ મને હતાશ અને નિરાશ કરી નાખી છતાં કિંજલે એવું કેમ કર્યું?? એ કેમ મારું મોત બની આવી હતી? બસ એ હું જાણવા માંગતી હતી.
“આ બધું શું છે કિંજલ? મેં મારી જાતને સંભાળતા કહ્યું.

આજે મારું બધુ જ તત્વજ્ઞાન નકામું ગયું હતું. શું ચાલી રહ્યું છે એનો હું જરાયે અંદાજ લગાવવા અસમર્થ હતી… મારી જગ્યાએ કોઈ પણ હોય શું થઇ રહ્યું છે એ સમજી શકાય એમ હતુ જ નહિ. તમને જેના પર સૌથી વધુ વિશ્વાસ હોય એજ તમારી સાથે દગો કરે ત્યારે શું ચાલી રહ્યું છે એ સમજવું શક્ય રહેતું નથી. કદાચ બધી સમજણ જ ચાલી જાય છે.
“એ જ તું જે જોઈ રહી છે.” કિંજલના ચહેરા પર એક સ્મિત ફરક્યું, એ રોજના જેવું મીઠું નહી પણ એક ઘાતકી સ્મિત હતું. મને એ સ્મિતમાં મને ડસેલ સાપથી પણ વધુ ઝેર દેખાયું.

“એટલે?” મેં કહ્યું, મારા ગળામાંથી અવાજ માંડ નીકળી રહ્યો હતો. મને એવું લાગી રહ્યું હતું જાણે કે મારું ગળું કોઈએ પોતાના બંને મજબુત હાથથી દબાવી નાખ્યું હોય અને મારો શ્વાસ રુધાઈ રહ્યો હોય. જાણે મારી આસપાસની હવામાંથી ઓક્સીઝન ખતમ થઇ ગયો હોય અને માત્ર ગ્રીન હાઉસ ગેસને લઈને જ હવા આમ તેમ ફરી રહી હોય!!!

‘એટલે એ જ કે તે બહુ મોટી ભૂલ કરી નાખી છે.” એણીએ હસીને કહ્યું.
“શું ભૂલ?” મેં નવાઈ પામી કહ્યું. મને તો ન હતું લાગતું કે મેં એ શહેરમાં આવીને એક અઠવાડિયામાં કોઈ એવી ભૂલ કરી નાખી હોય જેના લીધે મારે મારું જીવન ગુમાવવું પડે સિવાય કે કિંજલથી દોસ્તી કરવી.
“એ તાવીજ તારે ન હતું ઉતારવું જોઈતું.” એનો અવાજ ધીમો હતો પણ મારા મનમાં એનો ઊંડો પડઘો પડી રહ્યો હોય તેમ મને લાગ્યું.

“કેમ?” મેં અજાણ્યા બનાવાનો પ્રયાસ કરતા કહ્યું.
હું જાણવા માંગતી હતી એ તાવીજમાં એવું શું હતું. મૃત્યુ વેળાએ એ મારી બધું જાણવાની ઘેલછા ઘટી ન હતી. કમસેકમ હું એ તો જાણવા માંગતી જ હતી કે એ તાવીજમાં શું હતું અને કપિલે મને એ કેમ આપ્યું હતું?
“કેમકે એ એક જ એવી ચીજ હતી જે તને અમારાથી બચવી શકે તેમ હતું.” કિંજલે કહ્યું અને માથુર તરફ જોયું. તેઓ બંને એકબીજા સામે જોઈ હાસ્ય, એ બંનેનું હાસ્ય મારા હ્રદયમાં ડર પેદા કરવા માટે પુરતું હતું.

“તમે કોણ છો અને મને કેમ મારવા માંગો છો?” મેં સ્વાભાવિક સવાલ કર્યો.
“અમે કોણ છીએ એ મહત્વનું નથી અને કોણે કહ્યું અમે તને મારવા માંગીએ છીએ?” કિંજલે કહ્યું. ફરી એણીએ ડોક્ટર તરફ જોયું અને એ બંનેએ એ જ ગંદુ સ્મિત એકબીજાને અદલ બદલ કર્યું.
“કારમાં બેઠેલા લોકો બિચારા કંટાળી ગયા હશે એમને બહાર લાવી દઈએ. હવે નાટક પૂરું થઇ ગયું છે?” માથુરની બાજુમાં ઉભેલ એક પાતળા માણસે કહ્યું. એણે કાળો શર્ટ અને લુઝ નેરો પેન્ટ પહેરેલ હતું. એ ડોકટરના મદદનીશ જેવો લાગતો હતો.

“હા, એમને બોલાવી લો.. બાકી નાટક તો હજી ચાલુ જ થયું છે.” કિંજલે એના તરફ પણ એ જ ગંદુ સ્મિત આપી કહ્યું.
એક પળ પહેલા હું જેનો જીવ બચાવવા પોતાનો જીવ આપવા તૈયાર હતી એજ મારો જીવ લેવા હવે તૈયાર હતી. સાચેજ બધા કહેતા એ સાચું હતું કે હું બહુ ભોળી હતી.
મેં એ કાળી કાર તરફ જોયું, હું જોવા માંગતી હતી કે હવે બીજા કયા નવા ચહેરા રંગમંચ પર આ નાટકમાં ભાગ લેવા આવે છે.

મારી નવાઈ વચ્ચે એ કારમાંથી કિંજલની મમ્મી અને કેફેટેરીઆના માલિક મોહનભાઈ ઉતર્યા. એમની સાથે બીજા અજાણ્યા ચહેરા પણ હતા. કિંજલની મમ્મી આજે મેં એના ઘરે જોઈ હતી એવી સાદી અને સરળ લાગતી નહોતી. એણીએ કોઈ સીરીયલની વિલન જેવી રેડ સાડી અને બેકલેસ બ્લાઉસ પહેરેલ હતું. અને મોહનલાલ સાચે જ કોઈ ગુંડા જેવો લાગી રહ્યો હતો. કેફેટેરીઆમાં દરેકને બેટા કહી બોલાવનાર મોહનલાલ આજે મને કોઈ હત્યારાથી કમ નહોતો દેખાઈ રહ્યો. એ માહોલ જોઈ હું સમજી ગઈ હતી કે હજુ એ લોકો કઈક મોટી રમત રમવાના હતા. મેં એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાની જાતને આવનાર નવી તકલીફનો સામનો કરવા માટે માનસીક રીતે તૈયાર કરવાની નિષ્ફળ કોશિશ કરવા લાગી.
“તું શું ઈચ્છે છે કિંજલ?” મેં એને ખમોશ જોઈ કહ્યું, મને એ ખામોસી બરદાસ્ત ન થઇ.

“એ તું નહી સમજી શકે?” એના ગંદા હોઠ એક તરફી ખંધા સ્મિતમાં ફરક્યા.
“તું મને મારવા નથી માંગતી તો મને અહી આ રીતે કેમ લાવી છે?” મેં કહ્યું.
“તને હું શું કામ મારું. તું તો બકરી છે જેની મદદથી હું સિંહનો શિકાર કરીશ.” એ ફરી હસી. એ હાસ્ય જંગલના સિહને પણ ડરાવી નાખે એવું ભયાનક હતું, એક લુચ્ચા શિયાળ જેવું એ હાસ્ય, ભારોભાર દગો ભરેલું એ હાસ્ય…. હું ધ્રુજી ઉઠી……
“હું જાણું છું, તું બદલો ઈચ્છે છે ને?”

“શાનો બદલો?” એણીએ નવાઈથી કહ્યું એટલે હું સમજી ગઈ કે મેં અંધારામાં લગાવેલું તીર નિષ્ફળ ગયું હતું. એ બધું કોઈ બદલા માટે ન હતું.
“તો શું ઈચ્છે છે તું? તે મારા સાથે વિશ્વાસઘાત કેમ કર્યો?” મેં કહ્યું, મારી આંખોમાં મારી લાખ કોશિશો છતાં પાણી આવી ગયુ. હું આસુંને ન રોકી શકી. જયારે કોઈના પર ભરોસો કરીએ અને તે દગો કરી જાય ત્યારે આસુંને રોકવા મુશ્કેલ પડે છે
“હજી ન સમજી? ખરેખર તું બહુ ભોળી છે નયના. મને તો એમ હતું તું મુંબઈ જેવા શહેરમાં ભણી છે માટે થોડીક ચાલક હોઈશ.”

“શું? શું ન સમજી? તું આ બધું કેમ કરી રહી છે?” મેં આંસુ લૂછતાં કહ્યું.
“મેં પહેલે જ દિવસે તારાથી દોસ્તી કરી, તારી નજીક આવી. પહેલે જ દિવસે મેં તારી આસપાસ એક ઝાળ રચવાનું શરુ કરી નાખ્યું હતું.” કિંજલના ચહેરા પર મારા માટે એક અજબ નફરત દેખાઈ રહી હતી.
“પણ કેમ? તું કેમ મને ફસાવી રહી હતી? મેં તારું શું બગાડયું છે?” મારી લાખ કોશિશ કરવા છતાં મારા અવાજમાં એક ઢીલાશ હતી.
“કેમકે મારે તને કપિલ પ્રત્યે આકર્ષિત કરવાની હતી પણ નસીબે મારો સાથ આપ્યો અને એ કામ આપમેળે જ થઇ ગયું.” કિંજલે કહ્યું, એના ચહેરા પર જીતની ખુસી હતી.
“પણ શા માટે તું મને એનાથી આકર્ષિત કરવા માંગતી હતી? હું કપિલને ચાહવા લાગુ એનાથી તને શું ફાયદો?”
“કેમકે હું તને બેઈટ તરીકે વાપરવા માંગતી હતી?”

“એટલે? બેઈટ?” બેઈટ એટલે શું એ હું જાણતી હતી એ મને કોઈ ચીજ મેળવવા માટે બાન તરીકે ઉપયોગમાં લેવા માંગતી હતી છતાં મેં પૂછ્યું.
“મે જ તને સાપ બની ડંશ માર્યો, જેથી કપિલ તને બચાવવા આવે અને તમારા વચ્ચે પ્રેમ થાય. મેં પહેલે જ દિવસે કોલેજમાં એની આંખોમાં તારા માટે પ્રેમ જોયો હતો. તું પૂછતી હતી ને કે એ કેમ ગુસ્સામાં હતો તો સાંભળ એ પોતાની જાતને તારાથી દુર રાખવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો હતો પણ એ પોતાની જાતને તારાથી દુર રાખી નહોતો શકતો એટલે જ એ પોતાની જાત પર ગુસ્સે હતો. અને તું મુર્ખ એમ સમજતી હતી કે એ તારા પર ગુસ્સે હતો. કોલેજના પહેલેજ દિવસે હું સમજી ગઈ હતી કે કપિલ એવું નહી કરી શકે, એ તારાથી દુર રહી નહી શકે.મને ખાતરી હતી.”
“તું ઈચ્છાધારી નાગીન છે?” મેં કહ્યું.
“હા. હજુ કાઈ વધુ સમજુતીની જરૂર છે?”
એનું એ વાક્ય સાંભળતા જ મને એના ચહેરામાં મારા જીવનમાં આવીને ડસી ગયેલી નાગિનનું પ્રતિબિંબ દેખાવા લાગ્યું…..

“અને તું કપિલ અને એના પરિવારથી કોઈ બદલો લઇ રહી છે, એ માણસો એ તારું કૈક ખરાબ કર્યું છે?” મેં અંદાજ લગાવતા કહ્યું.
“ના, એમણે મારું કાંઈજ બગાડ્યું નથી અને તારી માહિતી ખાતર કહી દઉં કે એ લોકો માણસ નહી પણ ઈચ્છાધારી નાગ છે. તારો કપિલ પણ એક ઈચ્છાધારી નાગ છે.” કિંજલે કહ્યું.
“તો પછી તું એમની પાછળ કેમ છે? તે અશ્વિની અને રોહિતને કેમ માર્યા.?”
“કેમકે અશ્વિની મારી સચ્ચાઈ જાણી ગઈ હતી, એ મને ઓળખી ગઈ હતી કે હું એમનામાંથી એક છું.”

“તો શું ફર્ક પડત? એ પણ એક નાગીન જ હતીને? એ પોતેજ એક નાગિન હતી તો એ તારી હકીકત જાણી ગઈ એ માટે તે એને કેમ મારી નાખી? એ તને એક સારી ફ્રેન્ડ સમજતી હતી એ પણ તે એને મારી નાખતા પહેલા એકવાર પણ ન વિચાર્યું. અને રોહિત એ બિચારો એક ગરીબ પરિવારમાંથી હતો. એના મા બાપનો એકમાત્ર સહારો હતો એ પણ તે ન વિચાર્યું?” મેં મારો બધો જ રોષ ઠાલવી નાખ્યો.

“હા પણ અશ્વિની એક સારી નગીન જે કોઈ નિર્દોષને સો વર્ષ સુધી ડંખ ન મારી ઇચ્છાધારી બની હતી. એ મારા જેવી લોકોનો શિકાર કરનાર ન હતી. એ મારા વિશે જાણી ગઈ હતી એટલે મારે મજબુરીમાં એને મારવી પડી અને રોહિત?? એનાથી તો મને કોઈ લેવા દેવા ન હતી બસ એને બેઈટ તરીકે વાપરવામાં એ બિચારાનો જીવ ચાલ્યો ગયો. મને ખરેખર અફસોસ છે હું એ માટે તહેદીલથી માફી માંગુ છું.” કિંજલ નાટકિય ઢબે સંવાદ બોલી રહી હતી, મને એના શબ્દે શબ્દમાં કાતિલ ઝેર મહેસુસ થઇ રહ્યું હતું. આખરે તો એ એક નાગિન જ હતીને?
“પણ કપિલ સાથે તારે શું દુશ્મની છે? એ તો તારા વિશે જાણતો પણ નથી તો તું એને કેમ મારવા માંગે છે?”

કિંજલે જ્યારે એ શબ્દો વાપર્યા કે તું બકરી છે જેની મદદથી હું સિંહનો શિકાર કરવા માંગું છું ત્યારે મને ન હતું સમજાયું કે એ શું કહેવા માંગે છે પણ જ્યારે એણીએ કહ્યું કે રોહિત બેઈટ તરીકે વાપરવામાં મરી ગયો એનો અફસોસ થયો ત્યારે હું સમજી ગઈ કે જેમ અશ્વીનીને મારવા એણીએ રોહિતને બેઈટ તરીકે વાપર્યો એમ કપિલનો જીવ લેવા એ મને બેઈટ તરીકે વાપરવા માંગતી હતી. પણ એ માત્ર માત્ર એક સંભાવના હતી જે મેં બે એક્દેશી વિધાનો પરથી મેળવી હતી પણ હું એ વિધાનની સત્યતાની ચકાસણી કરવા માંગતી હતી અને એ માટે હજુ બીજા એક્દેશી વિધાનો અથવા કોઈ એક સર્વદેશી વિધાનની જરૂર હતી અને એ માટે મારે એનાથી વાતચીત ચાલુ રાખવી જરૂરી હતી.
“કાંઈ જ નહી, એ બિચારો એક સારો નાગ છે એને મારી સાથે શું દુશ્મની હોઈ શકે? બસ એની પાસે કઈક એવું છે જે અમારે જોઈએ છે?”
“અને એ શું છે?”

“એ સરપ્રાઈઝ છે. આખા નાટકના અંતે તને સમજાઈ જશે. તું બેઈટ છે બધું તારી નજરોની સામે જ થવાનું છે બધું આખે જોઈ લેજેને? સાંભળવામાં એવી મજા નહિ આવે.”
“તે મારી સાથે કેમ એ બધું કર્યું? તે મને આમાં કેમ સંડોવી?” હું હવે બસ એજ જાણવા માંગતી હતી કે એ મારો શું ઉપયોગ કરવા માંગે છે, કદાચ કોઈ રીતે વાતોમાં જાણી શકું તો!!!

“મેં નીલ અને તેના મિત્રો પાસે આપણા પર હુમલો કરાવ્યો પણ કપિલ તારી સામે ખુલ્લો ન થયો, તને સાપ કરડ્યો ત્યારે પણ એ ખુલ્લો ન થયો, અશ્વિની અને રોહિતના મૃત્યુ સમયે પણ એ ખુલ્લો ન પડ્યો, એને પોતાની જાતને તારી સામે છતી ન કરી, મેં ફરી એક પ્રયત્ન કર્યો અશ્વિની અને રોહિતની હત્યા થઇ એ સ્થળના કેમેરાની તને જાણ કરી. કદાચ એ કેમેરા જોવા માટે એ પોતાનું રૂપ બદલત કેમકે એ કેમેરા માત્ર મોટા ફોરેસ્ટ અધિકારીને જ જોવા મળે છે તારા પપ્પા જેવા મામુલી અધિકારીને નહી પણ એય ન થયું ઉલટાનું એણે તને તાવીજ પહેરાવી સુરક્ષિત કરી નાખી, હવે મારી પાસે આ બધું કર્યા સિવાય કોઈ રસ્તો ન હતો.”
“પણ તું મને તારી મૂંગી બહેરી મા ને મળવા કેમ લઇ ગઈ?” મેં કહ્યું, એ એકવાત સિવાય બધુ જ હું સમજી ગઈ હતી.

“કેમકે મને હતું કે જે અદશ્ય શક્તિ સામે અશ્વિની અને રોહિત પોતાનો જીવ બચાવવા કરગરી રહ્યા હતા. એ વખતે એ લોકો કોની સાથે વાત કરી રહ્યા હતા. એમને કોણે માર્યા એ ખબર પાડવા એક લીપ રીડરની જરૂર પડશે અને એ વખતે તું મારું સજેશન કરીશ એટલે વિડીઓ જોઈ તને કપિલ અને તેના પરિવારની સાચી ઓળખ પણ થઇ જશે અને હું ખોટું લીપ રીડીંગ કરી સચ્ચાઈ પણ છુપાવી નાખત પણ તે એવું કઈ ન કર્યું.”
“પણ તું કપિલને મારી સામે નાગ રૂપે ખુલ્લો કેમ પાડવા માંગતી હતી?”
“એ એક રહસ્ય છે એ તને આ નાટકના અંતે સમજાશે. હજી નાટકમાં એક પાત્ર આવવાનું બાકી છે.” કિંજલે કહ્યું, હું ધારતી હતી એનાથી પણ એ ચાલાક નીકળી એણીએ મને એટલુ જ કહ્યું જેનાથી કોઈ ફરક ન હતો પડે તેમ હું એનાથી વાતચીત કરીને પણ એ મારો શું ઉપયોગ કરવા માંગતી હતી એ સમજી ન શકી.
“કોણ?” મેં જાણવાનો પ્રયાસ કર્યો.

“યોંર વન એન્ડ ઓન્લી કપિલ.” તેણીએ કોઈ ફીલ્મના વિલનની અદાથી કહ્યું.
“કપિલ?”
“હા, એ આવશે પછી જ તો આ નાટકનો અંતિમ ભાગ ભજવાશે અને તમારી જિંદગીનો પણ. હું તને અત્યારથી મારી નાખું તો એને કેવું દુ:ખ લાગે.” કીજલે કહ્યું.
“અને હા બંનેને ભેગા જીવવા ન મળ્યું તો કાઈ નહી ભેગા મરવાનો મોકો તો આપવો જ જોઈએ.” કિંજલની મમ્મી વચ્ચે બોલી.
મને નવાઈ લાગી કે એ બોલી શકતી હતી, હું કોલેજમાં આવી એ પહેલા દીવસથી જ મારા આસપાસ રમત રમવા લાગી હતી અને મને એનો અંદાજ પણ ન હતો.

“તમે બોલી શકો છો?” મેં નકામો સવાલ કર્યો, કદાચ એ ઓવર એક્ટીન્ગમાં કૈક બોલી જાય જેથી મને કોઈક કલુ મળી જાય. બસ ગમે તેમ કરી હું જાણવા માંગતી હતી કે એ લોકો આ બધું કેમ કરી રહ્યા હતા.
“હા, પણ તારી હાજરીમાં તો તને કિડનેપ કરવાની વાત ન કરાયને એટલે અમારે ઇશારાઓમાં વાત કરવી પડી હતી.” કીજલની મમ્મીએ હસીને કહ્યું, મને હજુ એનું નામ પણ ખબર ન હતી, મેં કિંજલને પુછ્યુ જ ન હતું. હું સમજી ગઈ એ દિવસે મા દીકરી મારી સામે જ મારા કીડનેપીંગનો પ્લાન બનાવતી હતી અને હું મૂરખની જેમ એ બધું જોઈ રહી હતી, સાચેજ કિંજલ માસ્ટર પ્લાન લઈને બેઠી હતી.
“નીલ ..વિક્રમ..” કીન્જલે નીલ અને વિક્રમને બોલાવ્યા મને સમજાયું નહી એ શું કરવા માંગતી હશે.
એ બંને નજીક આવ્યા એટલે કીજલે એમને મારા મો પર ટેપ લગાવવા કહ્યું.

હું ઘણોય વિરોધ કરતી રહી પણ એ બે જણ સામે મારી શક્તિ ઓછી પડી અને એમણે મારા મો પર ટેપ લગાવી દીધી અને મારા હાથ મારી પીઠ પાછળ બાંધી નાખ્યા, નાયલોનની દોરીથી, એ દોરી સાચે જ હું જેમ છૂટવા જોર લગાવું એમ કડક થતી હતી અને મારા હાથની ચામડી છોલાઈ રહી હતી. મને લાગી રહ્યું હતું થોડીક વારમાં મારા હાથ મારા જ લોહીથી ભીના થઇ જશે..
મેં કિંજલ તરફ જોયું એ ફોન લગાવી રહી હતી.. હું સમજી ગઈ એ કોને ફોન લગાવી રહી હતી… કપિલને… એ કપિલને ફોન લગાવી રહી હતી…
“કપિલ, હું કિંજલ…”

સામે છેડેથી કપિલે શું કહ્યું હશે એ મને સાંભળ્યું નહી પણ મેં અંદાજ લગાવ્યો કે એણે કહ્યું હશે “શું થયું કિંજલ?”
નયના કિડનેપ થઇ ગઈ છે અને તું એકલો જ ભેડા ઘાટ પર આવજે જો એને જીવિત દેખવા માંગતો હોય તો… સામે છેડેથી કપિલે શું કહ્યું એ મને ન સંભળાયું… ત્યારબાદ કિંજલે બે ત્રણ વાર હમમમ… અને હા.. એવું કહ્યું અને છેલ્લે એણીએ હું વધારે રાહ નહી જોઈ શકું કેમકે ડોક્ટર માથુરને કલીનીક જવામાં મોડું થઇ રહ્યું છે કહી ફોન કાપી નાખ્યો.

હું સમજી ગઈ કપિલે કહ્યું હશે હા હું એકલો જ આવું છું એને કઈ ન કરતા. પણ કિંજલે માથુરનું નામ કેમ આપ્યું….?? કદાચ માથુરનું નામ કપિલને વધુ ડરાવવા માટે હતું જેથી એ સીધો જ ત્યાં આવી જાય… એનો અર્થ એ હતો કે માથુર જ મુખ્ય ચહેરો હતો… એ લોકો મારા સાથે જે રમત રમ્યા એજ રમત કપિલ સાથે રમી રહ્યા હતા… પણ હું મજબુર હતી… હું કશુ જ ન કરી શકી.. ત્યાં ઉભા રહી કપિલને એમની ઝાળમાં ફસાતો જોવા સિવાય….!!

લેખક : વિકી ત્રિવેદી ‘ઉપેક્ષિત’

ક્રમશ: વધુ આવતી કાલે…..

દરરોજ રાત્રે 9 વાગે વાંચો નવો ભાગ.

ટીપ્પણી