“નક્ષત્ર” વાંચો આ નવલકથાનો આજે ભાગ 11… શેર કરો એ મિત્રોને જેમણે હજી પણ નથી વાંચી…

વાંચો પ્રકરણ 4   વાંચો પ્રકરણ 5 વાંચો પ્રકરણ 6 વાંચો પ્રકરણ 7   વાંચો પ્રકરણ 8  વાંચો પ્રકરણ 9 વાંચો પ્રકરણ 10

પ્રકરણ – 11…..

બીજા દિવશે દિમાગમાં એ જ સવાલો સાથે હું ઉઠી. બારી બહાર નજર કરી તો સુરજ ખાસ્સો એવો ઉપર દેખાતો હતો. પોતાની દિનચર્યા પર નીકળ્યાને સુરજને ખાસ્સો એવો સમય થઈ ગયો હોય એમ લાગતું હતું. એનો અર્થ એ હતો કે આજે ફરી હું મોડે સુધી ઊંઘી રહી હતી.

મેં ફટાફટ નીચે જઈ મમ્મીના હાથની એ જ કડક ચા પીધી. ત્યારબાદ થોડીકવાર ફ્રેશ થઇ બધા જ સવાલોને બાજુ પર મૂકી મેં સાયકોલોજીનો પ્રોજેક્ટ પતાવ્યો. સાયકોલોજી મને ન ગમતા વિષયોમાનો એક હતો એટલે જ એ વિષય પ્રોજેક્ટ હું છેલ્લે પૂરો કરી રહી હતી. એવુ જ થતું જયારે હું કંટાળેલી હોઉં એ વખતે જ મારે મારું અણગમતું કામ કરવું પડતું. જયારે ફીલોસોફીનો પ્રોજેક્ટ પતાવી હું રૂમ બહાર નીકળી ત્યારે દસ વાગી ગયા હતા હું ફટાફટ પંદર મિનીટમાં તૈયાર થઇ અને કોલેજ તરફ રવાના થઇ.

રાત્રે વરસાદ થયો હતો એટલે રસ્તા હજુ ભીના હતા. ખરેખર બહાર રસ્તા પર ચાલવાની મજા આવે એવું વાતાવરણ હતું. વાદળો સાઉથ તરફ દોડી રહ્યા હતા. વાદળાઓ આમતેમ દોડાદોડી કરતા હતા એટલે તેમના વચ્ચે ક્યારેક ક્યારેક ગેપ વધતી હતી તો ક્યારેક ક્યારેક ગેપ ઘટતી હતી અને એ લવચીક ગેપને લીધે આકશમાં અલગ અલગ ભાત અને શેપ રચાતા હતા.
મને બાળપણથી જ આકાશમાં રચાતા અવનવા આકાર જોવાનું ગમતું. હું છેક નાની હતી ત્યારે આકાશના વાદળોમાં હાથી અને અન્ય પ્રાણીઓના આકારો શોદ્યે જતી.

પૂર્વ તરફથી ક્યારેક ક્યારેક વાદળો ખસતા સુરજના કિરણો રેલાવા લગતા હતા અને પશ્ચિમ તરફ એક અદભુત મેઘધનુષ્યની રચના કરી રહ્યા હતા.
વાતાવરણમાં હજુ કોઈ ફેરફાર ન હતો. સવારથી જ આકાશમાં વાદળા પોતાની સેના એકઠી કરવા લાગ્યા હતા. ગમે તે સમયે વરસાદ પોતાનું આગમન કરી શકે તેમ હતો. એકંદરે વાતાવરણ ખુશનુમા હતું. પણ મને એકલું લાગી રહ્યું હતું… કિંજલ જેમ કોલેજથી પાછા ફરતી વેળા મારી સાથે હોય છે એમ જતા પણ મારી સાથે હોય તો કેટલું સારું…!! આજે તો એને કહી દઈશ કે તું સોસાયટીના દરવાજે ઉભી રહેજે, હવેથી આપણે સાથે સાથે કોલેજ જઈશું..

મારા મનમાં ક્યારેક કપિલના તો ક્યારેક કિંજલ અને એના પરિવારના. ક્યારેક કૃણાલ અને ભાવનાના તો કયારેક અશોક અને રોહીણીના વિચારો આવ્યે જતા હતા. એ બધા આવીને જાણે મને એ જ સવાલો પૂછતાં હતા જેના જવાબ મારી પાસે ન હતા. જાણે આ દુનિયામાં કોઈની પાસે ન હતા. ક્યારેક મનમાં થતું હતું શું ખરેખર કિંજલ જેવું વિચારે છે એમ એની શરત માની એની સાથે લગન કરનાર કોઈ મળશે…?? પણ એવું તો કઈ છોકરી નથી વિચારતી..???

બધી છોકરીઓ જીવનભાર પોતાના મમ્મી પપ્પા સાથે જ રહેવા માંગે છે. પણ ક્યારેકને ક્યારેક તો એમને જવુ જ પડે છે… ફરી મનમાં થતું હતું કીજલની વાત અલગ છે એની મમ્મીને એની જરૂર છે… ખરેખર એને કોઈ એવો છોકરો મળી જાય તો સારું જે જીવનભર કિંજલના ઘરે જ રહે.
હું શગુન પાસેથી પસાર થઇ એટલે મનમાં આવ્યું મને નિશા એ દિવસે અહી મળી હતી. કપિલે કહ્યું એ આમ જોવા જઈએ તો સાચુ જ હતું. હું વરસો સુધી એ જંગલના કિનારે રહી હતી પણ મને વિછીએ ન હતો કરડ્યો અને એ દિવસે નિશાના ચહેરા વિશે વિચાર્યા બાદ કોણ જાણે મેં એ સાપને કેમ ન જોયો? હું જંગલમાં કામ કરનાર વ્યક્તિની પુત્રી હતી અને મને પપ્પાએ સાપ અને અન્ય જોખમી એવા દરેક જાનવર વિશે બધી જ માહિતી આપેલી હતી તો પછી હું બેધ્યાન કેમ રહી? મને થયું. હું ફરી થોડીક અંધ્શ્રધા તરફ ઢળી રહી હતી.

પરંતુ અંધશ્રદ્ધા શું છે? એ જ્યાંસુધી આંધળી રીતે માનવામાં આવે ત્યાં સુધી જ એ અંધશ્રદ્ધા છે પણ અહી તો બધું અજવાળામાં હતું. કઈકને કઈક તો એવું હતું જ જે માનવ સમજની બહાર હતું. જે ફિલોસોફીથી સમજી શકાય તેમ ન હતું. કઈક અસામાન્ય તો હતુ જ એ શહેરમાં, એ કોલેજમાં.

હું સગુનથી થોડીક આગળ ગઈ. હવે વિસ્તાર એકદમ નિર્જન હતો મને આ બધી ઘટનાઓને લીધે ડર લાગવા માંડ્યો હતો. મને શાનો ડર લાગી રહ્યો હતો એ જ મને ખબર ન હતી. આમેય આજે મને બજારનો ભીડવાળો વિસ્તાર પણ ભેકાર લાગતો હતો તો આ તો એકદમ નિર્જન વિસ્તાર હતો…!!

મને થયું જમીનોના આટલા ભાવ વધી ગયા છે અને છેક હાઈવે પર પણ કોમ્પ્લેક્ષ અને દુકાનો બની ગઈ છે તો આ સ્થળ શહેર વચ્ચે હોવા છતાયે કેમ નિર્જન હશે? કદાચ જમીનોને પણ એમનું સારું અને ખરાબ નસીબ હોતું હશે? આ જમીનનું નશીબ ખરાબ હશે. એ જમીનની જેમ મારું પણ નસીબ ખરાબ હોય એમ મેં સામેથી નીલ અને એના મિત્રોને ક્રીયેટામાં આવતા જોયા.

એ લોકોને જોઈ મને વધુ ડર લાગવા માંડી. છતાં મેં હિંમત એકઠી કરી વિચાર્યું હું વિવેકના પપ્પાનું નામ આપીશ જો એ લોકો મને સતાવશે તો અને આમેય મારા પપ્પા પણ ફોરેસ્ટ ઓફિસર છે. હું મારી જાતને હિંમત આપી રહી હતી પણ હું જાણતી હતી કે મારી આ દલીલો મારી જાતને હિંમત આપવાયે પુરતી ન હતી તો એ લોકોને ડરાવી તો ક્યાંથી શકે?
આમેય જે વ્યક્તિ પોતે ડરેલ હોય એ બીજાને ડરાવી નથી શકતું…!! લોકો એનો ડર એની આંખમાં જોઈ લે છે અને તેના શ્વાસમાંથી સુંઘી લે છે. મને પણ મારો ડર મહેશુસ થઇ રહ્યો હતો તો બીજા કોઈથી તો એ છુપાવવાનો પ્રશ્ન જ ન હતો.

મારો શક સાચો નીકળ્યો એમની કાર મારાથી જરાક આગળ જઈ ઉભી રહી. હું ડરતી હતી પણ છતાં પાછળ જોયા વિના હું ચાલ્યે ગઈ. ગમે તેટલુ મેં એ તરફ ધ્યાન ન આપવાની કોશિશ કરી. હું મારી છઠ્ઠી ઇન્દ્રિયને કામ કરતા રોકી ન શકી. મારા સિકસ્થ સેન્સે મને કહી દીધું કે એમની કાર રીવેર્સમાં મારી તરફ આવી રહી હતી.

“આજે તો લોંગ રાઈડ પર આવવું જ પડશે?” કાર મારા બાજુમાં લઇ ઉભી રાખતા નીલે કહ્યું.
આજે પણ નીલ એજ રેડ ટી-શર્ટમાં હતો પણ આજે એના અવાજમાં એ દિવસ કરતા પણ વધુ મક્કમતા હતી જાણે કે એને ખાતરી હોય કે આજે મારે એની વાત માનવી જ પડશે.
મેં કાર તરફ નજર કરી કારમાં એ આખી ટીમ હતી જે એ દિવસે ત્યાં હાજર હતી.

“હું વિવેકના પપ્પાની પરિચિત છું.” મેં કહ્યું, મેં મારા ડરને છુપાવતા અને એમને ડરાવવાની કોશિશ કરતા કહ્યું. પણ હું નિષ્ફળ રહી.
“પણ હવે એય અમારી સાથે છે.” નીલે કહ્યું, એના શબ્દો સાંભળતા જ મારા પગ નીચેની જમીન ખસી ગઈ હોય એમ મને લાગ્યું. હું જે પારકા બ્રહ્માસ્ત્રના ભરોસે હતી એ પણ નિષ્ફળ ગયું.
“મારા પપ્પા સરકારી અધિકારી છે મને હેરાન કરશો તો તમે છૂટી નહી શકો.” મેં કહ્યું, મેં બીજો પ્રયત્ન કર્યો પણ હું જાણતી હતી એ મુજબ એ પણ નિષ્ફળ ગયો. મને ખબર જ હતી કે મારા પપ્પાના નામથી એ નહી ડરે.

મને જીવનમાં પહેલી વાર થયું કાસ પપ્પા નીચલા વર્ગના અધિકારીને બદલે કોઈ મોટા ઓફિસર હોત તો સારું. જીવનમાં મને ક્યારેય મારા પપ્પાના સ્ટેટ્સને લઈને ફરિયાદ ન હતી થઇ બસ એ દિવસે પહેલીવાર મને થયું કે પપ્પા પણ અન્ય ઓફિસરોની જેમ લાંચ રુસવત લઇ અમીર બન્યા હોત તો આજે એમના નામની આ ગુંડાઓ પર જરાક ધાક હોત અને એ મને આમ સતાવી ન શકત…!!
“અત્યારે તારે મમ્મી પપ્પા અને સગા વહાલાને બદલે બિચારી કિંજલ વિશે વિચારવું જોઈએ.” એણે એક ક્રુર હાસ્ય સાથે કહ્યું. એના ચહેરા પરનું સ્મિત મને એની કારના ટાયરથી પણ ગંદુ લાગતું હતું.

“કિંજલ ક્યાં છે? તમે એની સાથે શું કર્યું છે?” હું બેબાકળી બની ગઈ, એક ક્ષણમાં મારા મનમાં અનેક વિચારો વીજળી વેગે આવીને જતા રહ્યા. મને એ પણ થયું કે કિંજલને કઈ થઈ ગયું હશે તો હું એની મમ્મીને સમજાવીશ પણ કઈ રીતે. મને તો ઈશારાની ભાષા પણ નથી આવડતી.
“લે ખુદ જ વાત કરીલે?” કહી નીલે ફોન ડાયલ કરીને મારા હાથમાં આપ્યો.

“કિંજલ… કિંજલ… તું કેમ છે?” મેં કહ્યું. મારું મન બસ એ હેમખેમ છે એવું સંભાળવા માંગતું હતું.
“તું એમની શરત ન માનીશ નયના, એ લોકો ગમે તે ધમકી આપે સીધી પોલીસ પાસે જ જજે.” કિંજલે કહ્યું. મને નવાઈ લાગી રહી હતી આવી પરીસ્થીતીમાં પણ કિંજલ આટલી મજબુત કઈ રીતે રહી શકતી હશે….?
“કિંજલ… કિંજલ… કિંજલ…” મે ફોનમાં નકામુ મારું ગળું ફાડયું પણ કિંજલે સામો જવાબ ન આપ્યો… ફોન કપાઈ ગયો હતો.

“તું શું ઈચ્છે છે?” મેં નીલ તરફ જોઈ કહ્યું. મેં મારો અવાજ બને એટલો મજબુત રાખવાની કોશીશ કરી પણ એમાં ડરની ધ્રુજારી ભળી જ ગઈ.
“હું શું ઈચ્છું એ મહત્વનું નથી. બધું તું શું ઈચ્છે એના પર આધાર રાખે છે.” નીલે કહ્યું. એની સાથેના બીજા બધા માત્ર ચુપચાપ એને મારી સાથે વાત કરતા જોઈ રહ્યા હતા. મને નવાઈ લાગી બોસ તો જેમ્સ હતો. એ કેમ ચુપચાપ બેઠો હતો. શું બોસ બદલાઈ ગયો હતો?
“મતલબ?” મેં કહ્યું. હું ખરેખર એ શું કહેવા માંગે છે એ સમજી ન હતી શકી.

“મતલબ એ જ કે તું પોલીસ પાસે જઈ એમની મદદથી કિંજલની લાશ જંગલમાંથી મેળવી શકે છે. જો જંગલી પ્રાણીઓ એના સુંદર શરીરને ફાડી ખાઈ ન ગયા હોય તો? અથવા તારી મરજીથી આ કારમાં બેસી એક લોંગ ડ્રાઈવ પર આવી એને બચાવી શકે છે.”
હું એ કારમાં બેસવાનો મતલબ જાણતી હતી. એકવાર એમાં બેઠા બાદ મને ક્યારેય એમાંથી ઉતરવાનો મોકો નહી મળે. કમસેકમ જીવતે જીવ તો નહી જ.

એ લોકો મને કિડનેપ કરી રહ્યા હતા. એ પણ એવું કોલ્ડ બ્લડ કીડનેપીગ કે જોનાર ને ખબરે ન પડે કે કોઈનું કીડનેપીગ થઇ રહ્યું છે. એ લોકો મને લઇ ગયા પછી શું કરશે એ પણ મને અંદાજ હતો. પણ બધી ભૂલ મારી હતી. કિંજલ તો બિચારી એમનાથી ડરતી હતી. એમના સામે કરગરતી હતી એમના સામે જવાબ પણ ન હતી આપી રહી. બધુ મે જ કર્યું હતું. હવે હું કારમાં ન બેસી મેં કરેલ ભૂલની સજા એને કઈ રીતે ભોગવવા દઉં.
મારા વિચારો મને એ કારમાં બેસવા કહી રહ્યા હતા તો મારો ડર મને એ કારમાં બેસતા રોકી રહ્યો હતો પણ મને લાગ્યું કે કદાચ મારા લીધે કિંજલને કઈ થયું તો હું જીવી નહી શકું એના મોતનો બોજ મારા માથા પર લઇ હું નહી જીવી શકું એવું મને લાગ્યું. એની એ મૂંગી બહેરી માની માફી પણ નહી માંગી શકું. અરે એ માફ કરી દેશે તોયે હું સમજીએ નહી સકું. મને ક્યાં લીપ રીડીંગ આવડે છે. મેં વિચાર્યું.

આખરે વિચારોનો વિજય થયો. જીવનમાં પહેલીવાર મેં મારા ડર પર કાબુ મેળવી લીધો. હું એ કારમાં બેસી ગઈ અને કાર જંગલ તરફ જવા લાગી. એ જ રસ્તા પર જ્યાં હમણા જ હું અને કપિલ ગયા હતા. હું સમજી ગઈ કે એ લોકો મને ભેડા તરફ લઇ જઈ રહ્યા હતા અને ભેડા એક એવી જગ્યા હતી જ્યાં લગભગ તહેવાર સિવાય તો આખા દિવસમાં કોઈ એક વ્યક્તિ પણ ન આવે.

ભેડા પર કિંજલ હતી તો એનો અર્થ એ હતો કે સાચે જ એનું જીવન જોખમમાં હતું અને હવે મારુ પણ. મને થયું કદાચ લોકોને મારી અને કિંજલની લાશ પણ અશ્વિની અને રોહિતની જેમ ત્યાંથી મળશે? પણ બીજી પળે થયું શું અમને પણ એજ રીતે મારવામાં આવશે??

ના, એ શક્ય ન હતું એમના કાંડાની નસો કાપી નાખવામાં આવી હતી પણ અમારી સાથે નીલ અને જેમ્સનો કઈક વધુ ભયાનક કામ કરવાનો ઈરાદો હોય એમ મને લાગી રહ્યું હતું. એક છોકરી માટે પોતાની અસ્મત લુટાયા બાદ મરવા કરતા કાંડાની નશો કપાઈ મરવું શું આસાન મોત ન કહી શકાય….?
પણ શું અમને એટલી આસાન મોત મળશે?

મેં એવું વિચાર્યું કેમકે ત્યારે હું એ સચ્ચાઈ ન હતી જાણતી કે અશ્વિન અને રોહિતને કેટલા તડપાવીને મારવામાં આવ્યા હતા? કેમકે ત્યારે હું એ નહોતી જાણતી કે એમને એવી રીતે બ્લેકમેઈલ કરવામાં આવ્યા હતા જેથી તેમને પોતાની જાતે જ પોતાની હાથની નસો કાપી લીધી હતી.
મને હવે ડર ન હતી લાગી રહી. મેં મન મક્કમ કરી લીધું હતું કે હું પણ કિંજલની સાથે જ મરીશ. એના મોતનો બોજ માથે લઈને જીવવા કરતા એ સારું હતું.

મેં ડરને મનમાંથી ફગાવ્યો પણ બીજી જ પળે એ ડર બીજું સ્વરૂપ ધારણ કરી મારી સામે આવ્યો. મારા મને મને કહ્યું શું આ કીડનેપીંગને કપિલથી કોઈ લેવા દેવા હશે?? માય ઇન્સ્ટીકટ કીક્ડ મી એન્ડ આઈ સીવરડ બાય ફીઅર….!!

મેં પોતાની જાતને દિલાશો આપ્યો કે એવું હશે તો મારી પાસે એ લોકેટ હતું ને?? પણ મને એવા તાવીજ અને દોરા-ધાગામાં વિશ્વાસ જ ક્યા હતો??? છતાં કહે છે ને કે ડૂબતે કો તિનકા ભી સહારા લગતા હે એ કહેવત મુજબ મેં મારા ગાળામાં રહેલા એ લાલ કાપડના ટુકડાને સીવીને બનાવેલ તાવીજ તરફ એક નજર કરી. એ મારા ગળામાં કાળા દોરાની મદદથી લટકી રહ્યું હતું.

શું અમને એ તાવીજ બચાવી શકશે??
મેં પોતાની જાતને એ સવાલ કર્યો જેનો જવાબ હું જાણતી હતી અને ચોક્કસ પણે એ જવાબ નકારાત્મક હતો. મેં તાવીજ તરફથી નજર હટાવી કારમાં એક નજર ફેરવી નીલ, જેમ્સ અને એની આખી ગેંગ શાંત હતી.. કદાચ એ તુફાન પહેલાની શાંતિ હતી. કદાચ એ શાંતિ આવનારી મોટી આફતનું એધાણ હતી. હું આખેટ બની એમની સાથે જાઈ રહી હતી. કપિલ, કિંજલ, નિશા, હું……. મારા મનમાં વિચાર ઉથલાઈ રહ્યા હતા…..

***

જેટલી સ્પીડથી કાર દોડી રહી હતી એટલી જ ગતિથી મારા વિચારો દોડી રહ્યા હતા. હવે શું થશે? નીલ અને એના મિત્રો કઈ હદ સુધી જઈ શકશે? શું તેઓ અમારી સાથે બળજબરી કરશે? અને એ બધાજ સવાલોના જવાબ મારું મન જાણતુ હતું… હું જાણતી હતી હવે શું થશે…. કિંજલને કિડનેપ કર્યા બાદ અને મને એમ શહેર વચ્ચેથી લાવ્યા બાદ તેઓ કઈ હદ સુધી જઈ શકશે એનો અંદાજ પણ મને આવી ગયો હતો…. અને મારા છેલ્લા સવાલનો જવાબ પણ હું જાણતી જ હતી અને એ હકારમાં હતો.. એમના ઈરાદા સાફ દેખાઈ આવતા હતા…!! કઈ નહી થાય કે બધું ઠીક થઇ જશે એવી ખોટી દલીલો કરવા માટે કે મારી જાતને ખોટો દિલાસો આપવા માટે પણ મારી પાસે કાંઈ જ ન હતું..

કાર દસેક મિનીટમાં ભેડા પાસે પહોચી ગઈ. હું નીલ અને અન્ય લોકોના ચહેરા જોતી હતી. મને એમના ચહેરા પરથી જ સમજાઈ ગયું હતું કે હવે શું થશે. પણ મને નવાઈ તો એ વાતની લાગી રહી હતી કે એ બધા ચુપ કેમ હતા. કોઈ મને સતાવી ન હતું રહ્યું. તમે નરકમાં હો અને શેતાન સતાવે નહી તો નવાઈ તો લાગે જ ને?

એ લોકો શાંત હતા. કદાચ આ તુફાન પહેલાની શાંતિ હતી. મને થયું કાસ કપિલ મારી સાથે હોત. પણ એ ક્યાંથી હોય? એ તો અશ્વિની અને રોહિતની અંતિમ વિધિ અને શોક મનાવવામાં વ્યસ્ત હશે? અને ત્યારબાદ મારો શોક અને અંતિમ વિધિ.

ભેડા જવા માટે નીલે એ જ ટૂંકો રસ્તો વાપર્યો જે મેં અને કપિલે વાપર્યો હતો. એણે લગભગ એ જ જગ્યા પર કાર પુલ ઓફ કરી જ્યાં કપિલે કરી હતી. ત્યાં બાજુમાં જ એક મોટું ઝાડ હતું જેનાથી મને એ જગ્યા યાદ રહી ગઈ હતી.

નીલ સૌથી પહેલા ઉતર્યો. ત્યારબાદ એ દિવસે વિવેકની માર ખાનાર એ બીજો સાથી અને ત્યારબાદ બાકીની ટીમ જેની પૂરી ઓળખાણ મને પણ ન હતી, એમના નામ હું નહોતી જાણતી, કેટલું અજીબ હતું… જેમને હું જાણતી પણ ન હતી એ મારા દુશ્મન હતા…!!

હું કારમાંથી નીચે ઉતરી. હવે ડરવાનો કોઈ મતલબ ન હતો. એ લોકો બાવડાથી પકડી નીચે ઉતારે કે હું જાતે જ ઉતરું કોઈ જ ફર્ક ન હતો. જ્યાં બજાર વચ્ચે હું મજબુર હતી કારમાં બેસવા માટે તો હવે અહી તો ક્યાં કોઈ હતુ જ…?? આમેય એ લોકો એવી રમત રમ્યા હતા કે મારે મારી મરજીથી એ બધું સ્વીકારવું પડ્યું… કદાચ હું એવી પહેલી છોકરી હતી જે બજારમાંથી બુમ બરાડા, ચીસો પાડ્યા વિના કે ખુદના બચાવનો કોઈ જ પ્રયત્ન કર્યા વિના કિડનેપ થઇ હતી.

અમે એ જ રસ્તે ચાલવા લાગ્યા જે પગદંડી પર હું અને કપિલ ચાલ્યા હતા, આ રસ્તા સાથે મારે કોઈ જુનું વેર હોય એમ આ રસ્તે મને બે વાર બોલાવી હતી અને બંને વાર દુ:ખ પહોચાડવા માટે જ… હું મ્મી પપ્પા સાથે ભેડા આવતી ત્યારે અમે ઉપરને નદી તરફને રસ્તેથી જ આવતા એ રસ્તો લાંબો પણ સારો હતો.

મને થયું એ દિવસે મારે કેટલું સંભાળીને ચાલવું પડ્યું હતું… પણ કહે છે ને કે સંકટ સમયે મગજ વધુ કામ કરે છે… કદાચ એ દિવસે મેં જેમ સંભાળીને પગ મુક્યા હતા એમ આજે ન હતી મુકતી… કદાચ આજે ખુદને સંભાળવાની કોઈ જરૂર જ ન હતી…

અમે થોકિકવારમાં ભેડા પર પહોચી ગયા. ત્યાં સુધી મને ડર ન હતો લાગ્યો પણ હવે જરાક ડર મહેસુસ થતો હતો… મેં ત્યાં કિંજલને હાથ બાંધેલી પેલા ઝાડ નીચે જોઈ જે ઝાડ નીચેના ઘાસ પરથી અશ્વિની અને રોહિત ચીર નિદ્રામાં સુતા જોયા હતા…. એની પાસે બે અજાણ્યા ઈશમો ઉભા હતા… જે યુવાનીયા લાગ્યા. એનાથી થોડેક દુર વિવેક અને એક બીજો છોકરો ઉભા હતા મેં વિવેક તરફ એક નફરત ભરી નજર કરી… સારી અને મોટી વાતો કરનાર એ મારો બાળપણનો સાથી જ દગાબાજ નીકળ્યો હતો… હું અને એની બહેન ભેગું રમ્યા હતા અને એ બાળપણમાં મને કેટલી સારી રીતે રાખતો હતો… એ અમારી સાથે દોડ પકડ અને એવી કેટલીયે રમત રમ્યો હતો અને આજે એ કઈ રમત રમતો હતો…?? મને ત્યાં ઉભેલ બાકી બધા કરતા એના પ્રત્યે વધારે નફરત થઇ. હું એને કહેવા માંગતી હતી કે આ દુનિયામાં તારાથી ખરાબ કોઈ વ્યક્તિ ભગવાને નહી જ બનાવ્યુ હોય પણ કહેવાનો કોઈ મતલબ ન હતો એટલે હું ચુપ રહી.

બિચારી કિંજલ…!! એ તો પહેલી જ મુલાકાતમાં એનાથી ઈમ્પ્રેસ થઇ ગઈ હતી. એનાથી બીજી એક બે મુલાકાત થઇ હોત અને એને પોતાનો અસલી ચહેરો ન બતાવ્યો હોત તો એતો એને ચાહવા લાગી હોત.. સારું થયું એનો અસલી ચહેરો સામે આવી ગયો.. એક ગુંડાને જીવનભર ચાહવા કરતા તો એના હાથે એકવાર મરવું સારું… અને કિંજલનો ક્યાં વાંક જ હતો. મે જ તો તારીફોના પુલ બાંધ્યા હતા… વિવેક મારો બાળપણ નો મિત્ર છે… એ આવો છે ને એ તેવો છે… મે જ તો એને ભરોસો અપાવ્યો હતો કે વિવેક સારો છે અને એટલે જ એ છેતરાઈ ગઈ હશે… એને છેતરીને એ જ અહી લઇ આવ્યો હશે. બધી ભૂલ મારી જ હતી..

હું ફરી એકવાર ભૂતકાળમાં ખોવાઈ ગઈ… ભેડા જોવા માટે હું મમ્મી પપ્પાથી જીદ કરતી.. મને યાદ છે એકવાર તો પપ્પા મને નીલમને અને વિવેક અને બધાને અહી લઇ આવ્યા હતા મારા જનમ દિવસની ઉજવણી કરવાને આજે વિવેક મને અહી લઇ આવ્યો હતો કદાચ મારા મરણ દિવસની ઉજવણી કરવા… હું નાની હતી એટલે મમ્મીને ફિકર રહેતી કે હું ભેડા પર જાઉં એ ઠીક નથી. ભેડા એ ઉંચાઈ વળી જગ્યા હતી. જેને અડીને જ રહલ નદી કોતર બનાવીને વહેતી હતી. ભેડા પર ઉભા રહી મને એ નદીના ઉછળતા પાણીને જોવું ખુબ જ ગમતું અને મમ્મીને ડર રહેતી કે કદાચ હું ત્યાંથી ચુકી જાઉં અને એ પાણીમાં પડી જાઉં તો?

કદાચ આજે એ જ થવાનું હતું. એ લોકો મને અને કિંજલને ત્યાંથી નીચે ફેકી દેશે તો… એમના બદઈરાદા પુરા કર્યા પછી એમને અમારી લાસને છુપાવવાની પણ જરૂર નહી પડે… રોજ મનોરંજક લાગતું એ ભેડા મને ડેથ પોઈન્ટ જેવું લાગવા લાગ્યું.
“હવે એને છોદી દે નીલ. હું તારી વાત માનીને અહી સુધી આવી છું?” મેં નીલ તરફ જોઈ કહ્યું.
“કિંજલને છોડવી કે નહી એ હવે મારા હાથની વાત નથી.” નીલે મારા તરફ જોઈ કહ્યું.

“વોટ? તે કહ્યું હતું તું એને છોડી દઈશ?”
“હા, મને યાદ છે?” એણે ફ્લેટ એક્સપ્રેશનથી કહ્યું.
“નીલ એની મમ્મી બોલી કે સાંભળી નથી સકતી, એની મમ્મીને એની જરૂર છે એને જવાદે..” મેં હાથ જોડતા કહ્યું.
“હવે એ હું નક્કી નહી કરી શકું.” નીલે કહ્યું, નીલનો અવાજ આ વખતે સીરીયસ હોય એમ મને લાગ્યું. પહેલીવાર જયારે એણે કહ્યું ત્યારે મને એમ લાગ્યું હતું કે એ નાટક કરી રહ્યો છે.

“તો કોણ નક્કી કરશે?” મેં એની તરફ જોતા કહ્યું.
“જે તને અને કિંજલને અહી લાવ્યું છે?”
“કોણ લાવ્યું છે અમને?” મને નવાઈ લાગી કે આ વાર્તામાં આ વળી નવું પ્રકરણ ક્યાંથી આવ્યું? બીજું તો કોણ હોઈ શકે જે અમને અહી આ રીતે લાવે? હું તો અહી બીજા કોઈને ઓળખાતી પણ ન હતી? તો કોઈ મને અહી આ રીતે શું કામ લાવે?

અચાનક મારું ધ્યાન કિંજલને બાંધેલી હતી એ તરફ ગયું હવે ત્યાં પાંચ છ અજાણ્યા ચહેરાઓ હતા જેમને મેં પહેલા ક્યારેય ન હતા જોયેલા. એટલા અજાણ્યા કે કદાચ મેં એમને સપનામાં પણ જોયેલ ન હતા કે ક્યારેય કલ્પના પણ ન હતી કરેલ.

એ બધા મોટી ઉમરના વ્યક્તિઓ હતા. લગભગ બધા જ મારા પપ્પા જેટલી ઉમરના તો હશે જ.
“કોણ છો તમે અને અમને કેમ અહી લાવ્યા છો?” મેં હિંમત ભેગી કરી એ તરફ જોઈ કહ્યું.

“લોકો મને ડોક્ટર માથુર સ્વામી કહે છે.” એમાંના એક ગ્રે-શર્ટ અને કાળા પાટલુનવાળા વ્યક્તિએ કહ્યું. એના દાઢી અને મૂછના અડધા વાળ સફેદ થઇ ગયેલ હતા અને મને ખાતરી હતી કે એણે માથાના વાળ કાળા કરાવેલ હતા નહિતર એમાના મોટાભાગના વાળ ધોળા જ હતા. મેં એ નામ સાંભળેલું હતું, હું છેક નાની હતી ત્યારે.. હું પ્રાથમિક માં ભણતી ત્યારે.. એ અમારા શહેરના પ્રતિષ્ઠિત ડોકટરોમાંથી એક હતો.
“ડોક્ટર તમે?” એવો ફાલતું પ્રશ્ન પૂછવાને બદલે મેં કહ્યું, “અમને કેમ લાવ્યા છો અહી?”

“કેમકે તારી પાસે કૈક એવું છે જેની અમને જરૂર છે?” એની બાજુમાં ઉભેલ વ્યક્તિએ જવાબ આપ્યો. એણે કાળો જભ્ભો પહેરેલ હતો અને એનો અવાજ ભારે હતો. એ ડોક્ટર સાથે શું કરતો હશે એ મને નવાઈ લાગી કેમકે એના દેખાવ પરથી એ શહેરના કોઈ વ્યક્તિ પાસે ઉભો હોય તો મેળ ન હતું ખાય એમ. એ રીતસર જંગલી જાનવર જેવો લાગતો હતો. પણ એથી એ નવાઈની વાત તો એ હતી કે એમને મારી પાસેથી શું જોઈતું હોય?

મારી પાસે તો એવી કોઈ ચીજ હતી જ નહિ કે જેની એ જંગલી કે એ ડોક્ટર બેમાંથી એકેયને જરૂર હોય! એમના અવાજ અને વર્તન પરથી હું સમજી ગઈ હતી કે એ લોકો મારી ઇજજતની વાત નહોતા કરતા.. એ લોકો ખરેખર મારી પાસેથી કોઈ ચીજવસ્તુ ઇચ્છતા હોય એવો એમનો અવાજ લાગતો હતો…

એ કઈ જવાબ આપે એ પહેલા જ અમને ઉપરને નદી તરફના રસ્તેથી એક કાળા રંગની બંધ કાર આવતી દેખાઈ. હું દુરથી જ ઓળખી ગઈ કે એ સ્કોર્પીઓ ગાડી હતી.. મારા મનમાં એક આશાનું કિરણ જાગ્યું કે કદાચ કોઈ પોતાના પરિવાર સાથે અહી જનમ દિવસ મનાવવા આવી રહ્યું હશે અથવા તો જંગલ ખાતાના અધિકારીઓ કિંજલે કહ્યું એ સિક્યુરીટી કેમેરા તપાસવા આવી રહ્યા હશે… હું એ આશાના કિરણ જેવી કારને જોતી હતી ત્યાજ મને અવાજ સંભળાયો.
“એ કારને જોવાને બદલે તારે કિંજલ તરફ જોવું જોઈએ.” એ અજાણ્યા માણસોમાંના એકે કહ્યું.

“એ બિચારી તકલીફ સહન કરી રહી છે. એના હાથ પર બાંધેલ નાયલોનની દોરી એ જેટલું જોર લગાવે એટલી કડક થઇ રહી છે. એ દોરીથી મેં ઘણા લોકોને બાંધ્યા છે એનો ફાયદો એ છે કે જેમ વ્યક્તિ છૂટવાનો પ્રયાસ કરે તેમ દોરી કડક થતી જાય છે. મને ખાતરી છે હમણા સુધી તારી દોસ્તના કાંડાની ચામડી છોલાઈ ગઈ હશે અને ત્યાંથી લોહી વહીં રહ્યું હશે.” બીજાએ પણ પોતાનો ડાયલોગ નિર્દય બની પૂરો કર્યો.
હું જાણતી હતી એ લોકો મારી પાસેથી જે ચીજની જરૂર હતી એની માંગણી કરતા પહેલા મને પુરેપુરી ડરાવવા માંગતા હતા એટલે હું કોઈ જ આનાકાની વગર એ વસ્તુ એમને આપી દઉં. ડરેલ વ્યક્તિ બને એટલો ઓછો પ્રતિકાર કરે છે. હું તત્વજ્ઞાન ભણતી હતી એટલે એ બધું સમજતા મને વાર ન લાગી પણ.. એમના વિધાનોની સત્યતા પણ પુરેપુરી હતી.. એ લોકો જે કહી રહ્યા હતા એ સાચું હતું.. અને એટલે મારે ડરવું જોઈતું હતું અને હું ડરી રહી હતી…બસ બહારથી મજબુત દેખાવાનો પ્રયાસ કરી રહી હતી… કમસેકમ મને તો એમ લાગતુ જ હતું…!!

“અને હવે એ ચામડી ઉતરેલા કાંડા પર એ દોરી ચપ્પુની ધાર જેમ વહી રહી હશે ક્યાંક અશ્વિની અને રોહિતની જેમ એનું પણ બધું લોહી આ ઘાસ પર નકામું ન વહી જાય.” ત્રીજાએ કહ્યું, એના વાક્યથી હું ડરી ગઈ મને થયું શું આ લોકોએ જ અશ્વિની અને રોહિતને…? તો પછી કોઈ જ સબુત કેમ ન મળ્યું…?

લેખક : વિકી ત્રિવેદી ‘ઉપેક્ષિત’

ક્રમશ: વધુ આવતી કાલે…..

દરરોજ રાત્રે 9 વાગે વાંચો નવો ભાગ.

ટીપ્પણી

Ad Slot 4 – Below Bottom Related Article Block