રહ્શ્યમય સાધુ પાર્ટ 4 : ભૂત પ્રેત માં માનો છો તો વાંચો આ રોમાંચક વાર્તા

લેખકના બે બોલ

આ દુનિયામાં અનેક પ્રકારના લોકો અનેક પ્રકારની માન્યતાઓ સાથે જીવે છે. ઘણાં લોકો ભુત પ્રેત, મેલી વિદ્યા, જાદુ ટોણા પર વિશ્વાસ કરે છે અને તે બધુ જોયુ હોવાનો દાવો પણ કરે છે. ગુઢ શક્તિ, મેલી શક્તિ જેવી બાબતો પર ઘણા લોકો ભરોસો કરે છે. પરંતુ મે કયારેય આ  બધી વસ્તુઓનો અનુભવ કર્યો નથી. આ નવલકથા “રહસ્યમય સાધુ” સંપુર્ણ કાલ્પનિક કથા છે. તેને કોઇ સત્ય સાથે નિસ્બત નથી.

રોમાંચક આ કથાના દરેક પ્રકરણોને માણો અને તમારા અમુલ્ય પ્રતિભાવો આપતા રહો.

અસ્તુ

મમ્મીનુ આવુ વર્તન જોઇને હિતને નવાઇ લાગી. કાંઇ સવાલ જવાબ નહિ. કોઇ જાતનો ગુસ્સો નહિ. હિત વિચારતો હતો કે મમ્મી કેમ આવુ વર્તન કરે છે? તેઓને કાંઇ સમજાતુ ન હતુ. તેની મમ્મી શિસ્ત અને સમયપાલન માટે ખુબ જ કડક હતી. આ તોફાન પહેલાની શાંતિ તો નથી ને? હિતને એ વિચારે પરસેવો છુટવા લાગ્યો. થોડી વાર થઇ એટલે વિદ્યા પાણીના ગ્લાસ લઇને આવી. પાણી આપતા કહ્યુ,

“રમી આવ્યા બધા?”

“હા આંટી, રમી આવ્યા હો.” પ્રશાંતે કહ્યુ.

“કોણ જીત્યુ અને કોની સામે મેચ હતો?”

“મમ્મી, અમે જ જીતીએ ને. દિવાકર કોલોનીના બાળકો સામે મેચ હતો.” હિતે ગપ્પુ ચલાવતા કહ્યુ. હિતને મનમાં ખુબ જ ડર લાગી રહ્યો હતો. હમણાં મમ્મીના પ્રકોપનો સામનો કરવો પડશે. તે બચવા માટે બહાના કરવા લાગ્યો.

“તો ચાલો બાળકો તમારી જીતની ખુશીમાં તમારા બધા માટે ગરમા ગરમ બટેટા પૌઆનો નાસ્તો બનાવી આપું. તમને લોકોને ખુબ ભુખ લાગી હશે.”

“હા, હો જબરી ભુખ લાગી છે આંટી. તમે જલ્દી નાસ્તો લઇ આવો.” કોષાએ પેટ પર હાથ ફેરવીને નાટક કરતા કહ્યુ. તેઓ બધાની ભુખ મરી ગઇ હતી બીકમાં અને બીક. વિદ્યાને અહીંથી ટાળવા કોષાએ નાટક કર્યુ.

“હા, હમણા જલ્દી નાસ્તો લઇ આવુ” એમ કહી વિદ્યા ફટાફટ રસોડામાં ગઇ.

વિદ્યા રસોડામાં નાસ્તો બનાવવા ગઇ ત્યારે હિતે ઉભા થઇને સામે રહેલા કેલેન્ડરમાં જોયુ તો પૂનમ અને 23મી નવેમ્બર જ હતી. તેઓ ગઇકાલે અહીંથી નીકળ્યા હતા ત્યારે 23મી નવેમ્બર જ હતી. તેની આંખોમાં તો વિશ્વાસ જ ન આવ્યો તેને થયુ કે મમ્મી કદાચ તેઓના ટેન્શનમાં એક પતુ ફાડતા ભુલી ગઇ હોય. તેને વધુ તપાસ કરવા ટેબલ પર પડેલા ફોનમાં જોયુ તો પણ 23મી નવેમ્બર જ હતી. તેને બધાને ફોન બતાવ્યો. બધા સોફા પરથી ઉભા થઇ ગયા. બધાએ ફોનમાં જોયુ તો બધાના ચહેરા આશ્ચર્યમાં મુકાય ગયા. તેઓની આંખો પહોળી જ બની ગઇ. હિતે બે ત્રણ વાર ફોન રિફ્રેશ કરીને ચેક કર્યુ પરંતુ તારીખ તો 23મી નવેમ્બર જ બતાવતી હતી.

“મિત્રો, આ શું? આપણે બે દિવસ ત્રેતાયુગમાં રહી આવ્યા છતાંય હજુ 23મી નવેમ્બર જ છે. સમયનુ ચક્કર કેમ ચાલે છે? અને હા દોસ્તો આપણે તો રાત્રે નીકળ્યા હતા અને અત્યારે સવારના અગિયાર વાગ્યા છે. આ બધુ શુ છે?” હિતે આશ્ચર્યચકિત થઇને કહ્યુ.

“હિત, તારી વાત સાચી છે. પરંતુ આપણે ત્રેતાયુગમાંથી રાત્રે નીકળ્યા હતા. અને અત્યારે અહીં પહોચ્યા ત્યારે સવાર છે. આ જ જાદુઇ શકિત છે. સમયનુ ચક્કર તો બરાબર જ ચાલે છે. પરંતુ આપણે પાછળના યુગમાં ગયા હતા. તે યુગનો સમય જીવ્યા આપણા યુગનો સમય જીવવાનો બાકી છે. એથી એ બે દિવસ આપણા યુગના બાકી છે જીવવાના.” પ્રશાંતે કહ્યુ.

પ્રશાંતની વાત સાંભળીને બધા એકદમ આશ્ચર્ય ચકિત બની ગયા. કોઇ કાંઇ પણ બોલવાની સ્થિતિમાં ન હતુ. બધા એ જ વિચારમાં હતા કે એવુ બની જ કેમ શકે? સમય કેમ ઉલટો ચાલી શકે? વિદ્યા બધા માટે નાસ્તો લઇને આવી ત્યારે બધા બાળકોને ગુમસુમ જોઇને પુછ્યુ,

“અરે તમે મેચ જીતીને આવ્યા છો તો કેમ આમ સુમસાન ગુપચુપ બેસી રહ્યા છો? કાંઇ પ્રોબ્લેમ તો નથી થયો ને?”

“અરે, ના ના આન્ટી કાંઇ નહિ. જરા થાક લાગ્યો છે. બીજો કોઇ ખાસ પ્રોબ્લેમ નથી. આજે ત્રણ મેચ રમ્યા એટલે ખુબ જ થાક લાગ્યો.” પ્રશાંતે કહ્યુ.

“આટલુ બધુ ના રમાય. તમે બાળકો જોશમાં રમી લો છો અને પછી થાકીને ફુસ. નાસ્તો કરીને આરામ કરી લેજો. આજે રજા જ છે.” વિદ્યા તેઓને સમજાવી પોતાનુ કામ કરવા જતી રહી.

બધા બાળકો બટેકા પૌઆનો નાસ્તો કરવા લાગ્યા પરંતુ કોઇનુ ધ્યાન ખાવામાં કે સ્વાદમાં ન હતુ. બધાના મનમાં એક જ વિચાર હતો કે સમયનુ ચક્કર કેવી રીતે ચાલે છે? નાસ્તો તો બસ દેખાવ માટે કરતા હતા. તેના પેટમાં જરાય ભુખ ન હતી. નાસ્તો કરીને બધા બાળકો ઘરે જઇએ તેમ કહીને બહાર નીકળી ગયા. ઘરે જવાનુ મન ન હતુ. આથી તેઓ બહાર ચોકમાં ગયા. હિત થોડીવાર ઘરમાં વિચારતો રહ્યો પછી તે પણ બહાર ગયો. તેની મમ્મીએ આરામ કરવા કહ્યુ પરંતુ તે થોડીવારમાં આવુ એવુ કહીને બહાર નીકળી ગયો.

“હિત, આ તો જબરુ છે હો. મે ખાલી આવુ પિકચરોમાં જોયુ છે. મને ખુબ જ એકસાઇટેડમેટ થાય છે. હવે શું થશે?” હિત બહાર આવ્યો એટલે દીપકે કહ્યુ.

“હા, યાર પણ મને તો ટેન્શન થાય છે. કોઇને શંકા જશે તો મરી જશુ. મને કાંઇ સમજાતુ નથી. આ બધુ શુ છે? અને હવે શું થશે?” હિતે પરેશાન થઇને કહ્યુ.

“અરે હિત, આ બધુ ખુબ જ મજાનુ છે. મને તો બહુ મજા પડે છે. સાધુ આપણને બધુ શીખવી દે તો કેવી મજા પડી જશે?” પ્રશાંતે કહ્યુ.

“ના, યાર મને લાગે છે કે સાધુ આપણને કાંઇ વિદ્યા શીખવવા માંગતા નથી. તે આપણને કાંઇક ગર્ભિત રીતે કહે છે. આપણે તેના ઇશારાને સમજવાની જરુર છે.”

હિતની વાત સાંભળી બધા બાળકો ગુંચવણમાં મુકાય ગયા હતા. તેઓને ખબર પડી ગઇ કે સાધુ ખુબ જ ચમત્કારિત છે. પરંતુ સાધુ શુ કહેવા માંગે છે? હિતને હવે ચમત્કારિક સાધુના રહસ્ય વિશે જાણવાની ખુબ જ ઇચ્છા થઇ આવી. તેને ખબર હતી કે સાધુને તો કાંઇ પુછી શકાશે નહિ એટલે પૂનમ રાહ જોયા સિવાય કોઇ રસ્તો જ ન હતો.

પૂનમને હજુ એક મહિનાની વાર હતી. આથી બધા બાળકોએ વિચાર્યું કે સાધુના ચેલા બેલાનંદને પુછીએ તો કાંઇક જાણવા મળે. પરંતુ તેને પણ શનિવાર સિવાય મળી શકાય એમ ન હતુ. ઘરમાંથી કોઇ હવે જવા ન દે. “મમ્મી આપણે કેમ અચાનક ગાંધીનગર જઇ રહ્યા છે?” બસમાં બેસતા જ હિતે કહ્યુ.

“બેટા, મને ખબર નથી ત્યાંથી ફોન આવ્યો હતો.” વિદ્યાએ ટેન્શનમાં કહ્યુ.

“પપ્પાનો ફોન આવ્યો હતો?”

“ના, હવે તુ સુઇ જા પછી થાકી જઇશ.” સિલ્પિંગ કોચમાં થેલાનો તકિયો કરીને તેના પર હિતનુ માથુ રાખીને સુવડાવતા કહ્યુ.

વિદ્યાએ હિતને સુવડાવી પછી માથુ ફેરવીને તે લાંબી થઇ તેના મનમાં ચેન ન હતુ. આજે સાંજે શાળામાં છુટતા પહેલા ગાંધીનગર હોસ્પિટલમાંથી ફોન આવ્યો કે જલ્દી આવી જાઓ. વિદ્યાએ તાત્કાલિક હિતને તૈયાર કર્યો અને જલ્દી થેલો ભરીને જુનાગઢ નીકળી ગઇ અને ત્યાં જે પહેલી બસ મળી તેમાં બેસી ગયા. આવી રીતે ફોન આવતા તેને ટેન્શન આવી ગયુ ઓંચિતા શુ બની ગયુ? ફોન કરનારે વધારે કાંઇ માહિતી પણ આપી ન હતી. તેના પતિ વત્સલના મિત્ર મહેશનો કોલ હતો. તેને ફરી વાર કોલ લગાવ્યો પરંતુ ફોન સ્વીચડ ઓફ જ આવતો હતો. તેને ટેન્શનમાં કાંઇ ખાધુ પણ ન હતુ. રસ્તામાં જુનાગઢમાં હિતને થોડો નાસ્તો કરાવી લીધો હતો.

પડખુ ફરેલી વિદ્યાને ચેન ન હતુ. શું થયુ હશે? વત્સલને જરુર કાંઇ થયુ હશે. જુનાગઢથી ગાંધીનગર ખુબ જ દુર હતુ. તેના માટે આ પળ પળ પસાર કરવી ખુબ જ અઘરી બની રહી હતી. શુ બન્યુ હશે? હિતની માનસિક સ્થિતિ ખુબ જ ખરાબ હતી. તે પોતાની મમ્મીનુ ટેન્શન સમજતો હતો. પરંતુ પુનમ પણ નજીક આવી રહી હતી.

 

આપ આ મજેદાર પોસ્ટ www.Jentilal.com પર વાંચી રહ્યા છો. આવી બીજી પોસ્ટ્સ નિયમિત રીતે વાંચવા અને માણવા અમારું ફેસબુક પેજ અત્યારે જ લાઇક કરો – ક્લિક કરો – જલ્સા કરોને જેંતીલાલ

“બહુ જ ખરાબ બની ગયુ.” સુધા ફઇ રડતા રડતા વિદ્યાને વળગી પડયા. વિદ્યાના આંસુ હવે સુકાઇ ગયા હતા તે સુનમુન બેઠી હતી. ચાર દિવસથી તેને કાંઇ ખાધુ ન હોતુ.

હાર ચડાવેલો વત્સલનો ફોટો ખુરશી પર પડેલો હતો. લોકો એક પછી એક આશ્વાસન આપવા આવી રહ્યા હતા. હિત અને વિદ્યાની દુનિયા છીનવાઇ ગઇ હતી. લોકોના શબ્દો મલમ બનવાને બદલે ખૂંચી રહ્યા હતા. લોકોના આશ્વાસન તેઓને પોતાનુ દુ:ખ ભુલવા દેતા ન હતા.

1000માંથી એક વ્યક્તિને બહુ નાની વયે સિવિયર એટેકમાં મોત થાય છે. વત્સલ તે કમનસીબોમાં એક હતો. તે કમનસીબી યે બધાની જીંદગી બદલી નાખી હતી. ઓચિંતા હાર્ટ એટેકે વત્સલની જીંદગી સાથે ઘણું બધુ છીનવી લીધુ હતુ.

 

“મહારાજ, નિયતિ કયાં કોને લઇ જાય છે તે કાંઇ ખબર પડતી નથી?” બેલાનંદે સાધુને પુછ્યુ.

“હિતની વાત કરે છે?”

“હા, મહારાજ”

“તે બાળક ખુબ જ તેજસ્વી છે અને દુનિયા બદલી શકવાની તાકાત ધરાવે છે. તે એક દિવસ ઇતિહાસ સર્જિ દેશે.”

“પરંતુ, અત્યારે…”

“મહાન આત્માને કસોટીમાંથી પાર થવુ જ પડે છે. ત્યારે તે ખરુ સોનુ બની શકે છે.” સાધુ ફકત આટલુ બોલીને તેની સમાધીમાં બેસી ગયા. બેલાનંદને હિત માટે ખુબ જ દુ:ખ થતુ હતુ. પરંતુ તે કાંઇ કરી શકે એમ ન હતો આથી તે પણ પોતાના કાર્યમાં વળગી ગયો.

 

સમય વિતતો ગયો. બધા સગા વહાલા દિલાસો આપી જતા રહ્યા. હિત અને વિદ્યા બંન્ને એકલા રહી ગયા.

“મમા, આપણે હવે જુનાગઢ કયારે જવાનુ છે?”

“કયારેય નહિ”

“કેમ? તારી જોબ?”

“બેટા, આપણુ હવે અહીંનુ ઘર અને પપ્પાના જોબના બધા કાગળ અને બધુ જુનાગઢથી હેન્ડલ નહિ થાય.”

“મમ્મી…….”

“બેટા તારુ અહીં જુની સ્કુલમાં એડમિશન કરાવ્યુ છે. કાલથી તારે સ્કુલે જવાનુ છે.” હિતની વાત વચ્ચેથી કાપીને કહ્યુ.

હિતની આખી જીંદગી બદલાઇ ગઇ હતી. પપ્પાના જવાને કારણે તેની મમ્મીનો સ્વભાવ પણ બદલાઇ ગયો હતો. હિતને કયાંય ગમતુ ન હતુ. તેને પોતાનુ જ ઘર પારકુ લાગતુ હતુ. તે જુનાગઢ જવાને બદલે ફ્રેશ થવા માંગતો હતો. હવે તે પણ રસ્તો બંધ થઇ ગયો હતો. તેને પપ્પા વિના ગમતુ ન હતુ. પરંતુ હવે તેના હાથમાં કાંઇ પણ ન હતુ.

હિત ફરીથી તેના જુના સ્કુલમાં ભણવા લાગ્યો. તેના જુના મિત્રો સાથે પરંતુ હવે તેને પહેલા જેવી મજા પડતી ન હતી. તેને તેના પિતા વિના જીવન ખુબ જ આકરુ બની ગયુ હતુ અને તેને એવુ લાગતુ હતુ કે જાણે આસપાસના બધા લોકોનુ વર્તન તેના પ્રત્યે બદલાઇ ગયુ હોય. સૌ કોઇ તેને દયાની નજરથી જોવા લાગ્યા હતા. અને સાધુના વિચારો પણ તેનો પીછો છોડતા ન હતા. તેને કયાંય ચેન પડતુ ન હતુ.

એક દિવસ સાંજે હિત પોતાનુ હોમવર્ક કરી રહ્યો હતો. ત્યાં અચાનક બેલાનંદ આવ્યો,

“હિત, મહારાજ તને બોલાવે છે?”

“બેલાનંદ, તમે અહીં?”

“હા બેટા” હિતને તેના જવાબ સાંભળી યાદ આવ્યુ કે બેલાનંદ યુગ પાર કરવાનુ જ્ઞાન ધરાવે છે તો આટલે તો તે સરળતાથી આવી શકે છે.

“સોરી, બેલાનંદજી, હુ અહીં મારી માતાને છોડીને ન આવી શકુ.”

“બેટા…..” વચ્ચેથી વાત કાપીને હિતે કહ્યુ

“બેલાનંદજી, મારા પિતાજીનુ અવસાન થઇ ગયુ છે. મારી મમ્મી હવે આ દુનિયામાં એકલા પડી ગયા છે. મારે હવે તેનો સહારો બનવાનો છે માટે હવે મારે અભ્યાસ પુરતુ ધ્યાન આપવાનુ છે. એટલે મહેરબાની કરીને તમે મારી પાસે ન આવશો. મારુ ધ્યાન ડાયવર્ટ થાય છે અને હુ અભ્યાસ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરી શકતો નથી.”

“હિત, બેટા નિયતિ કોઇ બદલી શકતુ નથી અને અગાઉથી તેનો કોઇ અંદાજો લગાવી શકાતો નથી. ધારેલા રસ્તા પર ચાલી શકાતુ નથી અને જે રસ્તા પર મંઝિલ રહેલી છે. તેના પર ચાલવા માટે તૈયારી માટે સમય મળતો નથી. જીંદગીનુ ચક્કર હમેંશા અવળુ સવળુ ચાલે છે. શું સારુ અને શું ખરાબ કોઇ સમજી શકતુ નથી.”

“બેલાનંદજી, આ બધી જ્ઞાનની વાતો હુ સમજી શકતો નથી. હુ અત્યારે ફકત મારા અભ્યાસ પર ધ્યાન આપવા માંગુ છુ.” આટલુ બોલીને તેને ફરીથી સામે જોયુ તો બેલાનંદ ત્યાં ન હતો.

હિત પોતાના ઘરની હાલત સમજતો હતો. તે પોતાની જીજ્ઞાસાને રોકી શકતો ન હતો. પરાણે મનને રોકી રાખી રાખ્યો હતો. મનને કાબુમાં રાખવુ ખુબ જ અઘરુ છે. વિચારો તેનો પીછો છોડી ન રહ્યા હતા. સાધુ શા માટે તેને બોલાવી રહ્યા છે? તે કોણ છે? જાત જાતના પ્રશ્નોએ તેના મગજને ચકરાવે ચડાવી દીધુ.

“હેલો, પ્રશાંત” તેને જુનાગઢ પોતાના મિત્ર પ્રશાંતને ફોન જોડીને કહ્યુ.

“હા, હિત બોલ ઘણાં દિવસે યાદ કર્યો. કેમ છે? શું ચાલે છે?”

“મજામાં હો, તને કેમ છે?”

“હુ પણ મજામાં તારા વિના અહીં જરાય ગમતુ નથી. હવે જંગલમાં રમવા જવુ ગમતુ નથી.”

“મારે તારું એક કામ છે યાર.”

“હા, બોલને યાર.”

“બેલાનંદજી, અહીં આવ્યા હતા.”

“બેલાનંદ ત્યાં” આશ્ચર્યચકિત થઇને પ્રશાંતે કહ્યુ.

“હા, સાંભળ તો”

“હા, બોલને હિત” પ્રશાંતે કહ્યુ.

“તને તો મારા ઘરની પરિસ્થિતિની ખબર છે. મારા મમ્મી હવે ત્યાં આવવા માંગતા નથી અને હું મારા મમ્મીને મુકીને ત્યાં આવી ન શકું અને કદાચ આવવા માંગુ તો પણ તે મને આવવા ન દે. બેલાનંદે કહ્યુ કે સાધુ મને મળવા માંગે છે.”

“તો?” વચ્ચેથી જ પ્રશાંતે પુછ્યુ

“તો તમે લોકો ત્યાં એકવાર જઇ આવો. સાધુ વિશે……” હિતને વચ્ચેથી જ અટકાવીને પ્રશાંતે કહ્યુ.

“હિત, જો આપણી ઉંમર અત્યારે અભ્યાસ અને રમવાની છે. તારી જીજ્ઞાશા ખાતર અમે ત્યાં તારી સાથે આવ્યા હતા. હવે અમે આ ચક્કરમાં પડવા માંગતા નથી અને મારી સલાહ છે તુ પણ હવે બધુ ભુલી જા. આવા લોકોમાં પડવામાં કાંઇ માલ નથી.”

“પરંતુ પ્રશાંત”

“હિત, આવી વાત પાછળ ન રહે. તુ એક હોશિંયાર વિદ્યાર્થી છે. ભણવામાં પુરતુ ધ્યાન આપ અને આગળ વધ. ચાલ બાય ફરી મળ્યા.” આટલી વાત કરીને પ્રશાંતે ફોન મુકી દીધો.

પ્રશાંત સાથે વાત કરીને હિતને નિરાશા જ મળી. તેને હવે આગળ શું કરવુ કાંઇ ખબર પડતી ન હતી? જીંદગી તેને કયાંથી કયા લઇ આવી હતી.

ગોકાણી ભાવીષા રૂપેશકુમાર

આપને આ પોસ્ટ પસંદ આવી હોય તો જરૂર આપના અમૂલ્ય પ્રતિભાવ કોમેન્ટમાં પોસ્ટ કરજો, જે સદા અમોને પ્રેરણાદાયી બની રહે છે અને લેખક ની કલમને બળ પૂરે છે. આભાર … !

 

 

ટીપ્પણી

Ad Slot 4 – Below Bottom Related Article Block