શ્રદ્ધા – મુકેશ સોજીત્રા લિખિત એક લઘુ વાર્તા ! તમે વાંચી કે નહિ ?

KATHMANDU, Sept. 18, 2015 (Xinhua) -- Indian Foreign Secretary Subrahmanyam Jaishankar arrives at Tribhuwan International Airport for his official visit in Kathmandu, Nepal, Sept. 18, 2015. Indian Foreign Secretary S Jaishankar arrived in Nepal on Friday as special envoy of Prime Minister Narendra Modi for a two-day visit just two days before the much-delayed constitution promulgation through the Constituent Assembly. (Xinhua/Sunil Sharma/IANS)

વહેલી સવારથી જ સાઈટ પર હલચલ હતી. બધાંજ એન્જીનીયરો, ટેકનીશ્યનો પોતાના ગણવેશ સાથે તૈયાર હતાં. બધું ગોઠવાઈ ગયેલું હતું. પ્રોજેક્ટ મેનેજરે કાલે જ મીટીંગ ભરીને કહી દીધું હતું કે
“આપણી કંપનીના ચીફ એન્જીનીયર સાહેબ કાલે આ સાઈટની મુલાકાત લઇ રહ્યા છે, કોઈ જાતની ગરબડ મારે નહિ ચાલે, એ ખુબ જ શાર્પ વિઝન વાળા છે, એની પારખું નજર બધું જ માપી લે છે એટલે કોઈ કચાશ નહિ ચાલે,સહુ પોતપોતાનાં કામ વિષે અહેવાલ તૈયાર રાખે.

સાહેબ કોઈને પણ સવાલ કરશે. કોઈએ મારી આબરૂના કાંકરા થાય એવું નથી કરવાનું” અને બધાં પોતાની રીતે તૈયાર હતાં!! મેનેજરે મુકાદમને બોલાવીને કહી દીધું.

“તમે આપણા મજૂરોની વસાહત છેને ત્યાં જઈ આવજોને, ચીફ એન્જીનીયર સાહેબ કદાચ ત્યાં પણ જાય , એને ગંદકી નથી ગમતી” અને સાંજે મેનેજર પોતે મજૂરોની વસાહતમાં જઈ આવ્યાં. નવરાત્રીનો સમય હતો એટલે મજુરોએ એક ખૂણામાં માતાજીની ગરબી પધરાવી હતી.

“આને કાલ સવારથી કપડું બાંધી દેજો, આ ગરબી નજરમાં ના આવવી જોઈએ અને હા સાહેબ જો રાતે આ સાઈટ પર રોકાય તો રાતે ગરબા બંધ રાખજો!! એક દિવસ ઠેકડા નહિ મારો તો મોળા નહિ પડી જાવ . સૂચનાનું કડક પાલન થવું જોઈએ” અને તરત જ ગરબી ની આગળ પતરાં ગોઠવાઈ ગયાં. ઉપર સફેદ કાપડ પણ નંખાઈ ગયું.કોઈને ખ્યાલ પણ ના આવે કે અહી માતાજીની ગરબી હશે.

સવારે ચીફ એન્જીનીયર સમયસર આવ્યા. ત્રીસ મિનીટ સુધી બાંધકામ અંગે ચર્ચા થઇ. અને પછી સાહેબ સાઈટ જોવા નીકળી પડ્યા. નદી પર એક મોટો પુલ બંધાઈ રહ્યો હતો.સાહેબની ચકોર નજર ચારે બાજુ ફરતી હતી.સાહેબની સાથે ચાર સેક્રેટરી હતાં.ચારેયના હાથમાં એક એક ફોન હતો. સુટ અને બુટમાં ચીફ એન્જીનીયર સાહેબ અપ ટુ ડેટ લાગતાં હતાં!! સાહેબની પાછળ સર્વેયરો, ઈજનેરો, ઓવરસીયર, ટેકનીશ્યનોની આખી ફોજ હતી.

દરેકના હાથમાં ફાઈલ હતી.સાહેબ જે પૂછે એનો જવાબ મળતો હતો. તૈયાર થઇ રહેલાં આખા પુલનું નિરિક્ષણ કરીને સાહેબ મજૂરોની વસાહત તરફ વળ્યાં.અને મેનેજર ના ધબકારા વધી ગયાં. સાહેબ આ પુલના બાંધકામના પાયાનાં ઘડવૈયાઓને મળી રહ્યા હતાં.વેતન બાબતે સવાલ કરતાં હતાં,તકલીફ બાબતે ચર્ચા કરતાં હતાં અચાનક જ એમની નજર સફેદ કપડાં પર પડી અને પૂછ્યું.

“ત્યાં શું છે …?? કેમ ઢાંકેલું છે ..??

“સાહેબ આ અભણ માણસો નવરાત્રી છે એટલે માતાજીની ગરબી પધરાવી છે, પણ એ નડે એમ નથી કોઈને,રાતે આ લોકો અહી ગરબા લે છે!! કોઈ નડતર રૂપ નથી તેમ છતાં આપ કહો તો આજથી આ બધું બંધ કરાવી દઈએ” સાહેબ ની આંખ ફરી અને મેનેજર નીચું જોઈ ગયો. સાહેબે પોતે કાપડ હટાવ્યું.પતરા હટાવ્યા અને માતાજીની ગરબી ખુલ્લી થઇ.

“આટલી સાંકડી જગ્યામાં કઈ રીતે ગરબા લેતા હશે આ લોકો. આ ખુલ્લી જગ્યા છે ત્યાં લઇ લો” સાહેબ બોલ્યાં કે તરત જ ઈજનેરો એ ગરબી ઊંચકીને ખુલ્લી જગ્યામાં મૂકી દીધી.જેણે ફાઈલ સિવાય કાઈ ઊંચક્યું જ નહોતું એવા લોકોએ ગરબી ઉપાડીને મૂકી.

સાહેબે ગરબીના દર્શન કર્યા!! બે હાથ જોડ્યાં!! એક થાળીમાં પ્રસાદી હતી.એ ખાધી. બધાને આપી. બધાએ ખાધી. સાહેબ રાજી થયાં હોય એવું લાગ્યું એટલે પ્રોજેક્ટ મેનેજરને હાશકારો થયો. બધાને નજીક બોલાવીને સાહેબ બોલ્યાં.

“મને બરાબર યાદ છે કે હું નાનો હતો ત્યારે મારી બા મને મંદિરે લઇ જતી.માતાજીની મૂર્તિ પાસે બેસીને પગે લાગતી અને માંગતી કે મારા દીકરાને મોટો માણસ બનાવજે!! મને પણ કહેતી કે બેટા માતાજી પાસે આશિષ માંગ!! હું ક્યારેક માંદો પડતો ત્યારે પણ મારી બા શ્રદ્ધા સાથે માતાજીની મૂર્તિ પાસે બેસી જતી.

મારા પિતા પણ ખુબજ ધાર્મિક હતાં.અને આજે પણ મારા ઘરમાં પણ પ્રાર્થના અને પૂજા થાય છે.એમાં નાનમ શેની!! તમે જેને મસ્તક નમાવતા હો એ છુપાવવાનું થોડું હોય!! ઘણાં ખરા દેશ હું રખડ્યો છું. બધાં જ લોકો પ્રાર્થનાઓ કરે છે!! ચર્ચમાં જાય છે અથવા તો પોતાને જે પસંદ હોય તે ધર્મ પાળે છે. આજે પણ હું કોઈ મંદિરમાં દર્શન કરવાં જાવ છું ત્યારે હું નાનપણમાં મારી બા સાથે દર્શન કરતો હોય એવું અનુભવું છું.. મારી બા આજે હયાત નથી પણ દરેક મંદિરમાં મને એનાં દર્શન થાય છે..

પણ હમણાં હમણાં નવો ટ્રેન્ડ ચાલ્યો છે લોકો દેવી દેવતા કે ધાર્મિક શ્રદ્ધાને વખોડે છે અને પોતે જ જાણે સુપર સ્પેશયલ બુદ્ધિજીવી હોય એમ વર્તે છે, એ એવું વિચારે છે કે આપણે આવી શ્રદ્ધાને કારણે પાછળ રહી ગયા છીએ!! હવે તમે મને કહો કે આ દેવી દેવતા આપણને ક્યાં નડ્યા છે!!??? આપણા મનમાં જે સારા ભાવ આવે છે એ આ દેવોના પ્રતિક સ્વરૂપે છે અને આપણા મનમાં જે સારી વૃતિઓ છે એ બધી દેવીના પ્રતિક સ્વરૂપે છે!! આ કોઈ આપણ ને નડતાં નથી!!

આપણ ને નડે છે આપણી આડોડાઈ,અવળચંડાઇ અને અહમ!! એ તો દૂર કરતાં નથી અને આપણે આ આપણી પરંપરાને વખોડીએ છીએ.ખાસ તો વધુ ભણેલાં આવું કરતાં હોય છે!! અમુકને ભણતરની સાથોસાથ વાયડાઈ પણ વધતી જાય છે ભણતરના અહમનું પડ એવું વળગી પડે છે કે પછી એ માણસ અંદરથી ખોખલો થઇ જાય.

હું તો એવું માનું છું કે મંદિરે ,મસ્જીદે ,કે કોઈ ચર્ચમાં જવાથી આપણે વિનમ્ર બનીએ છીએ!! આપણે એવું સ્વીકારિયે છીએ કે કોઈ એવું તત્વ છે કે જે આપણા કરતાં મોટું છે!! આ ડર હોવો જરૂરી છે!! પ્રકૃતિથી જે માણસ ડરતો નથી એ જ વિકૃતિ ફેલાવે છે અને કટ્ટર બને છે!! તમે ડો. અબ્દુલ કલામ વિષે તો જાણતા જ હશો.

પુરેપુરા વૈજ્ઞાનિક માણસ પણ એટલાં જ ધાર્મિક માણસ!! દરેક ધર્મને એ સરખું માનપાન આપતાં. આ ધાર્મિકતા એને વારસામાં મળેલી છે. તમામ મોટા સફળ માણસોને પણ જોશો તો તમને એ બાબત કોમન દેખાશે કે લોકો પુરેપુરા ધાર્મિક હતાં. આ કોઈ છુપાવવાની બાબત તો છે નહિ કે શરમાવવાની બાબત પણ નથી, આમાં શ્રદ્ધા મહત્વની બાબત છે, કોઈની શ્રદ્ધા ક્યારેય નહિ તોડવાની .

જ્યાં સુધી આવી શ્રદ્ધા છે ત્યાં સુધી આ વસુધાને કશું નહિ થાય ચાલો આજનો પ્રસાદ આપણા તરફથી રાખજો”
એમ કહીને ચીફ એન્જીનીયરે થાળીમાં થોડા પૈસા મુક્યા અને ચાલતાં થયાં….

લેખક:- મુકેશ સોજીત્રા ૪૨ ,શિવમ પાર્ક સોસાયટી સ્ટેશન રોડ ,ઢસા ગામ તા.ગઢડા જિ.બોટાદ પીન ૩૬૪૭૩૦

મિત્રો, આ લઘુ કથા આપ સૌ ને કેવી લાગી ? કોમેન્ટ આવકાર્ય.

ટીપ્પણી