“સારસ બેલડી” – એક પ્રણયકથા ભાગ – ૨ !! જો જો ભૂલ થી પણ ચુકતા નહિ…..! અલગ પ્રકારની Love Story

” સુમિ, આ બધું શું છે ? તારા વાળ….. ? શું થયું છે તને ? ” ગુણવંતભાઈ સુમિત્રાબેનની પીઠ પર હાથ પસવારતાં બોલી રહ્યા હતાં.
” ખરી પડ્યાં, બધા ખરી પડ્યાં…. થોડા મહિનાઓ પછી હુંય……. “
” ચૂપ, એકદમ ચૂપ… તને ખબર પણ છે કે તું શું બોલી રહી છે ? “
” હા મને ખબર છે. હું સાચું જ બોલી રહી છું. ” સુમિત્રાબેનનો અવાજ ભાવવિહીન હતો. જાણે જીવનમાંથી રસ જ ઉડી ગયો હોય. ગુણવંતભાઈ તેમનાથી અલગ થયાં. તેમણે સુમિત્રાબેનની આંખોમાં જોયું.
” એય સુમિ…. મારી સામે જો તો. શું થયું છે તને ? બોલી નાખ… ” ગુણવંતભાઈ બને એટલાં સ્વસ્થ દેખાવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા, પણ તેમની અંદર ઘમાસાણ મચ્યું હતું.

” કેન્સર ! પેટનું કેન્સર. “

” શું ? કેન્સર ! ” કાનમાં ધગધગતું તેલ રેડાયું હોય એવું ગુણવંતભાઈને લાગ્યું. તેઓ ત્યાં જ ફસડાઈ પડ્યાં. જાણે સર્વસ્વ લૂંટાઈ જવાનું હોય, એમ તેઓ રડવા માંડ્યા. આંખોમાંથી ‘ધોધમાર’ આંસૂ વરસવાનું શરુ થયું. સુમિત્રાબેન તેમની પાસે નીચે બેઠાં, ખોટી સાંત્વના આપવા માંડ્યા. તેઓ જાણતા હતા કે ગુણવંતભાઈ આ વાત જલ્દી સ્વીકારી નહીં શકે. આમ પણ, ગુણવંતભાઈ જરા ગભરુ માણસ હતાં. તેમનું પ્રિયપાત્ર આમ અચાનક જ તેમને છોડીને જતું રહેવાનું હતું એ વાત તેઓ કેમ સ્વીકારી શકે ? કોઈ પણ હિસાબે ન સ્વીકારી શકે !

સુમિત્રાબેન ગુણવંતભાઈને છાના રાખવાની કોશિશો કરી રહ્યા હતાં, પણ ગુણવંતભાઈના ધ્રૂસ્કા બંધ થવાનું નામ જ નહોતા લેતા. ઘણીવાર થઇ, પણ અશ્રુવર્ષા ન રોકાઈ, એટલે સુમિત્રાબેનની અગનવર્ષાએ વરસવાનું શરુ કર્યું.

” આ શું વેવલાઈ કરો છો ? ક્યારેક તો મારે અને તમારે જવાનું જ છે ને. હશે, જેવી ભગવાનની મરજી. જિંદગીનો વધારે મોહ રાખવો સારો નહીં ! “
” ના, હું તને ક્યાંય જવા નહીં દઉં. “
” હવે ઘેલા ન બનો. જે થવાનું હતું એ થઇ ગયું. કુદરતની ઈચ્છાનો આપણે વિરોધ ન કરી શકીએ. મારે તો બસ હવે ખુશ રહેવું છે. જેટલો સમય પણ જીવું, તમારી સાથે જ જીવવું છે ! બોલો મારી આ ઈચ્છા પૂરી કરશો ને ? “

ગુણવંતભાઈ જરા શાંત થયાં. તેમણે કહ્યું ” આવી વાતો ન કર. તને કંઈ નહીં થાય. આપણે સારામાં સારી હોસ્પિટલમાં તારી સારવાર કરાવીશું. હવે તો કેવી નવી નવી દવાઓ શોધાઈ છે, આજકાલ તો કેન્સર પણ મટી શકે છે ! આપણે અમદાવાદ જઈશું, ત્યાં ફરક ન પડે, તો મુંબઇ પણ જઇશું, પણ હું તને કંઈ થવા નહીં દઉં ! ” ગુણવંતભાઈનો અવાજ ફરી તરડાયો.

” ના, મને પોતાની હાલતની ખબર છે, છેલ્લાં સ્ટેજનું કેન્સર છે, સારવારનો કોઈ મતલબ નથી. અહીં જેટલી દવા લઇ શકાતી હતી, એટલી લઇ લીધી. સારવારના નામે વધુ પીડા હવે મારાથી સહન નથી થતી. “

” પણ… “
” પણ ને બણ ! તમારે મને પીડાતી જોવી હોય, તો જ દવાની વાત કરજો. મારે હવે છેલ્લાં દિવસો સુખેથી કાઢવા છે ! ” ગુણવંતભાઈ કમને સંમત થયાં. બીજો કોઈ આરો પણ ક્યાં હતો ! છેલ્લા સ્ટેજનું કેન્સર અને એ પણ પેટનું, એટલે યમરાજના આગમનની જાણે એડવાન્સ બૂકિંગ કરાવેલી ટિકીટ !! ગમે ત્યારે મોતનો સંદેશો આવી શકે.

ત્રણ મહિના વીત્યા. દરમિયાન સુમિત્રાબેન થોડા દિવસ માટે દીકરીને ઘરે રોકાઈ આવ્યાં. દોહિત્ર-દોહિત્રીને ભરપૂર લાડ લડાવી લીધું. જોકે બિમારીની વાત તેમણે ખાનગી જ રાખી હતી. દીકરાઓ તો ઓસ્ટ્રેલિયા હતાં, એકાદ બે વખત સુમિત્રાબેને ફોન પર તેમને અહીં આવીને મળી જવાનું કહ્યું, પણ એ લોકો પાસે સમય નામની બલાનો અભાવ હતો. સુમિત્રાબેનને જોકે હવે કોઈ ફરક નહોતો પડતો. તેઓ ખુશ રહેવાનો પ્રયત્ન કરતાં. ગીતો મમળાવતાં, જૂની પીચરો જોતાં, ક્યારેક નકલી ચોટલો નાખી મંદિરે પણ જઈ આવતાં !

બાકી મોટાભાગનો સમય ઘરમાં જ વિતાવતાં. આટલી બધી ખુશીઓ સામટી ભોગવવાનો પ્રયત્ન કરીને જિંદગીને રીઝવવાની તેમની કોશિશો જોકે નિષ્ફળ નીવડી રહી હતી. તેમની હાલત ઉત્તરોત્તર બગડતી જ જતી હતી. પેટમાં ક્યારેક સખત દુઃખાવો ઉપડતો, પછી અચાનક મટી જતો. દુઃખાવાને લીધે સંગીત ક્લાસ જવાનું પણ બંધ હતું. દવાઓ હવે ગરમ લાગવા માંડી હતી. તેમના પેટે એ વિચિત્ર રસાયણોને પચાવવા માટે નારાજી દર્શાવી દીધી હતી. નાનકડી ટીકડી પણ ઊલટી સાથે બહાર નીકળી જતી. જમવાનું પણ સાવ ઓછું થઇ ગયું હતું.

ગુણવંતભાઈ માટે તો આ ત્રણ મહિના સુમિત્રાબેનથી પણ વધુ કપરાં વીત્યા. એક-એક દિવસ તેમના માટે ભયનો ઓથાર લઈને ઉગતો. આગલી જ ક્ષણે ક્યાંક સુમિત્રાબેન, એમની સુમિ એમનાથી દૂર ન થઇ જાય ! અંદરથી તેઓ કોચવાઈ રહ્યા હતાં, રડી રહ્યા હતાં, પણ બહારથી તેઓ સામાન્ય રહેવાનો પ્રયત્ન કરતાં, શું કરે ! એમની અર્ધાંગિનીએ એમની પાસેથી વચન લીધું હતું. આ સમય દરમિયાન તેઓ સુમિત્રાબેનને ખુશ રાખવાના ભરપૂર પ્રયત્નો કરતાં.

હવેથી રોજ તેઓ બજારમાં જઈને તાજો, મહેકતો ગજરો લઇ આવતાં, અને સુમિત્રાબેનના કાંડા પર બાંધી આપતાં. પોતાના હાથે નવી નવી વાનગીઓ બનાવીને તેમને જમાડતાં. સુમિત્રાબેનના માથા પર ફરીથી ડોકાઈ રહેલાં બેએક ઇંચ જેટલાં નાનકડાં વાળમાં તેલ નાખી મસ્ત મજાની માલિશ કરી આપતાં. રોજ અવનવાં શણગાર કરી આપતાં !

સુમિત્રાબેન આ બધું મૂંગે મોઢે માણ્યા કરતાં. ક્યારેક ગુણવંતભાઈથી છુપાઈને રડી પણ લેતાં. દુઃખ તો તેમને પણ હતું, પણ મોતનું નહીં. પોતાનાં પતિ કમ ખરા મિત્ર કમ એક સાચા હમરાહીથી દૂર થવાનું !
” જુઓ, હું કેવી લાગું છું ? ” એક દિવસ વહેલી સવારે બેડરૂમમાંથી બહાર આવીને સુમિત્રાબેન બોલ્યાં. આજે તેઓ સંપૂર્ણ રીતે સજી ધજીને તૈયાર થયાં હતાં. લગ્નમાં પહેર્યું હતું, એ જ પાનેતર, અડધા હાથ સુધી રંગબેરંગી બંગડીઓ, ગળામાં પાંચ તોલાનો સોનાનો હાર, મંગળસૂત્ર, કપાળમાં લાલ બિંદી, માથામાં સેંથો, અને કાળમુખી બીમારીને લીધે ફિક્કા પડી ગયેલા ચહેરા પર આછું મેકઅપ. જાણે કોઈ નવવધૂ તૈયાર થઇ હોય ! ગુણવંતભાઈ તો મુગ્ધ થઈને જોઈ જ રહ્યાં.

” આમ બાઘા જેમ શું જુઓ છો ? કહો તો ખરા, હું કેવી લાગું છું ? “
” અદભુત ! ” ગુણવંતભાઈથી બસ આટલું જ બોલી શકાયું. સુમિત્રાબેનના ગાલ પર શરમના શેરડાં ફૂટ્યાં. પત્નીના રૂપની દુનિયામાં મુસાફરી કરીને ગુણવંતભાઈ હવે જરા તરા હોશમાં આવ્યાં. ” આજે અચાનક કેમ સુમિએ પાનેતર પહેર્યું છે ? ” ગુણવંતભાઈ વિચારમાં પડ્યાં.

“શું વિચારો છો ? આજે મેં આવા કપડાં કેમ પહેર્યાં છે એ જ વિચારી રહ્યા છો ને. મને ખબર છે કે તમને યાદ નહીં જ હોય..!! બોલો આજે શું છે ? ” સુમિત્રાબેને પૂછ્યું. ગુણવંતભાઈ જવાબ આપવાની-ન આપવાની મથામણમાં મૂંઝાઈ રહ્યાં. ” આજે શું છે ? કઈંક તો છે જ, પણ યાદ નથી આવતું…. સુમિનો જન્મદિવસ ? ના ના, એ તો કદાચ ( કદાચ ! ) ચોથા મહિનામાં છે. તો ? મારો જન્મદિવસ ? લે મારો આજે ક્યાંથી હોય !! તો શું છે આજે ? ” એક સાથે હજ્જારો વિચારોએ ગુણવંતભાઈના દિમાગનો કબ્જો લઇ લીધો.. ઘરડા થઇ રહેલા મગજ પર તેમણે ખૂબ જોર આપ્યું, પણ છેવટે યાદ ન આવ્યું. આખરે ગુણવંતભાઈ થાક્યાં. કંઈ પણ બોલ્યા વગર ચૂપ થઈને ઉભા રહ્યાં. સુમિત્રાબેને મોં બગાડ્યું.

” મને ખબર હતી, કે તમે ભૂલી જ ગયા હશો. આજે આપણાં લગ્નની ચાલીસમી વર્ષગાંઠ છે ! “

હવે ગુણવંતભાઈના ‘દિમાગ કી બત્તી’ ઝળકી.
” હા નઈ, આજના દિવસે તો આપણે પરણ્યાં હતાં. જોકે મને યાદ હતું, બસ તેં આમ અચાનક પૂછ્યું એટલે જરા મૂંઝાઈ ગયો હતો.” વર્ષગાંઠે દરેક પતિ દ્વારા અપાતું ‘હોલમાર્ક’ બહાનું ગુણવંતભાઈએ ચિપકાવી દીધું.
” રહેવા દો, મને બધી ખબર છે ! છોડો એ બધું. આ લો તમારી ભેટ ! “ સુમિત્રાબેને એક મોટી લંબચોરસ ડબ્બી ગુણવંતભાઈને પકડાવતાં કહ્યું. ગુણવંતભાઈએ ડબ્બી ખોલી. અંદર સોનાની, ખોલ બંધ થઇ શકે એવા લોકેટવાળી ચેઇન હતી. તેમણે ચેઇન બહાર કાઢી, લોકેટ ખોલ્યું. ગોળાકાર, રૂપિયાના સિક્કાની સાઈઝ જેટલાં એ લોકેટમાં એક તરફ ગુણવંતભાઈનો નાનકડો ફોટો હતો, અને બીજી તરફ સુમિત્રાબેનનો !!
“ ખૂબ જ સરસ છે ! “ ચેઇનને પાછી ડબ્બીમાં મૂકતાં ગુણવંતભાઈ બોલ્યાં.

“ હા, એ તો છે જ ! બોલો, મને શું આપશો ? આજનો દિવસ મારી જિંદગીનો સૌથી ખાસ દિવસ છે, તો ભેટ પણ એવી જ લઈશ હોં !! “
ગુણવંતભાઈ ઉત્સાહમાં આવી ગયા. આ દિવસની તો તેઓ કેટલાંય મહિનાથી તૈયારી કરી રહ્યા હતાં. અચાનક તેમને યાદ આવ્યું, કે આજે તેઓ સુમિત્રાબેન સાથે છેલ્લી વખત લગ્નની વર્ષગાંઠ ઉજવવાના છે. આગલા વર્ષે તો….. !! ગુણવંતભાઈના ગળે ડૂમો બાઝી ગયો.
તેમણે જરા ગળું ખોંખાર્યું અને બોલ્યાં. ” અરે એવી જોરદાર ભેટ આપીશ કે તું માની જ નહીં શકે. એના સામે તારી આ ચેઇન તો પાણી ભરે. ચાલ મારી સાથે ! “

” પણ ક્યાં ? “
” ચાલ તો ખરી, બધી ખબર પડી જશે. “
ઘરને તાળું મારી બંને નીકળી પડ્યાં. સુદર્શન મોલમાં ખરીદી કરી, ચૌધરીની પ્રખ્યાત આઈસ્ક્રીમ ખાઈ, કિશનબાગની હરિયાળી વચ્ચે લાંબી લટાર મારીને ગુણવંતભાઈએ સ્કૂટરને ‘સુગમ સંગીત સાધના કેન્દ્ર’ તરફ ભગાવી મૂક્યું. સુમિત્રાબેનને છેલ્લે અહીં આવ્યે ત્રણ મહિના ઉપર થઇ ગયા હતાં. બગીચાને વટાવીને તેઓ પગદંડી જેવા રસ્તા પર થઈને નાનકડા હોલમાં પહોંચ્યા. અહીં સુમિત્રાબેન તેમના વિધાર્થીઓને સંગીતની તાલીમ આપતાં. અત્યારે તેમની ગેરહાજરીમાં તેમની શિષ્યા નિલમ અહીં સંગીત શિખવાડતી. આજે આખો હોલ શણગારેલો હતો. અવનવાં-ખૂશ્બોદાર ફૂલો, રંગબેરંગી રિબીનો અને ફૂગ્ગાઓએ દીવાલોને ઢાંકી દીધી હતી. હોલની વચ્ચોવચ્ચ એક ટીપોય પર મોટો કેક મૂકેલો હતો. ટીપોયની આસપાસ સુમિત્રાબેનના શિષ્યો પોતાના ગુરુને આવકારવા ગોઠવાયા હતાં. ગુણવંતભાઈ એ તરફ ચાલ્યાં. સુમિત્રાબેન તો આભા બનીને આ બધું જોઈ રહ્યા હતાં.

” સુમિ, ત્યાં શા માટે ઉભી છો ? અહીં આવ, આ જો, કેક કેવું છે ! ” સજાવટ જોવામાં વ્યસ્ત સુમિત્રાબેનનો ધ્યાનભંગ થયો. તેઓ ગુણવંતભાઈ તરફ ચાલ્યાં. બધાને મળ્યા, હાલચાલ પૂછ્યા. થોડી વાતો કરી. પછી કેક તરફ રૂખ કર્યું. એ મોટા, સમચોરસ કેક પર તેમના લગ્ન વખતનો ફોટો હતો. ફોટાની નીચે ચાલીસના આકારમાં નાનકડી મીણબત્તીઓ ગોઠવાયેલી હતી.

” બેગમસાહિબા ! કેકનો દીદાર કરી લીધો હોય, તો મીણબત્તીઓને ફૂંક મારીએ ?” ગુણવંતભાઈએ કહ્યું.

” જો હુકુમ મેરે આકા ! ” સુમિત્રાબેને એ જ લહેજામાં જવાબ આપ્યો.
મીણબત્તીઓ બૂઝાવાઈ, કેક કપાયું, અભિનંદનોનો મઘમઘતો ટહુકાર વરસ્યો, બંને જણાં પર ગુણવંતભાઈએ અગાઉથી કરી રાખેલી વ્યવસ્થા મુજબ ‘ આકાશ’ પરથી પુષ્પવર્ષા પણ થઇ ! સુમિત્રાબેન માટે તો આ બધું જાણે કોઈ મનોહર સ્વપ્ન હતું. તેઓ આજની એક એક ક્ષણ ભરપૂર રીતે માણી રહ્યાં હતાં.
” આજનો દિવસ મારા માટે સૌથી યાદગાર દિવસ છે. તમારી આ ભેટ હું ક્યારેય નહીં ભૂલું ! ” સુમિત્રાબેને ગળગળા અવાજે કહ્યું.
” આટલી જલ્દી પ્રતિભાવો ન આપતી જા, પિક્ચર આભી બાકી હૈ મેરી જાન ! ” કહેતાં કહેતાં ગુણવંતભાઈએ ટીપોય નીચેથી એક ભૂંગળું વાળેલો કાગળ કાઢ્યો અને સુમિત્રાબેનને પકડાવતાં કહ્યું ” આ લે, આના પર તારી સહી કર ! “

” શું છે આ ? ” સુમિત્રાબેને આશ્ચર્યસભર આંખોએ પૂછ્યું.
” આજથી આ હોલ આપણાં નામે, તારા નામે થઇ ગયો છે. હવેથી અહીં દરરોજ અવિરત સંગીત સાધના થતી રહેશે. તું એવું જ ઇચ્છતી હતી ને ! “
સુમિત્રાબેન એકીટશે એ કાગળ તરફ જોઈ રહ્યાં. અચાનક ક્યાંકથી ભૂલો પડેલો એક અશ્રુબિંદુ તેમની આંખના ખૂણે ડોકાયો, પણ ગુણવંતભાઈની નજર જાય એ પહેલાં સાડીના પાલવથી સુમિત્રાબેને એ લૂછી લીધો.

કેકની મિજબાની પતી એટલે હોલમાં બે શણગારેલી ખુરશીઓ ગોઠવાઈ અને આજની ‘સંગીત સંધ્યા’ માણવા આવેલું યુગલ તેના પર બેઠું. સુમિત્રાબેનના શિષ્યોએ પોતાની કલા રજૂ કરી. ખાસ ધ્યાન રખાયું હતું કે દરક ગીત સુમિત્રાબેનની પસંદનું હોય ! સૂરોની સરવાણી આગળ વધતી ગઈ તેમ તેમ સુમિત્રાબેન અને ગુણવંતભાઈ પણ એમાં ખોવાતાં ચાલ્યાં. સુમિત્રાબેને ગુણવંતભાઈના ખભા પર પોતાનું માથું ઢાળી દીધું. તેમનો હાથ પોતાના હાથમાં લઈને, આંખો બંધ કરીને તેઓ આ આહલાદક વાતાવરણનો લુત્ફ ઉઠાવી રહ્યાં. આખરે નિલમે છેલ્લું ગીત લલકાર્યુ…. ‘હમે તુમસે પ્યાર કિતના, યે હમ નહીં જાનતે… મગર જી નહીં સકતે, તુમ્હારે બિના….’ આહાહા… શું એનો સૂર, શું એનું દર્દ…. ગુણવંતભાઈ સાંભળી રહ્યાં…. બસ સાંભળી જ રહ્યાં…. માત્ર સવા ચાર મિનિટના એ ગીતે ગુણવંતભાઈને ચાર દાયકાના પોતાના લગ્નજીવનની સફર કરાવી દીધી.

ગીત પૂરું થયું, અને સાથે સાથે લગ્નજીવનની સફર પણ પૂરી થઇ. હંમેશ માટે ! સુમિત્રાબેને માથું હજુ ઢાળેલું જ હતું, તેથી તેમને ઉઠાડવા ગુણવંતભાઈએ હળવેકથી તેમના ગાલે ટપલી મારી. કોઈ પ્રતિભાવ ન મળ્યો. તેમના માથા પર પ્રેમથી હાથ ફેરવતાં (નકલી ચોટલો પડી ન જાય એ રીતે) તેમણે સુમિત્રાબેનને સાદ દીધો, ફરીથી કોઈ જ પ્રતિભાવ નહીં ! ગુણવંતભાઈ જરા ગભરાયા. તેઓએ સુમિત્રાબેનનો હાથ પકડી હલાવ્યો, પણ વ્યર્થ ! નિષ્પ્રાણ દેહ શું જવાબ આપવાનો !! ગુણવંતભાઈના ખભા પર માથું ઢાળીને સુમિત્રાબેને દેહ છોડી દીધો હતો. એક અલગારી, અનંતની સફરે તેઓ નીકળી પડ્યાં હતાં, પતિને એકલાં મૂકીને ! ગુણવંતભાઈ સ્તબ્ધ થઇ ગયા. ન કંઈ બોલે, ન ચાલે. આંખમાં એક પણ આંસુ નહીં. રડવાનું સૂઝે એટલા હોશ જ ક્યાં હતા ? નિલમે જ ફોન કરી એમબ્યુલન્સ બોલાવી, ગુણવંતભાઈના સગાઓને, દીકરાઓ-દીકરીને ફોન કર્યો.

મૃતદેહ લઇ જવાયો, પોસ્ટમોર્ટમ પત્યા પછી અંતિમક્રિયાઓની તૈયારીઓ થવા માંડી, દફનવિધિ પતાવવામાં આવી, સગા સંબંધીઓ ગુણવંતભાઈને સાંત્વના આપીને પોત-પોતાના ઘરે જવા માંડયા. ગુણવંતભાઈ હજી પણ ડઘાયેલા હતાં. સુમિત્રાબેનનું મૃત્યુ નિશ્ચિત હતું, એ તેઓ જાણતા હોવા છતાં પણ એ વાત સ્વીકારવા તૈયાર ન હતાં. વિદેશમાં વ્યસ્ત કામકાજ હોવાને લીધે દિકરાઓએ દસેક દિવસ રહીને પિતા પાસેથી રજા લીધી. અક્ષિતા એકાદ મહિનો સાથે રહી. દરમિયાન તે પિતાને પોતાના સાથે રહેવા આવી જવાનું સમજાવતી રહી. પિતાની હાલત જોઈને તેનું હૃદય દ્રવી ઉઠતું. આખરે દીકરીનો જીવ હતો ને ! સુમિત્રાબેન વગર એ ઘરડા પુરુષનું અહીં બીજું હતું પણ કોણ ? પણ ગુણવંતભાઈ ન માન્યા. હારી-થાકીને અક્ષિતાએ પણ થોડા થોડા દિવસે મળવા આવવાનું વચન આપીને વિદાય લીધી.

ગુણવંતભાઈ માટે જિંદગી નીરસ બની ગઈ. તેઓ મોટાભાગે ‘સુગમ સંગીત સાધના કેન્દ્ર’ ના બગીચામાં ગૂમસૂમ બનીને બેઠાં રહેતાં. એક પછી એક ફૂલ પરથી મધ ચૂસીને ધમાચકડી મચાવતાં ભમરાઓના વૃંદને, નવી નવી ઉગેલી કળીઓને તેઓ જોઈ રહેતાં. ક્યારેક અપલક નજરે સુમિત્રાબેને ભેટમાં આપેલાં લોકેટ તરફ જોઈ રહેતાં. ક્યારેક સુમિત્રાબેનની કબર પર ચડાવવા માટે ગજરો લઇ સ્મશાનમાં જતાં, કલાકો સુધી ત્યાં બેઠાં રહેતાં. ઘરે તો માત્ર ખાવા-પીવા અને સૂવા પૂરતું જ જતાં. ઘરના દરેક ખૂણાઓ, ઓરડાઓ સુમિત્રાબેનની યાદોથી ભરેલાં હતાં. પળે પળે તેમની ‘સુમિ’ ની યાદ અપાવતાં રહેતાં. સુમિત્રાબેન વગર એ ઘર હવે ઘર ન હતું, ખોખું હતું. ભાવનાઓ વગરનું, ઈંટ-સિમેન્ટથી બનેલું, એકલતામાં ખાવા ધસે એવું એક નિષ્પ્રાણ ખોખું !

સુમિત્રાબેનને ગયે છ મહિના થવાં આવ્યાં. પણ ગુણવંતભાઈ માટે તો જાણે એ કાલનો જ બનાવ હોય, એમ તેઓ સતત શોકમાં ડૂબેલા રહેતાં. છ મહિના પહેલાં ગુમાવેલા તેમના પ્રિયપાત્રની ખોટ હજુ એટલી જ સાલતી હતી. પડોશીઓએ, અક્ષિતાએ, મિત્રોએ સમજાવવાની કોશિશો કરી જોઈ, પણ ગુણવંતભાઈના દિલો દિમાગમાંથી સુમિત્રાબેન હટવાનું નામ જ નહોતાં લેતાં. હવે તો ઘરે જવાનું સાવ ઓછું થઇ ગયું હતું. જમવાનું મન હોય, તો બહાર લોજમાં જમી લેતાં, નહીંતર હરી ઈચ્છા !
” તારી નારાજગી દૂર થઇ ગઈ હોય, તો ઉપરવાળાને કહે કે મને પણ બોલાવી લે. ” એક દિવસ સુમિત્રાબેનની કબર પાસે બેસીને રડમસ અવાજે ગુણવંતભાઈ બોલ્યાં. છેલ્લાં થોડા સમયથી આ તેમનો નિત્યક્રમ બની ચૂક્યો હતો. રોજ સાંજે ગજરો લઇને તેઓ અહીં આવતાં, અને અંધારું થાય ત્યાં સુધી સુમિત્રાબેન પાસે બેસી રહેતાં.

સૂરજને જાણે મોડું થતું હોય એમ વાદળોની ઓથ લઇ તે ઝડપથી ક્ષિતિજની સોડમાં લપાઈ રહ્યો હતો, વાતાવરણમાં હલકી ઠંડક પ્રસરી રહી હતી. વાદળોએ ગરજવાનું શરુ કર્યું. ગુણવંતભાઈ ઉભા થયાં. સ્મશાનની બહાર નીકળવા જતાં હતા, કે એક ખાડામાં તેમનો પગ ભરાયો, સંતુલન ખોરવાયું અને પીઠના બળે તેઓ નીચે પટકાયા. એક મોટા પથ્થર સાથે માથું ભટકાયું અને એ જ ક્ષણે ગુણવંતભાઈનું પ્રાણપંખેરું ઊડી ગયું. ધરતી પર બિછડેલાં ગુણવંતભાઈ અને સુમિત્રાબેન નામના પ્રગાઢ પ્રેમીઓ ઘણાં સમય પછી સ્વર્ગમાં પાછા મળી રહ્યાં હતાં. પુનઃમિલન પામી રહેલી એ ‘સારસ બેલડી’ સમી જોડીના હર્ષાશ્રૂઓ થોડીવાર પછી વરસાદ બનીને સૂકી ધરતીને પલાળી રહ્યાં….

સમાપ્ત

લેખક : પ્રતીક. ડી. ગોસ્વામી

આપને આ પોસ્ટ પસંદ આવી હોય તો જરૂર આપના અમૂલ્ય પ્રતિભાવ કોમેન્ટમાં પોસ્ટ કરજો, જે સદા અમોને પ્રેરણાદાયી બની રહે છે અને લેખક ની કલમને બળ પૂરે છે. આભાર … !

ટીપ્પણી

No comments yet.

Leave a Reply

error: Content is protected !!