પ્રેમકાંડ ભાગ -૨, દોસ્તની ગર્લફ્રેન્ડ સાથે લગ્ન… અરે બાપરે હવે શું થશે…

પ્રેમ-કાંડ ભાગ ૨. (અંતિમ પ્રકરણ.)

 

ભાગ એક વાંચવા માટે ક્લિક કરો પ્રેમ-કાંડ ભાગ – ૧ 

“મિસિંગ યુ ડાર્લિંગ. કાલે સવારે દસ વાગ્યે આપણે મળી શકીએ?”
પાયલ ઓફલાઈન હતી કોઈ જવાબ ન આવ્યો, હું ઘરે જતો રહ્યો, પપ્પા મારી રાહ જોઇને બેઠા હતા. એ કોઈ ફેક્ટરીના કામના ડોક્યુમેન્ટ્સ ચકાસી રહ્યા હતા.
“રાજેશ, હું તારીજ રાહ જોતો હતો. એક પ્રોબ્લેમ છે.”
“શું પ્રોબ્લેમ છે પપ્પા.”

“આં જો ચાઈનાની કંપની સાથેના આપણા કરાર, આપણે જે કંપની પાસેથી કાચો માલ મંગાવીએ છે, તે અંગેના કાગળ અને કાચા માલનું ઇન્સ્પેક્સ્ન કરવા આપણે બને માંથી કોઈએ એકએ આ વિકમાં જવું પડશે અને આપણે તારી સગાઇ આવતા રવિવારે નક્કી કરી છે, શું કરીશું કંઈ સમજાતું નથી,” પપ્પા એ ચિંતા વ્યક્ત કરતા કહ્યું.”
“અરે તો સગાઇની તારીખ પંદર દિવસ એક્સટેન્ડ કરી દઈએ. એમાં શું?” મેં ઉત્સુકતાવસ કહ્યું.
“ના, એ હવે પોસીબલ નથી. મેં ઘણા મિત્રોને ફોન કરીને તારીખ જણાવી દીધી છે ” એમ કહી ને પપ્પા લમણે હાથ દઈ ને કંઇક વિચારી રહ્યા હતા.
મારા દિમાગમાં કંઇક ક્લિક થયું અને મેં પપ્પાને કહ્યું. “પપ્પા તમને પ્રોબ્લેમ ન હોય તો એક આઈડિયા આપું?”

“અરે, બોલને બેટા, તને કંપનીનો મેનેજીંગ ડીરેક્ટર એમજ નથી બનાવ્યો, તું આપણી કંપનીનો પચાસ ટકા શેર હોલ્ડર છો, માલિક છો કંપનીનો.”
“આ કામ માટે આપણે કાર્તિકને ચાઈના મોકલી શકીએ છીએ? કાર્તિકને પણ આપણી કંપનીના વાતાવરણની કાચા માલ અંગેની જાણકારી તો છેજ, અને ઇન્સ્પેક્સન કેમ કરવું, શું જોવું એ બધું એ જાણેજ છે, અને બાકી થોડું ઘણું જે હશે એ હું સમજાવી દઈશ.”
“અરે વાહ બેટા,, આઈ એમ પ્રાઉડ ઓફ યુ, આ તો મને વિચર પણ ન આવ્યો, અને કાર્તિક ઉપર ભરોશો કરી શકાય, ઓકે તું એક કામ કર આ બાબતે કાર્તિક સથે વાત કરીલે અને હા, પર્સીય્લ પાવર ઓફ એટર્ની પણ બનાવડાવી લે એટલે કાર્તિકને કોઈ તકલીફ ના થાય,”
“ઓકે પપ્પા હું સાંજે કાર્તિકને મળવાનો છું તો તેની સાથે ચર્ચા કરી લઉં અને ડોક્યુમેન્ટ્સ અંગે ની જાણકારી પણ આપી દઉં.”
સાંજે હું કાર્તિકને ફોન કરી હીરાકાકાની હોટલ પર બોલાવ્યો અને મળવા ગયો, એ કુતુહલવસ મારી રાહ જોઇને સ્ટુલ ઉપર બેઠો હતો.
“ આવી ગયો હલાલ થઈને? કેવી છે તારી હિરોઈન? મને એકવાર વાત તો કરાવ તારી હિરોઈન સાથે.” ખુશ થતા કાર્તિક એ કહ્યું.

“અરે, એ હિરોઇન્ સાથે વાત કરાવીશ ત્યારે તો તારી હવા નીકળી જશે.”
“એમ શા માટે કહે છે ? શું એ કોઈ મિસ વર્લ્ડ કે મિસ ઈન્ડીયા છે?”
“એ વાત મુક પહેલા મારા સવાલોના જવાબ આપ, તારી સીમુડીના અગર બીજે ક્યાંય મેરેજ થઇ જાય અને પછી એ તારી પાસે આવે તો તું એને સ્વીકારે?”
“શક્યજ નથી, અને એ કોઈ હિસાબે વેલીડ ન ગણાય, કેમ કે હું અને સીમુડી ઓલરેડી સીવીલી મેરેજ કરી ચુક્યા છીએ.”
કાર્તિકના આ જવાબ એ મારો પચાસ ટકા પ્રોબ્લેમ સોલ કરી દીધો, અલબત વૈશાલીએ મને આ બાબતે કોઈ વાત નથી કરી પણ એ જરૂર જણાવશે,,.મેં ફરી કંઇક વિચારી અને કાર્તિકને કહ્યું.
“ઓકે ચાલ છોડ એ વાતને, તું ચાઈના જઈશ? મને ખબર છે તારે વલસાડ જવાનું છે, પણ જો તું જઈ આવે તો મારા અહીંના અમુક લોકલ કામ હું પતાવી શકું, અને હા આવતા અઠવાડિયે મારી સગાઇ છે, તો હું નથી જઈ શકતો.”
કાર્તિક ગૂંચવાઈ ગયો હોય એવું લાગ્યું મારી અલગ અલગ વાતો એના દિમાગ માં હથોડાની જેમ વાગી રહી હતી, એ થોડીવાર વિચારીને બોલ્યો.

“જઈ આવીશ દોસ્ત, પણ યાદ રાખજે તે મને નિરાશ કર્યો છે.”
“ઓકે હવે ઈમોશનલ બ્લેકમેલ કરવાનું બંધ કર, તારા આધાર કાર્ડની કોપી આપ અને એક ફોટો આપ?”
“કેમ? એની શું જરૂર છે?”
“અરે તારા નામનું પાવરનામું બનાવવાનું છે, ચાઈના હું તને ફરવા નથી મોકલી રહ્યો, કંપનીના કામથી મોકલી રહ્યો છું. અને હા આ કામ પતાવીને આવ પછી તને હનીમુન પેકેજ આપીશ.”
મેં ભેદી મજાક કરતા કહ્યું, મારી વાત સાંભળીને કાર્તિક મલકાતું હસવા લાગ્યો, મારે જે કાંડ કરવાનું હતું તેના અત્યાર સુધીના બધાજ પાસા મારી ફેવરમાં હતા, વૈશાલી રેશનલ વિચાર ધરાવતી હતી, કાર્તિક પણ એના જેવોજ ભટકાયો હતો, અને મારીતો વાતજ નિરાળી છે. કાર્તિકને રવાનો કર્યો ત્યાંજ મારા ફોનમાં મેસેજ આવ્યો, પાયલએ રીપ્લાય મારા મેસેજ નો રીપ્લાય કર્યો.

“સ્યોર ડીયર આઈ ઓલસો મિસિંગ યુ. સવારે વાત કરીએ.”
છ કલાક પછી મેસેજ નો રીપ્લાય આવ્યો, જો મેં આવું કર્યું હોય તો આ પયલી મારી કેવી હાલત કરે? ઓહ! આ પયલી પણ ગજબની જડી બુટ્ટી છે.
બીજા દિવશે સવારે અડધો કલાકની કોફી શોપ માં થયેલી મુલાકાતમાં મેં પાયલને કહ્યું.
“પાયલ હાલ હું એક મિસન ઉપર છું, માટે પ્લીઝ મને કોઈ જાતનો ડીસ્ટર્બ ના કરીશ.”
“કેવા મિશન ઉપર છો ? મને થોડી ઘણી જાણકારી તો આપ. પ્લીઝ.”
તારા બધાજ સવાલોના જવાબ તને હું ૧૪ ફેબ્રુઆરીના વેલેન્ટાઈન ડે ના દિવશે આપીશ બસ ત્યાં સુધી પ્લીઝ તું મને ફોન ન કરજે, અને બની શકે તો મને ભૂલી જા,, હું પ્રોમિસ કરું છું કે તને વેલેન્ટાઈન ડે ના દિવસે ફોન કરીશ અને તારા બધાજ સવાલો ના જવાબ આપીશ.”

“મને ખબર છે બીજી ફેબ્રુઆરી ના તારી સગાઇ છે, તું મારી સાથે શું કરી રહ્યો છે?, મને કશું સમજાતું નથી. પણ મને તારા પડોશમાં રહેતી મારી સહેલી પાસેથી જાણવા મળ્યું અને હું તને મારા દિમાગ માંથી કાઢી નથી શકતી.”
“સોરી પાયલ હવે આપણે અહી છુટા પડીએ, તારા કારણે હું ઓલરેડી છ મહિના વેઈટ કરી ચુક્યો છું, હવે મારા મમ્મી અને પપ્પાને વધારે અંધારામાં નથી રાખી શકતો.”
આટલું કહી અને હું ઉભો થઈ ગયો પાયલ ખુબ રડી રહી હતી હું કોફીશોપના દરવાજા સુધી ગયો પણ મેં પાછુ વળીને ન જોયું, હું પાયલની સ્થિતિ સમજી શકતો હતો, પણ હું જે કરવા જઈ રહ્યો હતો એ હું પાયલને કહેવા નહોતો માંગતો.

ત્યાંથી નીકળી અને હું સીધો કાર્તિક પાસે ગયો, કાર્તિકને બધાજ ડોક્યુમેન્ટ્સ આપી દીધા અને ઇન્સ્પેક્સ્ન અંગે વિગતવાર સમજાવી દીધું, અને કાર્તિકને ચાઈનાની ટીકીટ કરાવી આપી, એક અધ્યાય પૂરો કર્યો, કાર્તિકને વીસ દિવસ માટે ચાઈના મોકલી દીધો, હવે મારું કામ આસાન થયું.


******
આજે અમારી સગાઈનો પ્રસંગ પૂરો થયાની સાથેજ લગ્નની તારીખ અને તૈયારીઓ માટે ચર્ચાઓ થવા લાગી, જોગાનું જોગ અમે બધા સગાઈનો પ્રસંગ પૂરો થયો મહેમાનોને વિદાઈ આપી અને વૈશાલીના ઘરમાં ચર્ચા કરી રહ્યા હતા અને એક મહિના પછી લગ્ન લેવાય જાય એવી ચર્ચા થઈ.
જે પ્રમાણે મારા સ્વસુર અને પપ્પા વાતો કરી રહ્યા હતા. મેં બંનેની વાતો માં વિક્ષેપ પાડતા કહ્યું.
“એક મહિના પછી કેમ? પંદર દિવસ પછી ના ગોઠવી શકાય?”
“અરે બેટા પંદર દિવસ ટૂંકા પડે બધી તૈયારી કરવામાં.” મને અટકાવીને પપ્પા એ કહ્યું.

“ અરે નાના અમારી તો તૈયારીજ છે, બસ તમને તકલીફ ન પડવી જોઈએ.” મારા સ્વસુર એ મારી વાતમાં સુર પુરાવતા કહ્યું..
હું સ્વાગત બબડ્યો,, સીખો સીખો કંઇક આ મહાનઆત્મા પાસેથી, જુઓ કેટલા સમજદાર છે.
પપ્પાએ મારી સામે જોઈએને કહ્યું,
”ઓકે જેમ તમને ઠીક લાગે એમ મને કોઈ પ્રોબ્લેમ નથી.”
મને પરેશાન કરનારા બંને મહાન આત્માઓમાં પાયલ અને કાર્તિક મારાથી દુર હતા, અને એમને દુર રાખવા એ મારી મજબુરી હતી, પણ વૈશાલીએ મને સારો એવો મોરલ સપોર્ટ કર્યો, જેના થકી હું જે કરવા જઈ રહ્યો હતો તે હું કરી શકું, અને રોજ સાંજે કલાક અડધો કલાક વૈશાલી સાથે ફોન ઉપર વાતો પણ કરતો, સાથે સાથે સમય મળતો તો કાર્તિક સાથે પણ વાતો કરતો, લગ્નની તૈયારી અને ખરીદીમાં પંદર દિવસ આમ વીતી ગયા, એ દિવસ આવી ગયો, એ ૧૩ ફેબ્રુઆરીનો દિવસ મારી જિંદગીનો એક એવો દિવસ જે મેં મારી ડાયરીના એક પાનાંને આજે પણ ફોલ્ડ કરીને રાખ્યો છે. અને તેના ઉપર સ્માઇલી (..) દોરેલી છે.

આજે સાંજે મારા લગ્ન છે અને કાર્તિક પણ રાત્રે નવ વાગ્યાની ફ્લાઈટમાં ઉતરવાનો છે. મારા સાતીર પ્લાનની કોઈને ભનક પણ નહોતી લાગવા દીધી, હા હું મારા પ્લાન બાબતે વૈશાલી સાથે ચર્ચા કરતો રહેતો, વૈશાલી સાથે સારી દોસ્તી થઇ ગઈ હતી, વૈશાલીને પણ મેં પાયલ બાબતે ઘણું બધું જણાવી દીધું હતું.
અંતે મારા લગ્ન એ છોકરી સાથે થઇ રહ્યા હતા જેના ઓલરેડી મારા મિત્ર કાર્તિક સાથે સિવિલ મેરેજ થઇ ચુક્યા હતા, હું ધારતો તો મારી જગ્યાએ કાર્તિકને બેસાડી શકતો, પણ વધારે હોબાળો મચી જતો, એટલે મારો પ્લાન ફૂલ પ્રૂફ હતો, એમાં કોઈ ટ્વીસ્ટ ન આવવી જોઈએ બસ.
અને એ દિવસે વિધિસર મારા લગ્ન થયા, મારા ભાવી સ્વસુર એ મહેમાનો માટે અને અમારા સ્વાગત માટે સારો એવો ખર્ચો કરી નાખ્યો હતો, પણ મને દુખ થતું, આ બધો ખર્ચો માથે પડવાનો છે, મંડપમાં બેઠા હતા ત્યારે વૈશાલીએ મને ધીમેથી કાનમાં કહ્યું.
“પેલો ગાંડો સમયસર આવી તો જશે ને?”
“હા હા આવશે, ચોક્કસ આવશે મને વિશ્વાસ છે,”

હું જાણતો હતો, બસ મને કાર્તિક તરફથી સાથ મળવો જોઈએ. રાત્રે સાડા આઠ વાગ્યે વિદાઈના ગીત ગવાયા, અને મારા સ્વસુરગૃહેથી બધા રડી રહ્યા હતા, બેક ગ્રોઉંન્ડ મ્યુજિક વાગી રહ્યું હતું..
“મુબારક હો તુમકો યે સાદી તુમ્હારી…સદા ખુશ રહો તુમ દુઆ હે હમારી…”
આ ગીત સાંભળી મને મનોમન હસવું આવી રહ્યું હતું. આ બધા ખર્ચા તૂટવાના છે. લગભગ બે હજાર માણસો આવ્યા હતા, અને વિદાઈનો પ્રસંગ પૂરો થયા પછી એમના મહેમાનોનું જમણવાર હતું અને જાન નીકળી ગયા પછી અમે પણ રીસીપ્સ્ન રાખ્યું હતું, એટલે બધા જાનૈયાઓ અને મહેમાનો ઉતાવળ કરી રહ્યા હતા, અને ફાઈનલી વિદાઈનો પ્રસંગ પૂરો થયો, સફેદ કલરની સ્વીફ્ટ કારમાં બેસી અને જવાનું હતું, પણ હું કાર્તિકના ફોનની રાહ જોઈ રહ્યો હતો, ત્યાં ટોળા માંથી પપ્પાએ મને આવાજ લગાવ્યો’
“રાજેશ બેટા કાર્તિકનો ફોન છે, લે વાત કરી લે, જરૂરી વાત કરવી છે એવું કહે છે,”

સામેથી કાર્તિક એ કહ્યું.
“રાજેશ શું વાત છે તે મને કહ્યું હતું ને કે એરપોર્ટ ઉપર ઉતરે ત્યારે પહેલો ફોન મને કરજે,”
“હા, મારી વાત શાંતિથી સાંભળ, ત્યાં એરપોર્ટ ઉપર રામુકાકા બોલેરો લઇને તને લેવા આવ્યા છે. બહાર તારા નામનું પાટિયું લઈને ઉભા હશે. એમની સાથે બોલેરોમાં બેસીજા. અને હા, બોલેરોની પાછળની સીટ ઉપર તારા માટે નવી નકોર શેરવાની રાખી છે, એ રસ્તામાંજ પહેરી લેજે.અને હા એ પાર્સલ ઉપર એક કવર પડ્યું છે એ સાથે લેતો આવ,” મેં કહ્યું.
“અરે પણ આ બધું શું છે ? મને કંઈ સમજાતું નથી, બે દિવસ પહેલા મારા પપ્પાનો ફોન પણ આવ્યો હતો, એ કંઇક તારા મેરેજની વાત કરતા હતા, શું છે અ બધું ? અને મારે ક્યાં આવવાનું છે?”

“કાર્તિક તું વધારે સવાલ નહીં કર તને કીધું એટલું કર, એ રામુકાકાને ખબર છે..”
એટલું કહીને મેં ફોન કાપી નાખ્યો એટલો બધો શોર થતો હતો કે હું વાત પણ નહોતો કરી શકતો. હવે કાર્તિક અડધો કલાકમાં અહી પહોંચી આવે તો સારું નહીતો મારા બધાજ પ્લાન ઉપર પાણી ફરી જશે, મહેમાનો અને ઘરવાળા બધા મને કારમાં બેસવા કહી રહ્યા હતા, ખુબ ઉતાવળ કરી રહ્યા હતા, મારો અણવર પણ ઘડીએ ઘડીએ મને ટોકતો હતો. હું ઈચ્છતો હતો કે હજુ થોડી વાર લાગે, દસેક મિનીટ મેં પાણી પીવું છે, એમ કરવામાં કાઢી નાખ્યા, ત્યાં તો કાર્તિક આવી પહોંચ્યો.

બસ હવે મારો ડ્રામાં ચાલુ થવાનો હતો, કાર્તિકને સેરવાનીમાં જોઇને હું થોડી હિંમતમાં આવી ગયો, થોડો સ્વસ્થ થયો અને કાર્તિક મારી બાજુમાં આવ્યો.
“પેલું કવર ક્યાં?” મેં પૂછ્યું.
“એ તો બોલેરોમાં પડ્યું છે,”
“લેતો આવ જરા.”
કાર્તિકને કંઈ સમજમાં નહોતું આવતું, કાર્તિકનું ધ્યાન હજુ વૈશાલી તરફ નહોતું ગયું, અને વૈશાલીએ પણ મોટો ઘૂંઘટ તાણેલો હતો, પપ્પાએ વચ્ચે ટોકતા કહ્યું.
“બેટા એ બાકીની ચર્ચા અને તમારો ભરત મિલાપ પછી ત્યાં જઈને કરજો, હાલ આપણે ઉતાવળ છે, ત્યાં મહેમાનો આપણી રાહ જોઈ રહ્યા છે. મારા સાસુ, સસરા,સાળો અને આવેલ મહેમાનો આ બધું જોઈ રહ્યા હતા, અને મેં કહ્યું.
“વેઇટ પપ્પા અસલી મિલાપ તો હવે થવાનો છે, લેલા અને મજનું નો.” મેં હસતા હસતા કહ્યું,.
કાર્તિક કવર હાથમાં લઈ ને આવી ગયો એ મારી સામે ઉભો રહી જોઈ રહ્યો હતો..
મેં વૈશાલીને કોણી થી ઠોસો માર્યો, વૈશાલીએ થોડો ઘૂંઘટ ઉંચો કરી મારી સામે જોઈએ આંખોના ઈશારા થી પ્રશ્નાર્થ ભાવ કર્યો, મેં મારા બંને હાથેથી વૈશાલીનો ઘૂંઘટ ખેંચી અને કહ્યું.
“કામ-ઓન વૈશાલી, યુ કેન ડુ ઈટ …હરી અપ,,, વૈશાલી પ્લીઝ…કમ-ઓન.”.

વૈશાલી સ્થિતપ્રગ્ન અવસ્થામાં ઉભી રહી અને કાર્તિક જોતો રહી ગયો, કાર્તિક નું મગજ ચકરાવે ચડી ગયું હતું, મેં ફરી વૈશાલીને કહ્યું..
“કમ-ઓન વૈશાલી પેલો ડોફો બેહોશ થઇ જાશે,,જલ્દી. પ્લીઝ વૈશાલી,
કાર્તિક એ ટોળામાંજ લગભગ દસ મીટરના અંતરે ફૂલોથી સણગારેલી સફેદ સ્વીટના દરવાજા પાસે ઉભો હતો,, “કમ-ઓન વૈશાલી…પ્લીઝ…
“જાણે સિહણ પોતાનો શિકાર કરતા એક ડગલું પાછળ માંડે એમ વૈશાલીએ બન્ને હાથેથી ઘાઘરાની ઘેર જરાક ઉંચી કરી, ડાબો પગ ઉપાડ્યો, અને દોડતી દોડતી એ કાર્તિકને જઈ ને ચોંટી પડી,
આજુ બાજુ વાગતા ઢોલ નગારા અને મ્યુજિક બંધ થઇ ગયું હતું, બધાના ચહેરા ઉપર જાણે દેડકાએ મૂત્ર વિસર્જન કર્યું હોય એમ ડઘાઈને આ દ્રશ્ય જોતા રહ્યા, ત્રણ મહિના પછી વૈશાલી અને કાર્તિક મળ્યા હતા, એ બંને વચ્ચે કોઈ સંપર્ક નહોતો, વૈશાલીના વાળ વિખેરાઈ ગયા, વૈશાલી કાર્તિકની છાતીમાં ચુમ્બક ની જેમ ચોટી ગઈ હતી, જાણે આસપાસના દ્રશ્યનું એને ભાન પણ ન રહ્યું, અને કાર્તિક પણ તેના માથા ઉપર અને ખભા ઉપર હાથ ફેરવતો રહ્યો.કપાળ ઉપર ચુંબન કરતો રહ્યો, અને એ દ્રશ્ય જોઈ મારા કલેજાને ઠંડક પહોંચી. હું બાજુમાં જઈ અને સ્વીફ્ટ કારના બોનેટ ઉપર બેસી આ દ્રશ્ય જોઈ રહ્યો.
વચ્ચેજ મારા પપ્પા મારી નજીક આવી તાડૂક્યા, “રાજેશ આ બધું શું છે? આ કેવું નાટક માંડ્યું છે?”
“ પપ્પા કાલે વેલેન્ટાઈન ડે છે તમને ખબર નથી? એક પતી અને પત્ની તેની ઉજવણી એડવાન્સમાં આવી રીતે કરે છે.”

મારા ફેક સ્વસુર તો આ બધું સમજતા હોય તેમ ઉભા ઉભા જોતા રહ્યા. અને ફરી પપ્પાએ કહ્યું. “રાજેશ વૈશાલી તારી પત્ની છે, આપણા ઘરની શાન છે, વહુ છે, આપણી ઈજ્જત છે, અને આ તું શું બોલી રહ્યો છે?”
“જુઓ પપ્પા વૈશાલી મારી પત્ની છેજ નહી, એ તો પહેલાથીજ કાર્તિકને તેનો પતી માની ચુકી છે, અને કાર્તિકની કાયદેશરની પત્ની છે, મારા વૈશાલી સાથે થયેલા લગ્ન કોઈ હિસાબે યોગ્ય નથી.”
કાર્તિકના હાથમાં રહેલું કવર ખેંચી અને પપ્પાને આપતા કહ્યું.
“તો અત્યાર સુધી આ કેવું નાટક માંડ્યું હતું?” પપ્પાએ ગુસ્સામાં કહ્યું.
“નાટક? મેં માંડ્યું? અરે તમે લકોએ જે નાટક કર્યું એ શું ઓછું છે? અરે ! હું કોઈક બીજીને પ્રેમ કરું છું, વૈશાલી કોઈક બીજાને પ્રેમ કરે છે! અને તમે અમને બંનેને પરણાવી અને રાજી થઇ રહ્યા હતા? લગ્નથી પહેલા અમારા બંનેની વાત સાંભળવા પણ તૈયાર ન હતા,”
“બેટા એ આપણા સમાજનો નથી, અને ….” મેં વચ્ચે અટકાવતા કહ્યું.
“અરે, કેવો સમાજ? થુકું છું હું આવા બે કોડીના સમાજ ઉપર, જે આ યુવા દિલોની લાગણીને સમજી ના શકે, અને જુવાનીના જોશની દુહાઈ હેઠળ યુવા દિલોની લાગણીને ચગદી નાખે એવા સમાજને આગ લગાવી દેવી જોઈએ, અરે હું આજ સુધી નથી જાણતો કે પાયલ કઈ જ્ઞાતિની છે, કે ક્યા સમાજની છે, અને અમે બંને એ કોઈ દિવસ આવો સવાલ નથી કર્યો, આજે ચાર વર્ષ થયા, અરે એના સર્ટીફીકેટસ પણ હાથમાં આવ્યા તો તેની જ્ઞાતિ કે પેટા જ્ઞાતિ વાંચવાની જહેમત નથી ઉઠાવી, અને આ બે કોડીનો સમાજ?”
વચ્ચેજ મારા ફેક સ્વસુર, હા ફેક સ્વસુર જ કહેવાયને પહેલાથી પરણેલી દીકરી મને પરણાવવા આવી પહોંચ્યા.
“જો બેટા રાજેશ, આવું બધું પહેલા વિચારવું જોઈતું હતું, અને અમને પહેલા કહી દેવું હતું, પણ આમ સમાજમાં બધાની વચ્ચે અમારી આબરૂના લીરા નહોતા ઉડાડવા,”

“અરે! કેવી ઈજ્જત ? શું તમને ખબર ન હતી કે તમારી વૈશાલી કોઈ બીજા છોકરાને પ્રેમ કરે છે!, અને એ કોઈ બીજી જ્ઞાતિનો છે! અને મેં તમને કહ્યું હોત તો તમે શું કરતા? શું પગલા લીધા હોત?
મારા સાથે નહીં તો કોઈ બીજા સાથે પરણાવી દીધી હોત, પણ ના કાર્તિક સાથે નહી, કેમ? કેમ કે એ બીજી જ્ઞાતિનો છે. વાહ? વાહ!
વચ્ચે મારો સાળો વૈશાલીનો હાથ પકડી અને કાર્તિકના આલિંગન માંથી છોડાવી રહ્યો હતો મેં તેને અટકાવતા કહ્યું.
“ખબરદાર વૈશાલીને કોઈએ હાથ લગાવ્યો છે તો. કાયદેશરની વિદાઈ અને વિધિ થઇ છે, હું અહી થી વૈશાલીને લઇ તો નહી જાઉં, પણ હા આ જોઇલો કાર્તિક અને વૈશાલી નું હનીમુન પેકેજ બેન્ગ્કોંગ અને પતાયા ફરવા જવાના છે,, અને મારી પરવાનગીથી જવાના છે..”
કવરમાં રહેલી ટીકીટ અને કાર્તિક અને વૈશાલી નું મેરેજ સર્ટીફીકેટ બતાવતા કહ્યું.
“ના રાજેશ એ શક્ય નથી,”
“કેમ શક્ય નથી? કાકા હવે તમારી પાસે ત્રણ ઓપ્સન છે,,વૈશાલીને મારી સાથે મોકલી દો એટલે હું એ કાર્તિક ને સોંપી દઉં… બીજું ઓપ્સન એ કે તમે જાતેજ વૈશાલીને કાર્તિકને સોંપી દો, અને ત્રીજું ઓપ્સન વૈસલીને તમારા ઘરમાં રાખો, જયારે મરજી થાય ત્યારે મૂકી જજો,, તમે જે સમાજની દોહાઈ આપી રહ્યા છો એમાંનો કયો જુવાન તમારી વૈશાલી ને સ્વીકારે છે? હું પણ જોઉં? તમે એમ માનતા હો કે તમે વૈશાલીને મારી સાથે પરણાવી છે, તો મારી સાથે મોકલી આપો, અને પછી એજ વૈશાલી ક્યાં જાય છે શું કરે છે એ મારે જોવાનું તમારે નહી, બોલો છે મંજુર? ન્હીજ હોય મંજુર, હું જાણું છું, જ્યાં સુધી આ તમારા દિમાગમાં સમાજની છીછરી સમજણ છે તમે ડરપોક ના ડરપોક રહેવાના, વૈશાલીનો હાથ કાર્તિક ના હાથમાં સોંપવાની જીગર નથી તમારા માં કેમ?
રામુકાકા ગાડી લગાવો અહી મારે બહાર જવું છે,, અને કાર્તિક તું મારું મો શું જોઈ રહ્યો છે? બેસ આ સ્વીફ્ટ કારમાં, જો આહી રાજેશ નો આર લખ્યો છે, એ આર માંથી કે કરતા વાર નહી લાગે, ઉપર થી એક ફૂલ ની વેણી ઉઠાવી લઈશ એટલે કાર્તિક નો કે થઇ જશે.

બધા ફાટી આંખે મને જોઈ રહ્યા, પપ્પા ખુબ ગુસ્સે થઇ ગયા, અને પપ્પાએ કાર્તિકને અને મને ટકાવતા કહ્યું,
“ચુપ,,, બહુ મોટા થઇ ગયા ? બહુ મોટું કામ કર્યું? તો ચાલો હવે ઉપડો અહીં થી.”
“અરે ના પપ્પા એમ નહી જાઉં, મને ખબર હતી હવે પછી તમે આગળ કેવી ધમકી આપવાના છો, આ લ્યો તમારી કંપનીમાં હું પચાસ ટકા શેર હોલ્ડર છું ને? તે હું પરત કરું છું, અરે તમારે કહેવાની જરૂર નથી, અને દરેક માં બાપ આવીજ ધમકી આપે છે,,આ તો કોમન બાબત છે.”
હું એ કવર માંથી કંપનીના શેર ચેક, મારા નામે કરેલ તમામ વિગતો પપ્પાને પકડાવી દીધી અને કહ્યું,,
“હું વૈશાલી અને કાર્તિક આ ગેટ ની બહાર નીકળી જઈએ એટલે અમને શોધવાની જરૂર નથી. ઇસ ધેટ ક્લીઅર?”
આટલું કહી હું ચાલતો થયો એક હાથમાં વૈશાલી નો હાથ અને બીજા હાથમાં કાર્તિક નો હાથ,
મમ્મી મારા સામે જોઈ રહી, મમ્મીના ચહેરા ઉપર વ્યથા જોવાઈ, પણ મમ્મી મજબુર હતા,
ચાલતા ચાલતા કાર્તિક એ કહ્યું..

”અલ્યા ડોબા કંઇક વધારે નહી થઇ ગયું આજે?”
અરે આટલા વટથી તને તારું આ પાર્સલ લાવી દીધું અને તું કહે છે કે વધારે થઇ ગયું?”
અમે ગેટ ની બહાર નીકળ્યા મને ખુબ ભૂખ લાગી હતી, કાર્તિક પણ ભૂખ્યો હતો, ગેટની બહાર બધા અમને જોઈ રહ્યા, વૈશાલી દુલ્હન ના પહેરવેશમાં અને અમે બંને દુલ્હા ના પહેરવેશમાં, પાર્ટી પ્લોટની સામે સમોસાની લારી પાસે જઈ અને ઉભા રહ્યા, મેં આમ તેમ નજર દોડાવી કોઈ પ્રેસ પત્રકાર દુર થી અમારો વિડીઓ ઉતારી રહ્યો હતો.
મેં તેના તરફ ધ્યાન ન આપ્યું, અમે ત્રણેય લારી ની પાછળ સ્ટુલ ઉપર બેસી ગયા, આજુબાજુની લારી વાળા અમને કુતુહલવસ જોઈ રહ્યા, સમોસાનો ઓર્ડર કર્યા પછી મેં કાર્તિકને પૂછ્યું.
“તમારા માટે મેં વી.આઈ.પી.સુટ રૂમ બુક કરાવ્યો છે, આ સમોસા જાપટી અને ચુપ ચાપ રીક્ષામાં બેસી જજો. કોઈ પ્રોબ્લેમ થાય તો મને ફોન કરજે.
અમે સમોસા ખાઈ અને રોડ ઉપર રીક્ષાની રાહ જોઈ રહ્યા હતા, ત્યાં પાયલ એકટીવા લઇને પહોંચી આવી.રોડ ઉપર એકટીવા ઉભું રાખી અમારી નજીક આવી, પાયલને કોઈ નવાઈ ન લાગી હોય એક કહેવા લાગી
“હાય, રાજેશ! હાય કાર્તિક, ચાલો મારા ઘરે, મને કંઈ કહેવાની જરૂર નથી, ટીવીમાં બધું લાઈવ જોઈ લીધું, તમારો આ આખો પ્રેમ-કાંડ ટીવીમાં લાઈવ આવતો હતો આ ન્યુજ ચેનલ વાળાએ તો હોબાળો મચાવી દીધો,”
“સોરી પાયલ, કાર્તિક અને વૈશાલી…કાર્તિકે મને વચ્ચે અટકાવતા કહ્યું..
“વૈશાલી નહી સીમરન.”
“અરે હા. ભાઈ સીમરન અને કાર્તિકની વ્યવસ્થા છે, હું મારી વ્યવસ્થા કરી લઈશ..
હજુ આટલી વાત કરી હતી અને મમ્મી પપ્પા, મારા ફેક સ્વસુર, ફેક સાસુમા સાળો બધા પહોંચી આવ્યા, મેં પેલા છુપી છુપીને શૂટ કરતા પત્રકારને હાથ થી ઈશારો કરતા કહ્યું.
“મિત્ર છુપાઈ છુપાઈને નહી,, અહી આવી અને આ પ્રેમ-કાંડ નું બિન્દાસ્ત શુટિંગ કરો.”
તે હસતા હસતા બહાર આવી ગયો અને, શૂટ કરવા લાગ્યો, ત્યાં પપ્પાએ મને પૂછ્યું.
“રાજેશ તેં અને પાયલએ તો કોર્ટમેં મરેજ નથી કરી લીધા ને.?”
“ના પપ્પા, એ બાકી છે કાલે કરી લઈશું બિન્દાસ્ત. અને અમને કોઈ રોકી નહી શકે.”

“હવે સમોસાથી પેટ ભરાઈ ગયું હોય તોં ચાલો પાછા અંદર, પાયલના મમ્મી અને પપ્પા પણ આવે છે, એમને ફોન કરી દીધો છે, તમારા લગ્નની વિધિ ફરી થી કરવાની છે, એવો આગ્રહ પાયલના પપ્પાનો છે,” પપ્પાએ પાયલ તરફ જોતા અને હળવી સ્માઈલ કરતા કહ્યું.
રાત્રીના અગિયાર વાગે અમારા ચારેયના લગ્ન વિધિસર થયા, જે ઐતિહાસિક લગ્ન મીડિયા વાળાએ લાઈવ કેપ્ચર કર્યા,,
લગ્નની વિધિ પૂરી થયા બાદ અમે ચારેય, ઉભા થયા, જ્યાં મારા મમ્મી પપ્પા, પાયલ ના મમ્મી પપ્પા, કાર્તિકના મમ્મી પપ્પા, અને વૈશાલી ના મમ્મી પપ્પા એક હરોળમાં ચેર ઉપર બેઠા હતા, ત્યાં જઈ કેમેરા સામે ચારેય જણાએ એક સાથે જોઈ વડીલો તરફ હાથ કરતા અમે એક સાથે બોલ્યા..
“શીખો શીખો કંઇક આ મહાન આત્માઓ પાસેથી”
સમાપ્ત.

લેખક : નીલેશ મુરાણી

તો મિત્રો કેવી લાગી આ પ્રેમ કહાની કોમેન્ટમાં જરૂરથી જણાવજો.

દરરોજ આવી અનેક વાર્તાઓ વાંચો ફક્ત અમારા પેજ પર.

ટીપ્પણી