બસ પૂછવાનું રહી ગયું – એક અકસ્માત અને બદલાઈ ગઈ બંનેની જિંદગી..

“બસ પૂછવાનું રહી ગયું”

” ધડડ……” કશુંક જોર થી ભટકાવા નો અવાજ આવે છે ….
” શ શ……” કોઈ કાર ની જોર થી બ્રેક વાગે છે .

ઘણા લોકો પાર્કિંગ ની બહાર ભેગા થઈ ગયા હતા . ઘણા લોકો ભાગીને ત્યાં જઈ રહ્યા હતા. પણ વિનય ત્યાં પાર્કિંગ પાસે જ ઉભો રહી ગયો હતો. તેને કશું પણ સમજાતું નહોતું કે પાર્કિંગ ની બહાર શું થયું….

વિનય ની પાછળ થી કોઈ ભાગીને જોવા માટે જાય છે ત્યાં વિનય સાથે તે અથડાઈ જાય છે અને વિનય ને ભાન આવે છે. તે તેના પગ ને ગતિ આપે છે અને જ્યાં કાર સાથે કોઇનો અકસ્માત થયો છે તે કોણ હશે તેના વિચાર માં પડે છે. તેના પગ ચાલતા હતા પણ તેના મનમાં કોઈના વિચારો આવી રહ્યા હતા. તે તેના વિચારો ને બ્રેક લગાવે છે અને ત્યાં ટોળાને હટાવતો તે આગળ વધે છે.તે આગળ આવીને જોવે છે ત્યાંજ તે ચોંકી જાય છે. એક સ્કૂટી કાર ની આગળ પડી હતી અને ત્યાં એક વીસેક વર્ષ ની છોકરી નીચે પડેલી હતી. બધા તેને ફરતે ઉભા હતા. તેના માથાં માંથી ખૂબ જ લોહી નીકળતું હતું, અને તે બેભાન હતી. ત્યાં આજુ બાજુ ઘણું લોહી હતું એટલે ઘણું ખરું લોહી વહી ગયું હશે તેમ લાગ્યું. વિનય ની પાછળ થી કોઈ બોલે છે આને હોસ્પિટલ લઈ જાવ. કોઈ તેને ઓળખતું ન હોવા ને કારણે કોઈ કશું જ કરતું નથી. આ વાત સાંભળી ને વિનય સીધો ઝબકી જાય છે. વિનય એ છોકરી બેભાન હોવાથી તેને પોતાના બે હાથ વડે ઉપાડે છે અને ધ્યાન રાખે છે કે છોકરી ને ઇજા થઇ છે તે વધારે ના થાય. પેલા ટોળા માંથી કોઈ જતી રીક્ષા વાળા ને ઉભી રખવે છે અને વિનય તેમાં બેસી જાય છે.

વિનય ના ખોળા માં પેલી છોકરી નું માથું હતું. વિનય તેને એક ટશે જોયા રાખે છે. તે તેના ખિસ્સા માંથી રૂમાલ કાઢે છે. પેલી છોકરી ના માથાં માં જે જગ્યા એ ઘા છે ત્યાંથી થોડું થોડું લોહી નીકળી રહિયું હોય છે. વિનય તેના કપાળ પર જામેલ લોહી ને લૂછે છે. વિનય તેના ચહેરા પર એક નજર ફેરવે છે.વિનય ગવર્મેન્ટ જોબ માટે ક્લાસ કરવા તેમના કાકા ના ઘરે સુરત આવે છે. 17 મી જન્યુઅરિ ના દિવસે પહેલી વાર તે અને તેનો એક દોસ્ત રાહુલ કોચિંગ ક્લાસમાં જાય છે. તે બન્ને brtsમાં આવવા અને જવાનું નક્કી કરે છે. વિનય અને રાહુલ પહેલા દિવસે એકેડેમી પહોંચે છે. એકેડમી બે માળની હોય છે. બંને બીજા માળે જલ્દીથી ચડી જાય છે. વિનય થોડો સ્વસ્થ થાય છે અને આગળ ચાલે છે.

ત્યાં કોઈ નોટિસ બોર્ડ ની સામે કેટલા સ્ટુડન્ટસ ને ઉભા જોઈ વિનય ત્યાં જાય છે. નોટિસ બોર્ડ પર ન્યૂઝપેપર ના કોઈક સારા ટોપીક્સ લગાવેલા હતા અને બધા સ્ટુડન્ટસ વાંચી રહ્યા હતા. તો કોઈક ફોન માં ફોટોસ પાડી રહ્યા હતા. તેના દોસ્તએ તેને કલાસ માં જવા કહ્યું. વિનય અને તેનો દોસ્ત વચ્ચેના ભાગ માં બેસી જાય છે. કલાસ માં હજી લેક્ચર લેવા માટે કોઈ સર આવ્યા ન હતા. એટલે વિનય બધું જોઈ રહીયો હતો. તે બોર્ડ પર લખેલું વાંચી રહ્યો હતો પણ તે ના સમજતા તેમાં મગજ દોડાવા નું ટાળી દીધું અને તે પુરા ક્લાસનું નિરીક્ષણ કરવા લાગે છે. તે જોવે છે કે કેટલાક લોકો તેના કરતાં પણ ઘણાં મોટા હતા અને કેટલા લોકોના તો લગન પણ થઈ ગયા હતા. થોડી વાર માં જ સર આવી જાય છે અને લેક્ચર શરૂ થઈ જાય છે.

12:30 એ લેક્ચર પૂરો થઈ જાય છે. બંને મિત્રો બહાર આવે છે. રાહુલ તેને પૂછે છે ” સમજાય છે ને ?” વિનય હકારમાં માથું ધુણાવે છે પછી બન્ને બસ સ્ટોપ પર જવા માટે એકેડમી માંથી નીકળી જાય છે .બીજે દિવસે વિનય અને રાહુલ બંને બસ માં જવા માટે નીકળી જાય છે. એકેડમી પર પહોંચી વિનય ક્લાસમાં જાય છે. હજી પણ ડેમો ક્લાસ ચાલતા હોવાથી નવા લોકો આવી રહ્યા હોય છે. વિનય અને રાહુલ આગળ જઈ ને બેસી જાય છે. વિનય આજે પણ જે લોકો નવા આવેલા હતા તેને જોઈ રહ્યા હતો. ત્યાં તેની નજર અટકી જાય છે. તેની સામેના વિભાગમાં થોડી છોકરીઓ વાત કરી રહી હતી. તેનો અવાજ તો વિનય સાંભળી શકતો નહતો કારણ કે તે થોડી દૂર હોય હતી પણ વિનય તેને જોતો જ રહી ગયોતો. લાલ લિપસ્ટિક, કાજલ લગાવેલી તેની આંખો, તે સ્માઈલ કરે અને તેના ગાલ પર ખાડા પડતાં જોઈ વિનય તો તેમાં ડુબીજ ગયો હોય તેમ તેને ભાન ના રહ્યું કે સર પણ ક્લાસ માં આવી ગયા હતા, અને પોતે હજી પણ પાછળ ફરી ને તેના સૌંદર્ય ને નિહાળી રહ્યો હતો. ત્યાં તેની બાજુમાં બેઠેલા રાહુલ નું ધ્યાન પડી જાય છે અને તેને જોર થી કોણિ મારે છે, ત્યાં અચાનક જ વિનય નું ધ્યાન સર પર પડે છે અને તે નીચે મોં કરી લે છે . વિનય પુરા લેક્ચરમાં પાછળ ફરી ફરી ને જોયા કરે છે, પણ હજુ પેલી છોકરી ને ખબર પડી ન હતી કે તેને કોઈ ના દિલ માં જગ્યા બનાવવાની શરૂઆત કરી દીધી છે. જેવો લેક્ચર પૂરો થાય છે તેવી પેલી માનો બુલેટ ટ્રેન ના હોય તેમ ચાલવા લાગે છે, વિનય તેની પાછળ જવા માંગે છે પણ રાહુલ હજી ક્લાસ માં જ હોવાને કારણે વિનય તેની રાહ બહાર જોવે છે. તે બારી માંથી પેલી ને પાર્કિંગ તરફ જતી જોવે છે. તે બસ થોડા જ પલ માં ગાયબ થઈ જાય છે અને વિનયનું મન વિચારોના વંટોળમાં પડે છે.વિનય એને રોજ જોયા કરતો પણ તેની સાથે વાત કરી શકતો નથી. બસ જોયા જ કરે, શનિવારે નોટીસ આવી કે આવતા સોમવારે થી બાજુ ના ક્લાસ માં બેસવાનું રહેશે. થોડી વાર તો પુરા ક્લાસમાં અવાજ થવા લાગ્યો અને સર આ વાત કહીને નીકળી ગયા. આ વાત વિનય સાંભળે છે અને એનું મન વિચારે છે કે કાશ જો પેલી મારી પાછળ આવી ને બેસે તો ….? બસમાં જતી વખતે પણ એજ વિચારો માં ખોવાયેલો રહે છે કે જો તે મારી પાસે કાંતો પાછળ બેસે ….

વિનય સોમવારે કલાસ રૂમ પાસે પહોંચે છે તો તેના દિલ ની ધડકન વધી જાય છે. તે ક્લાસ માં અંદર જાય છે અને વચ્ચેના ભાગ માં પહેલી બેન્ચ પર તે બેસી જાય છે, રાહુલ હજી આવ્યો ન હતો તે નોટિસ બોર્ડ વાંચી રહ્યો હોય છે. આ બાજુ વિનય ના દિલ અને દિમાગ વચ્ચે યુદ્ધ ચાલતું હતું કે પેલી છોકરી આવી ને એની પાછળ ની બેન્ચ પર બેસશે, અને દિમાગ દિલ ને ડરાવતા કહેતું હતું કે તે ત્યાં આવી ને બેસે જ શું કામ….? આ બન્નેના યુદ્ધ વચ્ચે વિનય બિચારો મુંજાતો હતો. તે હવે કઈ પણ વિચારે તેની પહેલા તો પાછળ ની બેન્ચ થી થોડો ધક્કો વાગેછે, વિનય ધીરેક થી પાછળ ફરે છે અને તરતજ આગળ ફરી જાય છે. દિલ અને દિમાગ ના યુદ્ધ માં દિલ જીતી ગયું અને તેના હરખ નો પાર ના રહ્યો. વિનય મનમાં ને મનમાં મલકાઈ છે. વિનય નું દિલ તો જોર થી ચીસ નાખવા માગતું હતું પણ એવું કરી શકે તેમ હતો નહિ એટલે તે થોડો સીધો થઈ ને શાંત બેસી રહે છે. ત્યાં તેનો દોસ્ત રાહુલ આવી ને તેની પાસે બેસે છે.થોડી વારમાં જ પેલી છોકરી પાસે પણ કોઈક આવી ને બેસે છે અને તે બંને કશીક વાત કરે છે ત્યાં પેલી છોકરી પાસે બેસેલ ના લગ્ન થઈ ગયા હતા તો વિનય ની પાછળ બેસેલી છોકરી બોલે છે ” સાસુ બહુ કચકચ કરે નઇ” આ વાત સાંભળતા જ વિનય પાછળ ફરે છે અને ત્રણેય હસવા લાગે છે. વિનય કઈક પૂછવા જઈ રહ્યો હોય છે ત્યાં જ સર આવી જાય છે . લેક્ચર શરૂ થઈ જાય છે. વિનય ને ખબર ન હતી કે પેલી એ તેના પગ વિનય ની બેન્ચ નીચે લાંબા કરી ને આરામ થી બેઠી છે. ત્યાં વિનય સીધો થાય છે. ત્યાં બંને ના પગ એક બીજા ને અડકે છે. વિનય ના શરીર માં અચાનક ધુર્જરી આવી જાય છે એ અજાણીયા સ્પર્શ થી તેને ખ્યાલ આવી જાય છે કે શું થયું હોય છે પેલી ને પણ પરિસ્થિતિ નો ખ્યાલ આવી જાય છે અને સરખી બેસી જાય છે. વિનય તેના જ ખ્યાલ માં ખોવાયેલ રહે છે અને વિનય તેને ક્રશ (આપણે જેને ખૂબ જ પ્રેમ કરતા હોય તેવી વ્યક્તિ) બનાવી લે છે .

વિનય બે ત્રણ દિવસ થયા પછી કઈક પૂછવાનો પ્રયત્ન કરે છે પણ દર વખતે કોઈ ને કોઈ કારણથી પૂછી નથી શકતો. એક દિવસ તે વિચારી લે છે કે આજે તો મન માં જે એક સવાલ ઘણા સમય થી હેરાન કરી રહ્યો છે તે પૂછી ને જ રહીશ. તે ક્લાસ માં પહોંચી જાય છે . તે અને તેનો દોસ્ત બને બેઠા હોય છે ત્યાં જ પાછળ કોઈ બેસે છે અને વિનય પાછળ ફરે છે તો તેની જગ્યા એ કોઈ બીજી છોકરી આવી ને બેસી જાય છે . કારણ કે આગલા દિવસે તેમના મેડમે કહ્યું હતું કે કોઈ ની પણ જગ્યા ફિકસ નથી પાછળ બેઠેલા લોકો પણ આગળ આવી ને બેસી શકે છે મતલબ જે પેલા આવે તેની તે જગ્યા ત્યાં વિનય ની પાછળ થી પેલી હળવે થી બોલે છે કે અમે તો અહીજ બેસવાના છીએ અને વિનય તેની વાત સાંભળી જાય છે. તે મનમાં ને મનમાં હસે છે અને તે પણ તેને કહેવા માંગતો હતો કે “હા તું અહીંજ બેસજે” પણ તે તેને કહી શકતો નથી અને મન માં બોલી દે છે. પણ બીજા દિવસે એવું થતું નથી. વિનય ખુબજ ગુસ્સો આવે છે અને તે મન માં ને મનમાં પેલી છોકરી ને ગાળો ફાડી દે છે કે આને પણ આજ જગ્યા મળી હતી બેસવા માટે હવે મારો ક્રશ આવી ને ક્યાં બેસશે…?.

ત્યાં થોડી જ વાર માં તે પણ આવે છે અને જુવે છે તો તેની જગ્યા પર કોઈ બીજું આવી ને બેસી ગયું હોય છે વિનય પાછળ ફરી ને તેની તરફ જુવે છે તે પેલી છોકરી ની પાછળ બેસી જાય છે . વિનય પુરા લેક્ચર માં ધ્યાન રહેતું નથી, તે ગુસ્સામાં જ રહે છે આજે તેને કંઈક પૂછવાનું હતું જે આજે તેની પાછળ વાળી ના લીધે રહી ગયું હોય છે . લેક્ચર પૂરો થાય છે અને તરત જ વિનય આજે તેના દોસ્ત રાહુલ ની રાહ જોયા વગર જ બેગ પેક કરે છે અને વિનય પાછળ ફરી ને જુવે છે કે પેલી પણ ઉભી થઇ ને ચાલવા લાગી હોય છે વિનય જલ્દી થી તેની પાછળ જાય છે અને જોવે છે તો પેલી ના બેગ ખુલ્લું હોય છે વિનયને તેનું નામ ખબર ના હોવા ને કારણે તે તેને મેડમ કહીને બોલાવે છે પણ તેનું ધ્યાન પોતાની તરફ લાવી નથી શકતો વિનય ઝડપ થી તેની બિલકુલ પાસે આવી જાય છે અને કહે છે “મેડમ આપનું બેગ ઓપન છે ” હા કોઈ પણ છોકરો કોઈ છોકરી સાથે વાત કરવા જાય એટલે તેની બોલી ફરી જ જતી હોય છે ….“થેન્ક્સ” પેલી પ્રતિ ઉત્તર આપે છે. વિનય થોડો નર્વસ હોવાથી શું પૂછવાનું હતું તે ભૂલી જાય છે ” આજે તમારી જગ્યા પર કોઈ બીજું આવી ને બેસી ગયું હતું .”

“આજે તો બહુ જ બૉરી ગલેક્ચર હતો ” તે વિનય ને કહે છે . તે બંને ધીમે ધીમે ચાલી રહ્યા હોય છે પણ બંને એક બીજા સામેં આંખો મીલાવી નથી શકતા . વિનય તેની સાથે જ ચાલે છે તે રાહુલ ની રાહ જોતો નથી . બન્ને સાથે જ નીચે ઉતરે છે….વિનયના મન માં કશુક ચાલી રહીયું હોય છે પણ તે કહી શકતો નથી. વિનય ને કોઈ સવાલ મુંજાવી રહ્યો હોય છે. બંન્ને શાન્તિ થઈ ચાલી રહ્યા હોય છે , વિનય નું દિલ અંદર થી વિનય ને કહી રહ્યું હોય છે કે તેને કહે કે “હું તારા માટે કાલે જગ્યા રાખીશ કાલે શું હમેશાં રાખવા માટે ત્યાર છું” ત્યાં જ વિનય ને પેલો સવાલ યાદ આવે છે અને તે તેને પૂછવા માંગતો જ હોય છે ત્યાં તો પાર્કિંગ આવી ગયું હોય છે. તે તેની સ્કૂટી કાઢે છે અને વિનય તેને તાકી ને જોયા કરે છે અને વિનય બોલે છે “મેડમ” ત્યાં જ પેલી સ્કૂટી ઉભી રાખીને પાછળ ફરે છે ….

“હેલો ભાઈ હોસ્પિટલ આવી ગઈ છે ” વિનય અચાનક ઝબકી જાય છે તે પેલી ને હાથ માં લઇ જાય છે ત્યાં હોસ્પિટલ માં જતા જ ઇમરજન્સીવોર્ડ માં દાખલ કરવા માટે તેને પલંગ પર સુવડાવે છે. ડોક્ટર વિનય ને બહાર રહેવાનું કહે છે વિનય રૂમ ની બહાર નીકળવા જાય છે ત્યાં તો તેનો હાથ કોઈકે પકડી રાખીયો હોય છે . વિનય નો હાથ રીક્ષામાં હોય છે ત્યાર નો પેલી એ પકડી રાખીયો હોય છે તે છોકરી પુરી રીતે હોશ માં હોતી નથી વિનય તેની તરફ જોવે છે ત્યાં ધીરે ધીરે તેની આંખો બંધ થતી જાય છે તેમ તેમ હાથ ની પકડ મજબૂત થતી જાય છે. તે પણ કશુક વિનય ને કહેવા માંગતી હોય છે પણ તે બોલી શકતી નથી. વિનય ને નર્સ બહાર જવાનું કહે છે વિનય રૂમ ની સામે રહેલ ખુરશી પર બેસી જાય છે તેની આંખ માં આંસુ આવી જાય છે .

ત્યાં એક નર્સ આવી ને કહે છે કે તમે ફોર્મ ભરી આપો . વિનય ઉભો થાય છે આંસુ લૂછે છે ફોર્મ હાથ માં લે છે તે નર્સ ને તારીખ પૂછે છે નર્સ “14 ફેબ્રુઆરી” વિનય ની આંખો પાછી ભીની થઇ જાય છે અને દિલ માંથી અવાજ આવે છે “બસ કહેવાનું રહી ગયું. ” ફોર્મ આગળ ભરે છે ત્યાં જ “નામ:- ” શું લખે વિનય તે ખાલી જગ્યા પર તેના કારણે જ આ હાલત થઈ હતી આજ સવાલ માટે તે તેની ઉભી રાખી હતી. દિલ માંથી ફરીથી એક નિસાસો આવે છે …..” બસ પૂછવાનું રહી ગયું……”લેખક : NAKUM

દરરોજ આવી અનેક નાની નાની વાર્તાઓ વાંચો ફક્ત અમારા પેજ પર.

ટીપ્પણી