“ખામોશી” – પતિ હોવા છતાં પણ તેનો સાથ ઝંખતી એક પત્નીની વાર્તા..

-: ખામોશી :-

તેને તો મારા માટે સમય જ ક્યાં છે?બસ સવારે ધોયેલાં,ઇસ્ત્રી ટાઇટ કપડાં પહેરીને,ગરમા ગરમ નાસ્તો કરીને, સ્વાદિષ્ટ લંચબોક્સ લઇને પોતાના કામ પર જતુ રહેવાનુ. ભુલથી પણ સમયસર ઘરે નહી આવવાનુ,સમયસર કામ પરથી છુટી જાય તો ચાની કિટલી પર સહકર્મચારી સાથે ચાની સાથે સિગારેટના ધુમાડા કાઢી સમય વેડફવાનો.મોડા આવી ફટાફટ ફ્રેશ થઇ,જમીને બેડ પર આડા પડી જવાનુ.આરવને હોમવકઁ કરાવીને,તેને સૂવડાવીને બેડ રૂમમા જાવ અને જોવો તો,તેના નસકોરા ગાઢ નીંદરનો ઉમદા નાદ કરતા હોય.

તેના આ નસકોરાનો અવાજ મારા કાન પર પડતાજ,મારી જીભ પર જીવંત થયેલી મારા દિલની ભાવનાઓની શ્રધ્ધાંજલી થઇ જાય અને મારી આંખો પણ મારા દિલની થોડી ક્ષણો પહેલા મૃત્યુ પામેલી ભાવનાઓને સાંત્વના આપવા માટે રડી પડે.આખી રાત તે મૃત્યુ પામેલી ઉમદા ભાવનાઓના વિરહમા,મારી બાહોમા રહેલુ ઓશીકું ભીંજાઇ જાય અને રડતા રડતા દુભાયેલા દિલનુ દદઁ થોડુ ઓછુ થાય,હુ તેને તેની જીવનસંગીની તરકી દિલોજાનથી પ્રેમ કરુ છુ,એટલેજ તેની સાથે લડવા કરતા એકલા રડવાનુ વધુ પસંદ કરુ છુ.

બીજા કોઇ વ્યક્તિને આ વાતની ખબર પડશે કે હુ ઓશીંકાને મારા દિલ સાથે રાખી રડું છુ તો મને મૂરખ ઠરાવશે.પણ હુ મારી રીતે સાચી છુ,કેમ કે ગાઢ નિંદ્રામાં પોઢી ગયેલો માણસ,એ મૃત્યુ પામેલા માણસ સમાન છે. અમુકવાર હુ તે સુઇ ગયા હોય અને તેને જગાડુ તો તે મારા પર ગુસ્સો કરે, મે તો તેને મારા દિલની ચાહત આપવા માટે જગાડયા હોય અને તે તો મારી ચાહતની પરવા કર્યા વગર ફરી નિંદ્રાધીન થઇ જાય. તમે કોઇને પ્રેમ આપવા માગતા હોવ અને તે તમારા પર ગુસ્સો કરી નફરત કરે ત્યારે તમને તમારી લાગણીઓ પર શંકા થાય.મારે તો રોજ નુ રુટિન હતુ આ.

અમુકવાર તેના આવેગો તેના નિયંત્રણની બહાર જતા રહે ત્યારે તે, તેને ફરીથી નિયંત્રણમા લાવવા માટે મારા શરીરની સંવેદનાઓ પર લાપરવાહ થઇને ત્રાટકે. મને તે વખતે,મારાથી સહન ના થાય તેવુ દદઁ થાય,તો પણ હુ તેની સામે રડ્યા વગર ખુશ હોવ તે રીતે હસુ અને આ ખોટી હસી જોઇને તે પણ ખુશ થાય.જો હુ તે દદઁ થકી રડુ,તો તે મારાથી નારાજ થઇ ,ગુસ્સે થઈ જાય એ ગુસ્સે ના થાય એટલેજ હુ તેની સામે હસ્તી રહુ છુ,તે દદઁને સહન કરતી રહુ છું,કેમ કે હુ તેને પ્રેમ કરુ છુ.થોડો સમય પસાર થતા તેના આવેગો ઓલવાઇ જાય અને તે ફરી,મારા ચહેરા તરફથી તેનો ચહેરો હટાવીને,મારાથી પડખું ફેરવીને ફરી નીંદરના નસકોરાંનો નાદ કરવા લાગે છે.જેમ જેમ આ નસકોરાંનો નાદ વધતો જાય છે તેમ તેમ મારી આંખો રાડ પાડયા વગર,ચુપ રહીને,મારા બન્ને હાથ દર્દથી દુઃખી થતા ભાગ પર રાખી,ફરી ઓશીકાને દિલ પાસે રાખી રડતી જાય છે.કદાચ જો તેને મને તેની બાહોમા વિટાળીને,નીંદર માણી હોત તો મારુ દર્દ પણ દુખી થતુ મટી જાત.ઘડિયાળમા જોયુ તો રાતના બે વાગી ગયા હતા.મને નીંદર આવતી ન હતી. કેમ કે જયારે પણ આપણી સાથે અણગમતું કંઇ થાય ત્યારે આપણી શાંતિ આપણા માટે ચિંતા બની જાય.

હુ તો ચુપ રહીને બધુ સહન કયાઁ કરુ,જો ભુલથી પણ મારા દર્દની રાડ કે નાનો ધ્રુસ્કો મારા મોમાથી નીકળી જાય તો તેની આંખો નિંદ્રામાંથી અચાનક ઝબકી જાય.તે તરતજ શુ થયુ?કેમ રડે છે? એવુ પુછવાને બદલે ગુસ્સાથી મને ગાળો આપવા માડે.એટલેજ હુ ચુપ રહીને બધુ સહ્યા કરુ.તે મારા પર ગુસ્સો કરે તે મને નથી ગમતુ કેમ કે તે ભલેને મને ચાહે કે ન ચાહે,પણ હુ તો તેને ચાહુ છુ. મારા મનમા પેદા થયેલા બહું બધા સવાલો તેને પુછ્યા વગરજ રહસ્યમય જવાબ બનીને રોજ મોટા થઇ રહ્યા છે. હુ જયારે મારી સુહાગની પહેલી રાતને યાદ કરુ છુ,તે રાતે કરેલી વાતોને યાદ કરુ છુ,તે રાતે મને મળેલી તેની ભાવના અને શરીર સ્પશઁને યાદ કરુ છુ અને ત્યાર પછી વિતેલી બધી રાતોને યાદ કરુ છુ ત્યારે તે સુહાગરાતની ક્ષણોને મારી નજર સામે મૃત્યુ પામતી જોવ છુ.મને પણ ખબર પડે કે સુહાગ રાતને દિવસે જે રોશની શયનખંડમા હોય તેવી રોશની હરરોજ ના હોય.તે દિવસે પુછેલા સવાલ ના જવાબ તેને મળી ગયા એટલે હવે કોઇ નવા સવાલો ના હોય એવુ ના હોય.તે રાતે મારી ઇચ્છાઓ જાણી લીધી એટલે હવે નવી કોઇ ઇચ્છા પેદા ન થાય એવુ ના હોય.તે દિવસે હુ તેનાથી ખુશ હતી એટલે હવે આખી જીંદગી ખુશ જ રહીશ એવુ ના હોય.રોજ નવા સવાલો,નવી ઇચ્છાઓ અને નવી ખુશીની તલાશ હંમેશા હર એક ને રહેતી હોય છે.

તે મારા માટે નવી સાડી,નવો ડ્રેસ,નવુ ટી-શટઁ ,નવુ ફન્કી જીન્સ,નવુ ટોપ એ બધુ તો લાવે જ છે,હુ આ બધુ પહેરીને તેની સામે જાવ કે તેની પાસે બેસુ તો પણ તે તો તેના લેપટોપમા જ મથ્યા કરે છે.તેને હુ પુછુ કે,હુ કેવી લાગુ છુ ?તો તે મારી સામે જોયા વગરજ સરસ લાગે છે તેવો સરકારી જવાબ આપી દે છે.તે મારા માટે પૈસા ખર્ચીને મોંધાદાટ કપડાતો ખરીદી લાવ્યા,પણ જો તેને થોડી ક્ષણો માટે તેની નજરનો પ્રેમ મે તેને પુછ્યુ ત્યારે આપ્યો હોત તો મારી મનની જીજ્ઞાસાવૃતિ તૃપ્ત થઇ જાત.તે મને રેસ્ટોરન્ટમા જમવા તો લઇ જાય છે,પણ અમુકવાર હુ ઘરે જે વાનગી બનાવુ તે ખાઇ તો છે પણ તે સારી હતી કે ખરાબ તેનો કોઇ અભિપ્રાય મને નથી આપતા.એટલે મને હજુ પણ મારી રાંધવાની આવડત પર ખોટી શંકા પેદા થાય છે.

નવરા હોય કે રજા હોય તો તે આરામ ફરમાવે છે.આજ કાલ તો તે કામ પુરતીજ વાત કરે છે,વાત કરે તો પણ તુ કહીને કરે છે,મારો કાન જયારે તેનુ તુ સાંભળે છે ત્યારે મારા મનમા તેને મારુ નામ યાદ હશે કે નહી?અને યાદ હશે તો કેમ મને મારા નામથી નથી બોલાવતા?મારુ નામ નહી ગમતુ હોય કે પછી બીજું કંઇ હશે?આવા સવાલો પેદા થાય છે.અને જયા સુધી હુ તેની જોડેથી આ બધા જવાબ ના મેળવી શકુ ત્યા સુધી તે સાચુ કે ખોટુ એક અંકબંધ રહસ્ય બની રહે છે.

શયનખંડની દિવાલ પર ટાંગેલી ઘડિયાળ રાતના ત્રણ વાગી ગયા હોય તેવુ મારી આંખોને જણાવે છે.મે ભીની થયેલી મારી આંખોને લુછી.ગમે તેમ થાય કાલે તો પાકુ તેને પુછી લઇશ કે તમે કેમ મારી સાથે દિવસે ને દિવસે વાત ઓછી કરતા જાવશો? ,મને કેમ કંઇ કોઇ સવાલ નથી કરતા?,મને કેમ કંઇ નવી ફરમાઈશ નથી કરતા?,મારી સાથે કેમ પડખું ફેરવીને સુઇ જાવશો?,પહેલા જે રીતે મારી સુંદરતા ને તેની આંખોથી જોતા હતા તેમ હવે કેમ નથી જોતા?તે કેમ મારા ગમા અણગમા વિશે નથી પુછતા?તે ખુદ કેમ ખામોશ રહે છે ?તે મારાથી નારાજતો નથી ને? “આ બધા સવાલો મારા ખામોશ મગજમા આવ્યા.મે તેના જવાબ શોધવાની આંશા ફરી જીવંત કરી,પણ પછી મારા મગજમા તરતજ લાઇટ થઇ કે,તેની પાસે મારા માટે સમયજ કયા છે,પૈસા કમાવાની દોડધામમા તે મને પ્રેમ આપવાનુ ભુલતા જાય છે અને મારી લાગણીનો સ્વીકાર કરવાનુ ભુલતા જાય છે.મારુ વિચારે ચડેલુ મગજ શાંત થયુ.મે ફરી તે સવાલોના જવાબ શોધવાની કોશીશ કરી,પણ મને એક ખામોશી મહેસુસ થઇ અને દિલ,દિમાગ અને દુનિયામા રહેલી ખામોશીની વાત નથી થઇ શકતી કે તે ખામોશીનો જવાબ નથી આપી શકાતો,કેમ કે ખામોશી ને શબ્દ હોતા જ નથી.
હુ મારા બેડ પરથી ઉભી થઇ,અને ફરી તેના રુટિન ને રુટ પર લાવવા માટે તેની તૈયારી કરવા લાગી.સુરજ તેના કિરણો જમીન પર પાથરી રહ્યો છે. રોડ પરથી વાહનો પસાર થઇ રહ્યા છે.મારી નજર બારીની બહાર ઉભેલી ઓટોરીક્ષાના કાચ પર લખેલા લખાણ પર પડી.તેના પર નીચેના વાક્ય લખેલા હતા.

“काश मे ओर तुम हर वकत,
अपनी मोहब्बत के नशे मे रहेते,
तो आज एक दुजे से खामोश नही होते ।

આ શબ્દોએ ફરી મને તેના પ્રેમમા પાડી દીધી.હુ ફરી મારા કામમા પરોવાઈ.

લેખક:-ખોડીફાડ મેહુલ (ગુરુ)

દરરોજ અવનવી વાર્તાઓ વાંચવા માટે લાઇક કરો અમારું પેજ.

ટીપ્પણી

Ad Slot 4 – Below Bottom Related Article Block