રહસ્યમય સાધુ પાર્ટ-3 : પરીક્ષાના ટેન્શનને નેવે મૂકીને રહસ્યમય સાધુને જોવા ગયેલ મિત્રોની ટોળકી સાથે થયું કંઈક આવું…

ઝુંપડીમાં કંઇક ચિત્ર વિચિત્ર વસ્તુઓ પડેલી હતી. ઝુંપડી અંદરથી ખુબ જ રહસ્યમય લાગતી હતી. હિત થોડીવાર માટે ગભરાય ગયો કે સાધુ શું કરવા માંગે છે? તે બસ હવે જે થાય તે જોયુ જશે તેમ વિચારી ચુપચાપ બધુ જોતો રહ્યો.

ઝુંપડીની વચોવચ એક મોટી શેતરંજી પાથરેલી હતી. સાધુએ બધા બાળકોને એ શેતરંજી પર ઉભા રહેવા કહ્યુ. બધા થોડા ગભરાતા અને કચવાતા ઉભા રહ્યા. હિતે બધાને આંખથી ઇશારો કર્યો એટલે બધા કચવાતા કચવાતા શેતરંજી પર એકબીજાનો હાથ પકડી ગોળાકાર ઉભા રહ્યા. સાધુએ પછી હિતના હાથમાં કંઇક ઘડિયાળ જેવુ નાનકડુ મશીન આપ્યુ. અને બધા બાળકો માથે એક ધાબળો ઓઢાળી દીધો. એટલે પ્રશાંતે તે હટાડીને કહ્યુ,

“મહારાજ, આ શું છે? અમને કાંઇક તો કહો?”

“બેટા, તમે થોડીવાર શાંતિ રાખો. હમણાં થોડીવારમાં તમને બધુ સમજાય જશે.”

“પરંતુ મહારાજ..” હિત હજુ બોલવા જતો હતો ત્યાં વચ્ચેથી અટકાવીને સાધુએ કહ્યુ,

“બેટા, તમને જીવનનો એવો અનુભવ મળશે કે તમારી જીંદગી જ બદલાય જશે. તમે મારા પર ભરોસો રાખો.”

હિતને સાધુની આંખોમાં એક અજબ તેજ દેખાતુ હતુ. જેના કારણે તે તેના પર ભરોસો કરી શકતો હતો. એટલે તેને સાધુને ધાબળો ઓઢાળવા દીધો. ધાબળો ઓઢાળવાથી તેઓ કાંઇ જોઇ શકતા ન હતા એટલે અવની અને કોષા તો ખુબ જ ગભરાય ગયા. તેને પોતાની આંખ જ બંધ કરી લીધી. બહાર કાંઇ દેખાતુ ન હતુ અને કોઇ અવાજ પણ આવતો ન હતો. હિતે બધાને શાંતિ જાળવવા કહ્યુ. બધા બાળકો જોવા લાગ્યા શું થાય છે? ઘણીવાર થઇ ગઇ કોઇ કાંઇ બોલતુ ન હતુ અને કયાંયથી અવાજ પણ આવતો ન હતો. તેઓ માટે એક એક સેકન્ડ પસાર કરવી ખુબ જ આકરી બનતી હતી. તેઓની ઉત્તેજનાનુ સ્થાન ડરે લઇ લીધુ હતુ.

ઓંચિંતા એકદમ ગરમી લાગવા લાગી. દિવસ ઉગવાને કારણે ગરમી લાગતી હશે. તેવુ પહેલા બધાએ વિચાર્યુ. ત્યારબાદ એકદમ અસહ્ય ગરમી પડવા લાગી એટલે કોષાએ ધાબળો હટાવી નાખ્યો તો ઝુંપડીમાંથી સુરજ દેખાવા લાગ્યો. ગરમી અસહ્ય પડતી હતી એટલે બધા જ બાળકોએ સ્વેટર કાઢી નાખ્યા. અચાનક હિતનુ ધ્યાન પડ્યુ કે સાધુ ઝુંપડીમાં ન હતા અને ગરમી પણ વિચિત્ર પડી રહી હતી.

“હે ગાઇસ, આ સાધુ પાછા કયાં જતા રહ્યા?” હિતે બધાને કહ્યુ.

“હિત બહાર તો જો આ જંગલ પણ નથી દેખાતુ કોઇ ગામ હોય એવુ લાગે છે.” પ્રશાંતે બારી પાસે ગયો અને બારીમાંથી બહાર જોતા કહ્યુ એટલે બધા બાળકો દોડીને બારી પાસે આવી ગયા.

“મિરેકલ યાર આ શું છે? આપણે કયાં આવી ગયા?” દીપકે બારી બહાર આશ્ચર્યથી જોતા કહ્યુ.

“ઓહ, માય ગોડ આ સાધુએ આપણને કયાં પહોંચાડી દીધા. હવે આપણે ઘરે કેમ જઇશું?” કોષાએ થોડી ગભરાહટ સાથે કહ્યુ.

“કોષા, તમે ગભરાવ નહિ આપણે બહાર જઇને જોઇએ છીએ આ ગામ કેવુ છે અને આપણે કયાં છીએ? બધી તપાસ કરીએ. આપણે બહાદુર બાળકો છીએ. ડોન્ટ વરી આપણા ઘર જરૂરથી શોધી લઇશુ.” હિતે હિમ્મત આપતા કહ્યુ.

“પણ હિત કોઇ તંત્ર મંત્ર અને પિશાચોનુ ગામ તો નહિ હોઇને?” પ્રશાંતે ચિંતાના સ્વરે કહ્યુ એટલે કોષા અને અવની વધારે ગભરાવા લાગ્યા.

“હા હિત, આપણે કયાંક ફસાઇ તો નથી ગયા ને?” દીપકે પણ ચિંતા વ્યકત કરતા કહ્યુ. અજાણ્યી મુશ્કેલી વખતે માણસને નકારાત્મક વિચારો વધારે આવે છે. અને અત્યારે બાળકોની પરિસ્થિત પણ એવી જ હતી. તેઓ પહેલેથી ડરેલા હતા અને પિશાચોના વિચારે તેઓને વધારે ગભરાવી મુક્યા.

“અરે યાર ખોટા ખોટા વિચારો છોડીને ચાલો મારી સાથે.” તેઓને ગભરાતા જોઇ હિતે તેઓને હિમ્મત આપતા અને આગળ વધતા કહ્યુ.

બધા થોડી ચિંતા અને ગભરાહટ સાથે હિતની પાછળ જવા લાગ્યા. તેઓને હિત પર ભરોસો હતો કે તે જરૂર કાંઇક રસ્તો શોધી કાઢશે. તેઓ બધા થોડે દુર ગયા ત્યાં બધાના ઘર દેખાવા લાગ્યા. ગામ એકદમ જુનવાણી ઢબનુ હતુ. છતાંય ખુબ જ સુંદર હતું. ગામમાં બધા મકાનો કાચા હતા. કોઇ દુકાન જેવુ કાંઇ પણ દેખાતુ ન હતુ. ગામમાં ખાસ કાંઇ વસ્તી જેવુ દેખાતુ ન હતુ. પશુ પંખીઓ નિર્ભય રીતે ફરી રહ્યા હતા.

તેઓ બધા થોડે દુર ગયા ત્યાં એક માણસ ધોતી ઝબ્બો પહેરીને સામે મળ્યો. બધા બાળકો પાસે આવીને બોલ્યો,

“બાળકો, તમને અમારા મહારાજે અહીં મોકલ્યા છે ને? ચાલો મારી સાથે.”

બધા બાળકો તેને જોઇ આશ્ચર્યમાં મુકાય. જેને તેઓએ જીંદગીમાં કયારેય જોયો ન હતો તે માણસ તેઓને ઓળખતો હતો. સાધુનો કોઇ ચેલો હશે તેમ વિચારી બધા તેની સાથે ગયા. ચાલતા ચાલતા હિત તેમને પુછ્યુ,

“તમે કોણ છો? સાધુ મહારાજે તમને અહીં મોકલ્યા છે?”

“હિત બેટા, મારું નામ બેલાનંદ છે અને જુનાગઢના જંગલમાં તમને મળ્યા હતા તે મારા ગુરૂદેવ વિશ્વાનંદ છે. તેઓ પરમજ્ઞાની છે. તેની વિદ્યાના બળે તે કાળ પણ પસાર કરી શકે છે. તેમની વિદ્યાના બળે જ આપણે બધા અહીં પહોંચી શક્યા છીએ.”

“આપણે અત્યારે કયાં ગામમાં છીએ અને અમે અહીં કેવી રીતે પહોંચી ગયા?” પ્રશાંતે જીજ્ઞાનાવશ પુછ્યુ.

“બેટા આપણે અત્યારે ત્રેતાયુગમાં ભગવાન શ્રી રામ ની નગરી અયોધ્યામાં છીએ.”

બેલાનંદની વાત સાંભળી બધાની આંખો પહોળી થઇ ગઇ. તેઓ યુગો પાર કરીને પળવારમાં અહીં પહોંચી ગયા હતા. કોઇને તેના પર વિશ્વાસ આવતો ન હતો. એક ધાબળો ઓઢાવાથી કેમ યુગ પાર થઇ શકે?

“તમે તો અમારી સાથે ન હતા. તો તમે અહીં કેમ પહોંચી ગયા?” હિતે બેલાનંદને પુછ્યુ.

“મને તમારી બધાની મદદ કરવા માટે મારા ગુરૂદેવે તમારી પહેલા અહીં મોક્લી આપ્યો છે. ત્રેતાયુગના દર્શન બાદ હુ ફરીથી તમને જુનાગઢ પહોંચાડી આપીશ.

“તમને પણ યુગ પાર કરવાનુ જ્ઞાન છે?” અવનીએ પુછ્યુ.

“હા, હુ શીખી રહ્યો છુ. તેના દ્રારા અને બાકીનુ મારા ગુરુદેવ ટેલિપથી મને જ્ઞાન આપતા જશે અને તેનો ઉપયોગ કરી આપણે પહોંચી જઇશુ. હિત તને કાંઇક યંત્ર આપ્યુ છે ને ગુરૂદેવે તે સાચવીને રાખજે.” બેલાનંદે કહ્યુ એટલે હિતને યાદ આવ્યુ કે સાધુ તેના હાથમાં કાંઇક ઘડિયાળ જેવુ યંત્ર આપ્યુ  તેને જોયુ કે હજુ તે તેની પાસે જ હતુ. તેને જોયુ કે તે એક સામાન્ય ઘડિયાળ જેવુ જ હતુ. તેને એ બેલાનંદને આપી દીધુ.

“તમે હજુ શીખી રહ્યા છો તો તમે અમને પહોંચાડી શકશો?” દીપકે બેલાનંદને પુછ્યુ.

“અરે બાળકો ગભરાવ નહિ. હુ તમને પહોંચાડી દઇશ. ચાલો આપણે પહેલા ત્રેતાયુગના દર્શન કરીએ.”

હિત અને બધા બાળકો ગુરૂદેવના ચેલા બેલાનંદ સાથે ત્રેતાયુગના દર્શન માટે નીકળી પડયા. અહીંની પ્રાકૃતિક સુંદરતા અજોડ હતી. ચારેબાજુ અવનવા ફુલોની સુગંધ ફેલાયેલી હતી. વૃક્ષો ખુબ જ હરિયાળા અને સુંદર દેખાતા હતા. અખુટ ફળો લચી પડયા હતા. ઘાસ પણ સુંદર રીતે ઉગેલુ હતુ. પગથી ચાલતા તેમાં સુંવાળા પણાનો અનુભવ થતો હતો.

બધા બાળકો પ્રાકૃતિક સુંદરતામાં એવા ખોવાય ગયા કે કંઇ ભાન ન રહ્યુ. ચાલતા જતા હતા અને સુંદરતા માણતા હતા. લોકોના ઘર પણ પ્રાકૃતિક રીતે બનાવેલા હતા. પશુ-પંખીઓ આરામથી હરતા ફરતા હતા અને તેઓ મોજથી રમતા હતા અને કલરવ કરી રહ્યા હતા.

વાતાવરણ પણ ખુબ જ સરસ હતુ. ઠંડી મજાની હવા વહી રહી હતી. બપોર થવા આવી રહી હતી પરંતુ તડકો દઝાડી રહ્યો ન હતો પરંતુ મીઠો લાગી રહ્યો હતો. તેઓને વર્ગખંડમાં શિક્ષકો ગ્લોબલ વોર્મિગ અને પ્રદુષણ વિશે સમજાવતા હતા તે અત્યારે નજરોનજર ફેરફાર દેખાતો હતો. પ્રદુષણ વિહીન વાતાવરણ ખુબ જ સરસ દેખાતુ હતુ.

આપ આ મજેદાર પોસ્ટ www.Jentilal.com પર વાંચી રહ્યા છો. આવી બીજી પોસ્ટ્સ નિયમિત રીતે વાંચવા અને માણવા અમારું ફેસબુક પેજ અત્યારે જ લાઇક કરો – ક્લિક કરો – જલ્સા કરોને જેંતીલાલ

 

લોકો ચાલતા ચાલતા જતા હતા. તે બધાના મુખમાંથી અવિરત રીતે રામનુ નામ લેવાતુ હતુ. પ્રકૃતિના કણકણમાંથી રામના નામની ધ્વનિ સંભળાતી હતી. વાતાવરણમાં ગજબની સ્ફુર્તિ હતી જે લોકોના શરીરમાં પણ જણાતી હતી.

બધુ નિહાળતા બપોર ઢળી ગઇ. બધાને ક્કડીને ભુખ લાગી હતી. પરંતુ ખાવા માટે કયાં જવુ તે વિચારતા હતા ત્યાં તો બેલાનંદ તેઓને એક ઝુંપડીમાં લઇ ગયો અને તેઓને ઝુંપડીમાં બેસાડીને તેમના માટે જમવાનુ લાવ્યો. ભોજનનો સ્વાદ પણ અલગ હતો. ખુબ જ સ્વાદિષ્ટ હતુ. ખુબ જ ખાધુ તો ય સ્વાદના હિસાબે હજુ ખાવાનુ મન હતુ.

વાતાવરણ ખુબ જ ખુશનુમા હતુ. તેઓ આખો દિવસ તેઓ ચાલ્યા અને બધુ નિહાળ્યુ. રાત્રે અંધારુ થયુ એટલે દીવાના અજવાળે જમીને ઝુંપડીમાં જમીન પર દર્ભની પથારી પર તેઓ આરામથી સુઇ ગયા. હજુ અંધારુ જ હતુ ત્યાં જ બેલાનંદે તેઓને ઉઠાડી દીધા. મોડે સુધી સુવા ટેવાયેલા બાળકોને વહેલુ ઉઠવુ અઘરુ લાગી રહ્યુ હતુ. છતાંય તેઓ જીજ્ઞાસાવશ ઉઠી ગયા.

વહેલી સવારમાં તેઓ ફ્રેશ થયા તો એકદમ તાજગી મહેસુસ થતી હતી. અત્યારમાં બધા લોકો ઉઠી ગયા હતા. તેઓની ઝુંપડીની નજીદીક નદીનો કાંઠો હતો ત્યાં લોકો સ્નાન કરીને ધ્યાન મગ્ન હતા. ધ્યાન મગ્ન લોકોની અલગ જ આભા હતી. સવારનુ વાતાવરણ ખુબ જ ચોખ્ખુ અને સુંદર હતુ. સવારથી બેલાનંદ સાથે બધા બાળકો જુદા જુદા સ્થળોએ ગયા. રસ્તામાં મળતા લોકો તેમને મીઠી મુસ્કાનથી તેને મળતા હતા. શહેરી કરણના ઘોંઘાટ વિનાનુ સરળ અને શાંત જીવન ખુબ જ સુંદર લાગતુ હતુ. હિતે ઘણું બધુ નિરીક્ષણ કર્યુ અને પ્રશાંતે ઘણી જગ્યાઓથી ફોટોગ્રાફસ પણ લીધા. સાંજ પડી એટલે બેલાનંદે કહ્યુ,

“આજે હવે આપણે પરત જવાનુ છે.”

“બેલાનંદજી, આપણે ભગવાન રામના દર્શન તો ન થયા?” કોષાએ પુછ્યુ.

“બેટા, ભગવાનના દર્શન આપણી કિસ્મત હોય તો જ થાય.”

“આપણે યુગ પાર કરીને અહીં આવી શકીએ તો ભગવાનના દર્શન કેમ ન કરી શકીએ?” હિતે બેલાનંદને પુછ્યુ.

“આ દુનિયામાં કોઇ ગમે તેવુ શક્તિશાળી હોય કે ગમે તેવી વિદ્યા જાણતુ હોય. હજુ સુધી કોઇમાં એવી તાકાત નથી કે બીજાને ઇશ્વરના દર્શન કરાવી શકે. આપણા નસીબમાં ઇશ્વરના દર્શન હશે તો જરૂર થશે. અત્યારે હવે નીકળવુ પડશે.”

“ઓ.કે. અંકલ.”

ઝુંપડીમાં વચોવચ ઘાસ પાથરીને તેના પર બેલાનંદે બધા બાળકોને ઉભા રહેવા કહ્યુ. એટલે બધા ફરીથી ગોળાકાર એકબીજાનો હાથ પકડીને ઉભા રહ્યા. બેલાનંદે પેલુ ઘડિયાળ જેવુ યંત્ર હિતના હાથમાં આપ્યુ અને તે બધા બાળકો પર એક કપડું ઢાંકી દીધુ. બાળકોને કાંઇ દેખાતુ ન હતુ અને કાંઇ પણ અવાજ આવતો ન હતો. થોડીવાર થઇ પછી બધા બાળકોને ખુબ જ ઠંડી લાગવા લાગી એટલે તેઓએ કપડુ હટાવ્યુ તો તેઓ સાધુની ઝુંપડી પર ફરીથી પહોંચી ગયા હતાં. સાધુ તેની સામે ઉભા હતા.

બધા બાળકો એક સાથે નવાઇ પામી ગયા. આ શેનો જાદુ હતો? તેઓ યુગો પાર કરી ગયા તે પણ ચપટીમાં. તેઓ સાધુને તો કાંઇ પુછી શકે એમ ન હતા. છતાંય જીજ્ઞાશા કાબુમાં રહેતા હિતે સાધુને પુછ્યુ,

“મહારાજ આ શેનો ચમત્કાર હતો? અમે આવી રીતે કેમ યુગ પાર કરી શક્યા? પળવારમાં” તેઓએ ટી.વી.માં અને વાર્તાઓમાં ટાઇમ ટ્રાવેલ વિશે વાંચ્યુ હતુ પરંતુ આજે જાત અનુભવ થયો છતાંય તેને ભરોસો પડતો ન હતો.

“બેટા, સમય આવ્યે બધી ખબર પડી જશે. પૂનમના દિવસે ફરીથી આવજો.” સાધુ ફરીથી કોઇ ચોખવટ કર્યા વિના કહ્યુ.

“પણ મહારાજ, આવુ કેમ બની શકે? તમે અમને કાંઇક સમજાવશો?” પ્રશાંતે નમ્રતાપુર્વક પુછ્યુ.

“બાળકો સમય આવ્યે તમને બધુ જ સમજાય જશે. અત્યારે તમે ઘરે જાવ તમારા માતા પિતા તમારી રાહ જોઇ રહ્યા હશે. આવતી પૂનમે સુર્યોદય સમયે આવી જજો.”

 

માતા પિતાની વાત સાંભળતા બધા બાળકો યાદ આવ્યુ કે તેઓ ઘરેથી ખોટુ બોલીને આવ્યા હતા અને બે દિવસથી તે ઘરથી બહાર હતા. તેઓ બધા ઉતાવળથી ફટાફટ દોડીને તેમની સાઇકલો પાસે ગયા અને સાઇકલો લઇને સાઇકલો ઘર તરફ ભગાવવા લાગ્યા. તેઓને ડર હતો કે તેના માતા પિતા હવે તેના કેવા હાલ કરશે અને તેને કેટલા સવાલો પુછશે? આવા બધા વિચારો વચ્ચે તેઓ એ વિચારતા જ ન હતા કે ત્રેતાયુગમાંથી નીકળ્યા ત્યારે રાત્રિ હતી અને અત્યારે વહેલી સવારનો સમય હતો. તેઓ ફટાફટ સાઇકલો ભગાવી ઘર તરફ ભાગ્યા. માતા પિતાના સવાલોનો શું જવાબ આપવો તે કાંઇ સુઝતુ જ ન હતુ. તેઓ ગભરાતા ગભરાતા બધા હિતના ઘરે પહોંચ્યા થોડોક તડકો પડી રહ્યો હતો. બધા ખુબ જ ડરતા ડરતા અંદર ગયા. વિદ્યાએ બધા બાળકોને એકસાથે જોઇ આવકારો આપ્યો અને સોફા પર બધાને બેસવાનુ કહી તે રસોડામાં પાણી લેવા ગઇ.

-ગોકાણી ભાવીષા રૂપેશકુમાર

આપને આ પોસ્ટ પસંદ આવી હોય તો જરૂર આપના અમૂલ્ય પ્રતિભાવ કોમેન્ટમાં પોસ્ટ કરજો, જે સદા અમોને પ્રેરણાદાયી બની રહે છે અને લેખક ની કલમને બળ પૂરે છે. આભાર … !

ટીપ્પણી

Ad Slot 4 – Below Bottom Related Article Block