એકલતા ના સાથી – આજની દરેક કંટાળેલી સ્ત્રીએ વાંચવા જેવું – હમણા જ વાંચો

વિશાખા એ ટેબલ પર ડિવોર્સ પેપર મૂક્યા . મંગલ સૂત્ર અનિરુદ્ધ ના હાથ માં થમાવ્યું. અનિરુદ્ધ ને એક છેલ્લું ગુડ બાઈ કર્યું. અનિરુદ્ધ વિશાખા ના આ આત્મવિશ્વાસ પાછળ નું રહસ્ય પામીજ ન શક્યો. એક સીધી સાદી ભારતીય નારી, હા માં હા મેળવનારી, બધું ચુપચાપ વેઠી લેનાર એક સ્ત્રી માં આ આત્મવિશ્વાસ આખરે આવ્યો ક્યાંથી ?

ટેક્ષી લઇ વિશાખા સીધી એરપોર્ટ પહોંચી. આજે વિદેશ છોડી લગ્ન તોડી એ હંમેશ માટે ભારત પહોંચવા નીકળી પડી. આટલા વર્ષો પછી આખરે પોતાના જીવન અંગે નિર્ણય લેવાની શક્તિ એ કેળવી શકી તો એ ફક્ત અને ફક્ત વિશેષ ના લીધેજ. એક ફેસબુક રિકવેસ્ટ એનું જીવન આ રીતે બદલી મુકશે એણે સ્વ્પ્ન માં પણ વિચાર્યું ન હતું. હા, પણ એનું જીવન બદલાયું ને એ નકારત્મક સમર્પણ આખરે એક સ્વતંત્ર મુક્ત જીવન માં ફેરવાયું. મિત્રતા ની શક્તિ કેટલી પ્રબળ હોય શકે એ તો સાચી મિત્રતા પામનાર વિશાખા જેવાં માનવીજ સમજી શકે !

આજથી દસ વર્ષ પહેલા લગ્ન કરી એ ભારત છોડી અમેરિકા આવી હતી. માતા પિતા ની ઈચ્છા ને માન આપી અરેન્જ મેરેજ માટે હામી પુરાવી હતી. એણે વિચાર્યું હતું કે ભારતીય માનો એ વિદેશી દીકરો આજનો શિક્ષિત પેઢી નો ઓપન માઇન્ડેડ વ્યક્તિ હશે. એના ભણતર ને કારકિર્દી ને સમજી એને પુરેપુરો સાથસહકાર આપનાર જીવનસાથી બની રહેશે. પિતા તો થોડા વર્ષો પહેલાજ મૃત્યુ પામ્યા હતા. ઘર માં
ફક્ત માં અને દીકરા સિવાય કોઈ નહિ.

જેટલું પરિવાર નાનું એટલું સુખી. પણ સુખ ની વ્યાખ્યા વ્યક્તિગત વિષય. વિશાખા ની આ વ્યાખ્યા અનિરુદ્ધ ના ઘર ના માહોલ સાથે જરાયે બંધ બેસતી ન થઇ. અહીં આવ્યા પછી એની દરેક ગણતરી એક પછી એક ખોટી પડવા લાગી. અનિરુદ્ધ ને તો જાણે વિશાખા માં જીવન સાથી તરીકે કોઈ રસજ ન હતો. વિશાખા ની રસ રુચિ પૂછ્યા વિનાજ એને એક ટ્રાવેલ એજન્સી માં નોકરી અપાવી દીધી. સેફ જોબ- સુરક્ષિત વ્યવસાય નું શીર્ષક આપી પોતાની પસંદગી ની નોકરી અનિરુદ્ધએ એના માથે ચઢાવી દીધી. આખો દિવસ બંને પોતપોતાની ઓફિસ માં વ્યસ્ત હોય. સાંજે આવી ને રસોઈ કર્યા પછી અનિરુદ્ધ ની બાને સાંજે અચૂક વૉક માટે લઇ જવાની જવાબદારી પણ વિશાખા નેજ સોંપી દેવાઈ હતી.

વૉક પછી ઘરે પરત થાય ત્યારે અનિરુદ્ધ તો મિત્રો જોડે નીકળી ગયો હોય. લેટ નાઈટ પાર્ટી પતાવી અર્ધી રાત્રે શરાબ માં લથપથ ઘરે આવી ને ઊંઘવું અનિરુદ્ધ નો નિયમિત ક્રમ . પહેલા શરૂઆત માં એણે આ વાત નો વિરોધ દર્શાવ્યો હતો, પણ અનિરુદ્ધ અને એની માતા એ વિદેશ માં તો આવુજ જીવન હોય કહી એના વિરોધ ને શાંત કરી નાખ્યો હતો. ધીરે ધીરે એ ગભરુ ને શાંત વ્યક્તિત્વ આ વાતાવરણ માં ઢળવા લાગ્યું. અનિરુદ્ધ ના માતા દેખાવે ખુબજ ધાર્મિક. પણ ધર્મ ના મહોરાં પાછળ એક ખુબજ ચાલાક, સ્વાર્થી ને અભિમાની વ્યક્તિત્વ સમાજ થી છુપાઈ ને બેઠું હતું.

વિશાખા એમના હાથે ચઢી ગયેલું એક કામ કઢાવવાનું યન્ત્ર ,બીજું કંઈજ નહિ. ઓફિસે જવા પહેલા રસોઈ તૈયાર હોવીજ જોઈએ, રસોઈ માં ફરજીયાત કેટલું મીઠું ને તેલ હોવું જોઈએ, રસોઈ કરવા કઈ ચમચી, કઈ પ્યાલું, કઈ રકાબી વપરાવવી જોઈએ, કપડાં કેટલા વાગે ધોઈ ને સુકાવા મુકવા જોઈએ, કેટલું સાબુ ને શેમ્પુ નો વપરાશ થવો જોઈએ, કેટલા વાગ્યે ઉઠવું, કેટલા વાગ્યે ઊંઘવું એ બધાજ નિયમો નું વિશાખા અચૂક પાલન કરે છે કે નહિ એની દર ક્ષણ કાળજી રખાતી. અનિરુદ્ધ ને ફરિયાદ કરે તો એકજ ઉત્તર મળતો :

” વડીલો નું માન થવુંજ રહ્યું, એમના એક એક શબ્દો નું અનુસરણ થવુંજ જોઈએ. આખરે માં ના પગ ને તળિયે સ્વર્ગ હોય!”

વિશાખા ઘણી વાર ઈશ્વર ને મનોમન પૂછતી, હે ઈશ્વર તે આપેલ મમતા ના આ અધિકાર નો જયારે અન્ય વ્યક્તિ નું શોષણ કરવા માટે ગેર લાભ ઉઠાવાય એ કેટલે અંશે યોગ્ય? ઈશ્વર પાસે ઉત્તર ન મળતો ત્યારે એકાંત માં માતાપિતા ને ફોન ઉપર પૂછતી. પણ એમનો ઉત્તર પણ અનિરુદ્ધ જેવોજ :

” વડીલો નું માન રાખવું. પોતાની ફરજ નિભાવવી, અનિરુદ્ધ ના ઘર ને સ્વર્ગ સમાન બનાવવું એજ હવે એનું કર્તવ્ય !”

પણ ઘર ને સ્વર્ગ બનાવવા માટે તો પરિવાર ના બધાજ સભ્યો નો સહયોગ હોવો જોઈએ. પણ એની આ દલીલ સાંભળનાર કોઈ હતુજ ક્યાં? અનિરુદ્ધ પોતાના સમય માંથી એના માટે ફક્ત નામ નિજ ક્ષણો રાખતો. એ પણ અર્ધી રાત્રે, શરાબ ના આવેશ માં વિશાખા નું શરીર માણવા પૂરતુંજ! સમાજ ની વ્યાખ્યા અનુસાર એ ક્ષણો પણ વિશાખા માટે એની સંબંધ અંગે ની ફરજ જ તો હતી. એમાં એની મરજી કે રાજીખુશી ના દાખલા થોડી બેસાડી શકાય? અનિરુદ્ધ પોતે હજી બાળક ની જવાબદારી ઉઠાવવા માનસિક રીતે તૈયાર ન હતો, એની સ્પષ્ટતા
તો એ લગ્ન જીવન ની શરૂઆત થી જ કરી ચુક્યો હતો.

વિશાખા પોતાની એકલતા ના આ વિશ્વ્ સાથે જાણે ટેવાઈ ચુકી હતી. એનો આત્મવિશ્વાસ અનિરુદ્ધ ના ઘર ના ખૂણાઓ માં કશે ઓગળી ચુક્યો હતો. જીવન જાણે એક યાંત્રિક સાચા માં ઢળાઈ ચૂક્યું હતું. શરીર જીવતું તો હતું પણ જીવવું ભૂલી ચૂક્યું હતું. હતાશ જીવન માં ઊંઘ અને ડિપ્રેસન ની ટીકડીઓ એકમાત્ર સહારો હતી. રાત્રે અનિરુદ્ધ ના બહાર જવા પછી , પોતાના બંધ ઓરડા માં જે એકાંત સમય મળતો ,એજ ચાર પાંચ કલાકો એના પોતાના હતા. જેમાં એ થોડો અંગત શ્વાસ લઇ શકતી .

આ હાર માની ચૂકેલા જીવન માં એક ધડાકો થયો . ઇન્ટરનેટ જગત ની નવી ક્રાંતિ,ફેસબુક ની એપ માર્કેટ માં આવી. આજે સમય નો વ્યય તરીકે પ્રસિદ્ધિ પામેલી એ એપ્પ તો વિશાખા જેવા એકલા અટૂલા સમુદ્રદ્રીપ જીવનો ને છૂટી ગયેલા સંબંધો ને મિત્રો જોડે જોડી આપનાર એક તંતુ તરીકે જ શોધાય હતી. વિશાખા ના જીવન પુસ્તક ના બઁધ પાનાઓ ધીરે ધીરે ઉઘડવા માંડ્યા . છૂટી ગયેલા મિત્રો ફરી મળી ગયા. જીવન ની શૂન્યતા દૂર થવા માંડી . પોતાને મળતા એ અંગત કલાકો એ ફેસબુક પર વિતાવવા માંડી . અને એક દિવસ જીવન ને બદલી ને મૂકી નાખનારી એ ક્ષણ આવી, વિશેષ ની ફ્રેન્ડ રિકવેસ્ટ ના રૂપે. પોતાનાજ વતન , પોતાનાજ શહેર ને પોતાનાજ વિસ્તાર ના મૂળ ધરાવતો, ફ્રાન્સ નો વતની, વિશેષ. બાળપણ ની ધૂંધળી યાદો માં ક્યાંક વિશેષ નો ચ્હેરો હતો ખરો,પણ ખુબજ ધૂંધળો. એક ઔપચારિક ફ્રેન્ડ રિકવેસ્ટ સ્વીકારી વિશાખા નું જીવન હંમેશ માટે બદલાય જવાનું હતું, એની વિશાખા ને ખબરજ ક્યાં હતી ?

ઔપચારિકતા થી શરૂ થયેલ સંબંધ ધીરે ધીરે એક વિશિષ્ટ મૈત્રી માં ફેરવાઈ ગયો. વિચારો ની સામ્યતા, જીવન પ્રત્યે ની સમાન વિચારધારા, રસ અને રુચિ ના સમાન ધોરણો એમાં ભાગ ભજવી રહ્યા હતા ખરા પણ આ નિકટતા પાછળ નું સૌથી પ્રબળ કોઈ પરિબળ હતું તો તે બંને ના જીવન માં વ્યાપેલી એકલતા!

વિદેશ ની જીવન શૈલી એ વિશાખા પાસે થી એનું જીવન જ છીનવી લીધું હતું, તો વિશેષ પાસે થી કઈ ઓછું છીનવ્યું હતું ? મધ્યમ વર્ગીય માતાપિતા નો એક નો એક પુત્ર. વિદેશ જઈ જમી ને કમાવા ના સવ્પ્નો જોતા ફ્રાન્સ આવી ચઢ્યો હતો. કામ કરવા માટે ની ‘વર્ક પરમીટ ‘ દ્વારા મહેનત અને ધગશ દ્વારા એણે પૈસા બનાવવા માં કોઈ કમી છોડી ન હતી. માતાપિતા ને એક ઉત્તમ જીવન આપવા એણે દિવસરાત એક કરી નાખ્યા હતા. જયારે ‘વર્ક પરમીટ ‘ નો સમયગાળો પૂરો થયો ત્યારે ત્યાંનીજ એક વિદેશી યુવતી શર્લી જોડે લગ્ન કરી એ દેશ ની નાગરિકતા મેળવી લીધી.

શર્લી એના માટે સફળતા નો સેતુ બની રહી. શર્લી ને એણે જીવન સાથી તરીકે સંપૂર્ણ માન , સન્માન, પ્રેમ અને સ્નેહ આપ્યો. શર્લી તરફ થી એને જીવન ની સૌથી સુંદર ભેટ મળી, એના ટ્વિન્સ બાળકો, દીકરી અમી અને દીકરો સાર્થ . પણ આ સુંદર લગ્ન જીવન લાબું ટક્યું નહિ. સંબંધો ના એવા ઉતાર ચઢાવ વિદેશ માં ખુબજ સામાન્ય અંકાય . શર્લી ને એની ઓફિસ માં કામ કરતા કોઈ ફ્રેન્ચ યુવક જોડે પ્રેમ થયો અને એ વિશેષ ને ડિવોર્સ આપી એ નવા લગ્ન જીવન માં બંધાઈ ગઈ.

હવે વિશેષ માટે પોતાના બંને બાળકો નો ઉત્તમ ઉછેર ને માતાપિતા માટે ગુણવત્તાયુક્ત જીવન પૂરું પાડવાનું એક માત્ર જીવન લક્ષ્ય રહ્યું હતું, જેને એ સંપૂર્ણ હૃદય થી પાર પાડી રહ્યો હતો. એક શ્રેષ્ઠ પિતા ને એક શ્રેષ્ઠ પુત્ર બનવા એ પૂરો પરસેવો પાડી રહ્યો હતો. આ જીવન લક્ષ્યો વચ્ચે વિશાખા જેવી મિત્ર મળતા એના જીવન ની એકલતા પણ વહેંચાઈ રહી હતી. વિશાખા ના જીવન વિશે જાણી કે પોતાના જીવન અનુભવો વહેંચી ભારે હ્રદય તદ્દન હળવું થઇ રહેતું. વિશાખા ને પણ વિશેષ ના જીવન પ્રત્યે ના હકારાત્મક અભિગમ થી ઘણી પ્રેરણા મળતી. વિશેષ ના કેટલાક વિચારો તો એના હૃદય માં ઊંડે ઊંડે ઉતરી ચુક્યા હતા. ‘ આપણું જીવન તો નિર્ણય પણ આપણાજ. અને એક વાર કોઈ નિર્ણય લેવાય જાય તો એના દરેક આઘાત પ્રત્યાઘાત માટે પણ માનસિક રીતે તૈયાર રહેવું. આપણું જીવન તો સંઘર્ષ પણ આપણોજ!’

વિશેષ ના સાનિંધ્ય માં વિશાખા નો ખોવાય ચૂકેલ આત્મવિશ્વાસ પરત થવા લાગ્યો. એની અસર એના વ્યક્તિત્વ ને વધુ સુંદર ને શક્તિશાળી બનાવતી ગઈ. વિશેષ સાથે થતી દરેક વાતો એને અંદર થી મજબૂત કરતી ગઈ. સાચી મિત્રતા ની શક્તિ માં કંઈક તો જાદુઈજ હોય છે! વિશાખા હવે પોતાના નિર્ણયો જાતે લેવા લાગી. ટ્રાવેલ એજેન્ટ વાળો જોબ છોડી પોતાના ભણતર ને અનુરૂપ પોતાની પસન્દગી થી બેન્ક માં નોકરી લીધી.

અનિરુદ્ધ ના વિરોધ ને “નહીંતર નોકરી છોડી દઈશ ” ની ધમકી થી ફગાવી મુક્યો. પૈસા ની લાલચ માં એનું પણ મોઢું સીવાય ગયું. ઘર માં મદદ માટે એક હેલ્પર પણ રાખી. અનિરુદ્ધ ની માતા એ ખુબજ ધમપછાડા કર્યા, થોડા દિવસો ખુબજ નાટક અને ધમાલ ચાલ્યા .પણ આ વખતે વિશાખા એ પોતાના મૌન ને પોતાની નબળાઈ નજ બનાવી. પોતાની દરેક તાર્કિક અને અનિવાર્ય વિચારશરણી પર એ અડગ ઉભી રહી. આખરે એના આત્મવિશ્વાસ આગળ કોઈ નું કંઈજ ન ચાલ્યું. પોતાના જીવન ની ડોર ફરી થી પોતાના હાથ માં આવી ગઈ. ચ્હેરા ઉપર હાસ્ય ને જીવન માં ખુશીઓ ઉભરાય રહી.

તો બીજી તરફ વિશેષ ના સૂકા જીવન માં પણ વિશાખા ની મૈત્રી થી ધબકાર આવ્યા. ઓફિસે થી ઘરે પહોંચતા કોઈ હતું, જેની જોડે ગુણવત્તાયુક્ત સમય ગાળવાનું મળતું. અમી અને સાર્થ પણ વિડિઓ કોલ ઉપર આખા દિવસ ની દિનચર્યા, શાળા ના પ્રોજેક્ટ, પરીક્ષાઓ કે પીકનીક ની નાનીમોટી દરેક વાત વિશાખા આંટી ને કરતા. અનિરુદ્ધ ની ગેરહાજરી કે ઉણપ હવે વિશાખા ને યાદજ ક્યાં રહેતા?ઊંઘ ને ડિપ્રેશન ની ગોળીઓ ની હવે જરૂર ન રહી. જીવન ના નવા મિત્રો વિશેષ,અમી અને સાર્થ હતા ને એને સાથ આપવા, મહત્વ આપવા, સ્નેહ આપવા અને સ્વજનો ના સાનિંધ્ય નો અહેસાસ કરાવવા ! આખરે સંબંધો શા માટે રચાય? એકજ છત નીચે ફક્ત રહેવા માટે? એકજ પથારી ઉપર ઊંઘવા માટે? બે શરીરો વચ્ચે ફક્ત શારીરિક સંબંધો બાંધવા માટે ? કે પછી ઘર ના કાર્યો નો બોજ કોઈ કંધાઓ પર મૂકી મુક્ત વિહરવા માટે?

સમાજ ની આંખો હજી પણ સંબંધો ને લઇ ધુન્ધળી પડી જાય છે. તેથીજ એ આંખે પાટા ચઢાવેલી આંખો વિશાખા ના માતાપિતા જેમ સંબંધો ને નામે જીવન નું બલિદાન આપવાની, મૌનપૂર્વક અન્યાય સહન કરવાની ને નર્ક જેવા વાતાવરણ માં સ્વર્ગ શોધવાની ભ્રમણાઓ માં રચેલી પચેલી નિષ્ક્રિય પડી રહે છે. એ આંખો ને હવે ઉઘાડવીજ રહી ,સંબંધો ની સાચી સમજ દ્વારા

સંબંધો ની આ સાચી સમજ આરંભાઈજ હતી કે વિશાખા ના જીવન માં નવો વળાન્ક આવ્યો. વિશેષ ના મેસેજ ને કોલ આવતા બઁધ થયા. એક એક દિવસ પસાર કરવો મુશ્કેલ થવા લાગ્યો. વિશાખા ના મેસેજ નો
કોઈ જવાબ નહિ. વિડિઓ કોલ ઉઠાવાતોજ ન હતો. દિવસો પસાર થતા ગયા સાથે સાથે વિશાખાની ચિંતા અને વિહ્વળતા વધતી ગઈ. વિશેષ, અમી અને સાર્થ એના જીવન ના અનિવાર્ય અંગ બની ચુક્યા હતા. આ દિવસો માં વિશાખા ને વિશેષ વિના જાણે કંઈજ ગમતું ન હતું.

ઊંઘ આવતી ન હતી, જમવાનું મન થતું ન હતું, કામ ઉપર પણ મન વિચારો ને ચકરાવે ચઢી જતું. આખરે એક મિત્ર માટે આટલું બેચેન હૃદય શા માટે? અમી અને સાર્થ વિના આ અધૂરપ કેવી? સંબંધો કઈ દિશા તરફ વધી રહ્યા હતા? હવે અનિરુદ્ધ ના અયોગ્ય વલણ પ્રત્યે એનો અણગમો તદ્દન અસહ્ય બની રહ્યો હતો. અનિરુદ્ધ એના શરીર ને કોઈ પણ લાગણી કે સ્નેહ વિના ફક્ત એક રમકડું બનાવે એ એને મંજુર ન હતું. અનિરુદ્ધ ના દરેક સ્પર્શ થી એને છેતરામણી નો, દગાબાજી નો, ધોકેદારી નો અનુભવ થવા લાગ્યો. આ છેતરામણી અનિરુદ્ધ એની સાથે કરી રહ્યો હતો? કે પોતેજ એ પોતાની જાત સાથે કરી રહી હતી? શું નૈતિક હતું ને શું અનૈતિક ? શું યોગ્ય હતું ને શું અયોગ્ય? વિશેષ ની દ્રષ્ટિ માં તો એની એક શ્રેષ્ઠ મિત્ર હતી પણ એની પોતાની આંખો વિશેષ માં શું શોધી રહી હતી?

હૃદય માં યુદ્ધ છેડાયું હતું. અને એમાં બંને પડખે એ પોતેજ ઉભી હતી. નરી આંખે જે સ્પષ્ટ થઇ રહ્યું ન હતું એ સત્ય જોવા એણે આંખો બંધ કરી ને અંતર ની આંખો એ વિશેષ નો ચ્હેરો જોયો. એના શબ્દો રોમેરોમ માં ફેલાઈ ગયા :

” આપણું જીવન ને આપણા નિર્ણયો…….”

અને નિર્ણય લેવાઈ ગયો. એ ગભરુ યુવતી એક પરિપક્વ સ્ત્રી બની ચુકી. અનિરુદ્ધ ના ઘર ના પાંજરા માંથી એ મુક્ત પાંખો સાથે જીવન નું ઉંડાણ ભરી રહી. અમેરિકા છોડી એ ભારત આવી ગઈ .

ભારત આવ્યા પછી પણ વિશેષ ના મેસેજ અને કોલ ની એ દરેક ક્ષણ
રાહ જોઈ રહી. સમાજ ટેવ પ્રમાણે સંબંધો નું ગણિત ચકાસી રહ્યું. માતા પિતા,સંબંધીઓ ,પાડોશીઓ પતિ પ્રત્યે ના ધર્મ,કર્તવ્ય,ફરજ ના ભાષણો આપી રહ્યા. પતિ તરફ ની નૈતિક ફરજો સામે વિશેષ જોડે ની મિત્રતા
ને અનૈતિક અને અયોગ્ય સંબંધ તરીકે જોવામાં આવી. જયારે અનિરુદ્ધ ને એની માતા ના વર્તન , વલણો સામે સમાજ ની આંખો પાટા બાંધી રહી !?! મહેણાં ટોણાંઓ થી આત્મસન્માન પર ઘા થવા લાગ્યા. ફરીથી કોઈ નિર્ણય લેવાનો સમય આવ્યો. આંખો બંધ કરી ને અંતર ની આંખો એ વિશેષ ને જોયો :

” આપણું જીવન આપણાં નિર્ણયો. એક વાર નિર્ણય લેવાય જાય પછી એના આઘાત પ્રત્યાઘાતો માટે પણ માનસિક પણે તૈયાર રહેવું. આપણું જીવન તો સંઘર્ષ પણ આપણોજ.”

પોતે લીધેલા નિર્ણયો ના આઘાત પ્રત્યાઘાતો નો નીડર બની એ સામનો કરી રહી. પોતાના જીવન સંઘર્ષ ને હૃદય થી સ્વીકારી લીધો. ઘર છોડી શહેર ની ‘વર્કિંગ વિમેન હોસ્ટેલ ‘ માં રહેવા જતી રહી. મહેનત ભર્યા પ્રયાસો ને અંતે સરસ નોકરી મળી ગઈ. જીવન માં એકલતા તો હતી , પણ એ અનિરુદ્ધ ના ઘર માં અનુભવેલી એકલતા સમી કષ્ટદાયી અને આત્માને વિંધનારી નજ હતી.આ એકલતા માં આત્મવિશ્વાસ હતો, સ્વમાન હતું, સંઘર્ષો ની વચ્ચે પણ અનેરી ખુમારી હતી ,વિશેષ ની યાદો હતી , અમી અને સાર્થ નો સ્નેહ હતો. જીવન જીવી જવા એટલું પૂરતું હતું. પણ ક્યાં હતા એના એ મિત્રો ? એક
મહિનો પસાર થઇ ચુક્યો એમને જોવાને,એમની જોડે વાતો કરવાને…..

નોકરી થી પરત થઇ હોસ્ટેલ ના પ્રાંગણ માં પગ મુકતાજ કાન માં બે નિર્દોષ અવાજ રણક્યા:

“આંટી……..આંટી………….”

સાર્થ અને અમી ને જોતાજ બંને ને ખોળા માં સમાવી લીધા.આંખો પૂર જોશ માં છલકાઈ ઉઠી. પાછળ ઉભેલો વિશેષ પણ ધીરે થી આંખો ના ખૂણા લૂછી રહ્યો. વિશાખા ની આંખો માં ઉભરાય રહેલા પ્રશ્નો એ આંખો થીજ તારવી ગયો. એ તમામ પ્રશ્નો નો ઉત્તર એ પ્રમાણિક હ્રદયે ને સંપૂર્ણ પારદર્શિતા થી આપી રહ્યો :

“જયારે હૃદય ની લાગણીઓ મિત્રતા થી આગળ પહોંચવા લાગી ત્યારે ભાવનાઓ ના તાર ગૂંચવાય ગયા. એ ઉકેલવા જરૂરી હતા. એ માટે આ અંતર અનિવાર્ય હતું. કોઈ ની પત્ની ને હું કઈ રીતે ચાહી શકું? પણ આજે એક સ્વતંત્ર ને મુક્ત વિશાખા ને હું એટલુંજ પૂછવા આવ્યો છું કે શું હું એના પ્રેમ ને લાયક છું ? શું એ મને સ્વીકારશે? વિલ શી મૅરી મી? ”

“પ્લીઝ આંટી સે યસ!!!!!!!!!!” માસુમ આંખો આશા સાથે વિશાખા ના ઉત્તર નો રાહ જોઈ રહી.

” યસ આઈ વિલ ” વિશાખા એ બંને ને પોતાના મમતાભર્યા હાથો માં સમાવી લીધા ને વિશેષે પાછળ થી પોતાના નાનકડા પરિવાર ને એક મોટા સ્નેહભર્યા આલિંગન માં ઘેરી લીધું. સાચા સંબંધો ને નિયતિ યોગ્ય સ્થળે ગોઠવી જાણે કહી રહી :

“સંબંધો એટલે ફક્ત એકબીજા ની જોડે ‘રહેવું ‘ જ નહીં પણ એકબીજા ની જોડે ‘હોવું ‘ …………

લેખક : મરિયમ ધુપલી

આપ આ હૃદયસ્પર્શી પોસ્ટ www.Jentilal.com પર વાંચી રહ્યા છો. લાગણીઓને સ્પર્શતી આવી બીજી પોસ્ટ્સ નિયમિત રીતે વાંચવા અને માણવા અમારું ફેસબુક પેજ અત્યારે જ લાઇક કરો – ક્લિક કરો – જલ્સા કરોને જેંતીલાલ

ટીપ્પણી

Ad Slot 4 – Below Bottom Related Article Block