દિવા સ્વપ્ન – એક ગૃહિણીની મનોવ્યથાને રજૂ કરતી ટૂંકી વાર્તા.

આજે ધર્મિષ્ઠાનો એલાર્મ પાઁચના ટાઇમે જ વાગ્યો. અનિચ્છાએ ઉઠીને પોતાની પથારી સઁકેલી સીધી બાથરુમમાઁ ગઇ. નાહીને તૈયાર થઇને મઁદિરમાઁ ભગવાનના દર્શન કરી રસોડા તરફ ડગ માઁડીયા. રોજની જેમ એક ગેસ પર ચા અને બીજા ગેસ પર કોફી મુકી. પછી ફટાફટ ધાર્મિકને જગાડીયો, ‘’એ ઉઠો, ચા થઇ ગઇ છે. અને ગરમ પાણી પણ મુકી દિધેલ છે.” ત્યાર બાદ દ્રષ્ટી અને દિપકને જગાડીને શાળા માટે તૈયાર કર્યા. બા-બાપુજીને નિત્યક્રમમાઁથી પરવારી. પોતે ચા-નાસ્તો કર્યો. ત્યાઁ બજારમાઁ જવાનુ થયુ. શાક-તરકારી અને જીવન-જરુરીયાતની ચીજોની ખરીદી કરીને આવીને વળી પાછા રસોઇ ઘરમાઁ.

બા-બાપુજી માટે અલગ અને ધાર્મિકને માટે અલગ રસોઇ તૈયાર કરવામાઁ તો જાણે બપોર કેમ થઇ જતી એ તો ખબર જ પડતી જ હતી. એક વાગ્યો ત્યાઁ તો ધાર્મિક ઓફિસેથી આવ્યો. રસોઇ જમતા જમતા બોલ્યો,”અરે, ધાર્મી આજે રસોઇમાઁ મીઠુ વધારે લાગી રહ્યુ છે.” ધાર્મી કશુ બોલ્યા વગર ચાખી જોયુ પણ એને રસોઇ બરોબર લાગી. બા-બાપુજીને રસોઇ પીરસી આપી. બાપુજી પણ જાણે ધાર્મિક સાથે મળી ગયાગયા હોય તેમ બોલ્યા, ”વહુબેટા, આજે અમારા જમવામાઁ પણ મરચુ વધારે લાગે છે.” ધર્મિષ્ઠા નિસ્તબ્ધ ડઘાઇ ગઇ. પણ પોતાની જાતને સઁભાળતા બોલી, ‘’ના મમ્મી રસોઇ તો બરોબર જ કરી હતી, પણ ખબર નથી પડતી કે કેમ આજે આમ થાય છે.” આ સાઁભળતા જ ધાર્મિક ધર્મિષ્ઠાને આઁખો બતાવીને રસોઇ મુકીને ઉભો થઇને ઓફિસે જતો રહ્યો.

ધર્મિષ્ઠા ને તો જાણે બપોર બગડી હોય એમ લાગ્યુ. પણ કશુ કરી શકે એમ ન હતી. મન બીજા કામોમાઁ પરોવવા પ્રયાસ કરતી જ હતી ત્યાઁ દિપક અને દ્રષ્ટી શાળાએથી આવી ગયા. એમની જમાડીને સુવરાવવામાઁ અને બા-બાપુજીની સેવામાઁ બપોર કયા ચાલી ગઇ ખબર જ ન પડી. સાઁજે ધાર્મિકનો ફોન આવ્યો, ”ધાર્મિ, હુઁ મિત્રો સાથે બહાર જાવ છુ, મારે માટે ઘરે કશુ વધારે મીઠા વાળુ ન બનાવતી.” ધર્મિષ્ઠાના મૌને જાણે હા નુ કામ કર્યુ હોય એમ ફોન કપાઇ ગયો. ધર્મિષ્ઠા વિચારતા વિચારતા ચાર વરસ પહેલાના સઁસ્મરણોમાઁ સરી પડી.

“એ ઉઘણશી ઉઠ, એ તને કહુ છુ ઉઠ, નવ વાગ્યા તો પણ તારી સવાર નથી પડી હજુ. ઉઠ નહી તો પાણીની બાલદી રેડુ છુ અત્યારે જ.” આ વાકય સાઁભળતા જ ધર્મિષ્ઠા જોરથી બોલી પડી, “મમ્મી, આ નાનકાને કહો, મને સુવા નથી દેતો, હજુ તો નવ જ વાગ્યા છે. સુવા દે મને. અને ધર્મિષ્ઠા સુઇ ગઇ. મમ્મીએ ચા સાથે દસ વાગે પથારી પાસે આવ્યા અને આપી. “બેટા, હવે ઉઠો તો સારુ. ચાલ બાથરુમ માઁ ફ્રેશ થઇને આ ચા પીલે. ચા-પાણી થઇ ગયા પછી તો મહારાણી સીધા જ ઘરની બહાર. પાણીની તરસ લાગી હશે કલાક પછી તો એ ઘરમાઁ પાણી પીવા રસોડામાઁ જતી હતી. તો મમ્મીએ એને અટકાવી. “અરે, મને કહે હુઁ પાણી આપુ તને, તારે હજુ રસોડામાઁ જવાની વાર છે. “,”અરે, મમ્મી હુ તો ફકત પાણી પીવા જતી હતી.“ મમ્મીએ અટકાવતા કહ્યુ, “અરે બેટા, પછી તો તારે જ રસોડુ સઁભાળવુ પડશે ભવિષ્યમાઁ” એમ કહીને હસી પડયા. બપોરે જમવાના સમયે જમવાનુ મળી જતુ. નાના ભાઇ સાથે હસીમજાક અને પપ્પા સાથે સમય કેમ વહી જતો ખબર જ ન પડતી. સાઁજે તો બહેનપણીઓ સાથે ગપ્પાબાજી અને વાતોના વડા જ કરવાના.રાતે નાનકા સાથે જ ઝઘડો ફરી શરુ થતો. નાનકો કહે, ‘’મારે મુવી જોવુ છે, તારી સીરીયલ તો સવારે રીપીટ ટેલીકાસ્ટમાઁ વહેલા ઉઠીને જોઇ લેજે. અત્યારે મને જોઇ લેવા દે.” એમ કહીને રીમોટની ખેઁચમખેઁચ શરુ થતી. પછી પપ્પા સમાધાન કરાવતા. નાનકાને સમજાવતા,”અરે એને જોઇ લેવા દે, પારકા ઘરે જશે તો થોડી તારી પાસે રીમોટ લેવા આવશે” અને ધર્મિષ્ઠા આ બધી વાતો મજાકમાઁ કાઢી નાખતી.

ત્યાઁ જ અચાનક બા નો અવાજ સઁભાળાયો. “વહુ, બેટા મારી દવાનો સમય થઇ ગયો.” અને ધર્મિષ્ઠા આસુઁ લુછતા સમય સાથે હરીફાઇ કરવા માટે ફરી કામે વળગી પડી!

લેખક : વસીમ લાંડા “વહાલા”

આભારી :
મુકેશભાઈ સોજીદ્રા
હર્ષલભાઇ બ્રહ્મભટ્ટ
સુભ્રાતાબેન પટેલ

ટીપ્પણી

Ad Slot 4 – Below Bottom Related Article Block