ભગાના ભજીયા તો સ્વર્ગમાં પણ વખણાયા… વાંચો મુકેશભાઈ સોજીત્રાની વાર્તા…. અંત સુધી વાંચજો…

“ભગો ભજિયાવાળો”

ગામને પાદર જઈને તમે પુછો કે ભગોભજિયાવાળો ક્યાં રહે એટલે નાનું છોકરું પણ તમને એનાં ઘરે લઇ જાય. ઉમર હશે લગભગ 55 ની આજુબાજુ. ગામની મોટી ફળીમાં એનું ઘર.જૂની ખખડધજ ડેલી, ડેલી ખોલો એટલે તમને ડાબી બાજુ એક ગાય બાંધેલી દેખાય, જમણી બાજુ એક જૂનાં જમાનાનું કેરોસીનથીહંકાવીને ને ભાઠા જેવું થઇ ગયેલું રાજદૂત દેખાય. ડેલીની બરાબર સામે બે ઓરડાનું એક મકાન. એકમાંસદાયજૂનાં જમાનાનું તાળું વાસેલું હોય. એક ઓરડો ખુલોહોયને, એમાં ઢાંળેલો હોય ઢોલિયો અને એમાં ભગોસૂતેલો દેખાય. ઓશરીનીજમણી બાજુ એક નાનું એવું રસોડું,રસોડાની બહારની બાજુએ તુલસીનો ક્યારો!! મકાનનીઆથમણીકોર્ય ખુલી જગ્યા ત્યાં એક નાનકડીકુઈ જેવું એની પર પાણીની એક ડંકી!! ડંકી પાસે એક ગાગર અને હાંડોપડેલા હોય.. ડંકીની પાસે જ એક કાચું નાવણીયુ..ત્યાં બારણા પર એક રૂમાલ અને ભગાનામેલા લૂગડાં હોય!! એકલીંબુડી અને એક બદામ અને બે મોટા લીમડા ના ઝાડ!!

વશરામ મુખીએ આજથી 50 વરસ પહેલા બાજુના ગામની ઉજી સાથે ઘરઘરણું કરેલું. અને ભગોઆંગળીયાત તરીકે આ ગામમાં આવેલો. મુખીને બીજું કાંઈ સંતાન હતું નહિ.ભગો લગભગ 10 વરસનો હતો ત્યારે ઉજી ભગવાન ને ધામ પહોંચી ગયેલી એટલે ભગાનો ઉછેર વશરામ મુખીને માથે આવી પડ્યો,અને મુખીએ બરાબર નિભાવ્યો પણ ખરો. વશરામ મુખી રસોઈનાં જાણકાર! દિવાળી પર આખા ગામનું બરફી ચુરમું, મોહનથાળ અને જલેબી એ બનાવતાં!! કોઈના ઘરે સીમંતથી માંડીને દીકરા કે દીકરીનું વેવિશાળ હોય તો મુખીનેજરસોઈયા તરીકે બોલાવતાં!! અને મુખી પણ આંગળાચાટી જાય એવી રસોઈ બનાવતાં!! નાનપણ થી જ ભગો મુખી સાથે જ હોય એટલે ભગાને પણ નાનપણથી જ આ ગુણ વારસામાં મળ્યો એમ કહેવાય. મુખી ભજીયા સરસ બનાવતાં,વાર તહેવારે, લગ્ન પ્રસંગે જયારે મુખી ભજીયા બનાવવા જાય ત્યારે ભગો ભેગો ને ભેગો હૉય.. ગામલોકોમજાકમાં કહેતા કે “વશરામ મુખીને બે દીકરા છે એક ભગો ને બીજા ભજીયાં” અને વાત પણ સાચી હતી, મુખીને મન ભગો ને ભજીયાંબેય સરખા જવ્હાલાં!!

ભગો જ્યારે અઢારેકવરસનો હતો ત્યારે મુખી દેવ થઇ ગયેલાં અને ભગો આ ઘરમાં ત્યારથી એકલો જ રહે છે. રસોઈ તો આવડતી જ હતી એટલે જ એણે લગ્ન ના કર્યા કે કોણ જાણે શું ખબર કે એને લગ્ન કરવાનું મન પણ ના થયું. હવે તો ગામ આંખમાં એ રસોડા કરે ને ખાસ તો એ ભજિયાનોસ્પેશ્યાલીસ્ટ થઇ ગયો. એ અલગ પ્રકારનાં ભજીયાંબનાવતો, આખા મરચાંના, મરચાનીકટકીના, મેથીના, લસણીયા, ડુંગળીના, કોબીજ અને ફ્લાવરનાં, પટ્ટીનારતાળુના લીલી મકાઈનાકોબીજના,ખજૂરનાકુંભણીયા!!આમ ઘણી જાતનાં ભજીયાં એણે પોતાની કોઠાસૂઝથીપ્રયોજેલા, ગમે ત્યાં રસોડું હોય,ગમે તેનું હોય,ગમેએટલાનુંહોય,ગમે ઈ ટાણે હોય ભજિયાનીચુલ પર તો ભગો જ હોય.!! ગામ તો શું આજબાજુના બાર ગાઉની સીમ સુધી ભગાનાંભજીયાં પ્રખ્યાત થઇ ગયેલાં.હવે તો ભગો બહારગામ પણ ભજીયા બનાવવા જતો અને પછી તો એનું નામ જ ભગોભજીયાવાળો પડી ગયેલું!! પછી તો એવું બનેલું કે ભગો જાનમાં ગયો હોય ને તો પણ એ ઉતારેથી ઠેઠ રસોડેપોગી જાય અને ભજિયાનીચુલે બેસી જાય. કોઈની ઢગમાં ગયો હોય તો વેવાઈને ઘરે રસોડામાં પણ ભગોભજીયાંબનાવતો હોય. કોઈનાકારજમાંગયોહોયને તો પણ ભગોભજીયાનાતાવડે બેસી જાય!! આજુબાજુમાં ક્યાંય પણ કથા કે સપ્તાહ બેઠેલી હોય તો ત્યાં પણ રસોડામાં તમને ભજીયાબનાવતોભગો દેખાય જ!! ભગાનીભજીયાની કારીગરી જોઇને ઘણાં સ્થાનિક રસોઇયા ઘણું ધ્યાન રાખે પણ ભગા જેવા ભજીયાં એનાથી કોઈ કાળે ના થાય. કોઈ પૂછતાં કે ભગા ભાઈ અમારાથી તમારા જેવા ભજીયાં કેમ ના થાય ત્યારે ભગો જવાબ આપતો કે અમુક વસ્તુ અંદરથી આવે,ટાઢિયો તાવ,દિલની દાતારી, બહાદૂરીઅને મારા ભજીયાં…!!ભજીયાં તો મારા લોહીમાં છે ભાઈ…!!ભજીયાં ને તો મેં મારું જીવતર આપી દીધું છે.. જેમ નરસિંહ મહેતા એ કીધેલું કે “બ્રહ્મ લટકા કરે બ્રહ્મ પાસે” એમ “ભજીયાંલટકા કરે ભગા પાસે” એ પણ એટલું જ સાચું..!!

ઘરે ભગો બધું જ કામ પોતે એકલો કરતો. સવારમાં એ અડધો કળસ્યો ચા પીતો અને બાકીનું દૂધ એ મેળવી દેતો. કપડાં હાથે ધોઈ નાંખે બપોરે શાક રોટલો બનાવી નાંખે, અને સાંજે એ લગભગ ઘરે જમતો નહિ કારણ કે ગામની કે પરગામની વાડીયું માં રાતે ભજિયાનો પ્રોગ્રામ તો હોય જ!! પ્રોગ્રામવાલા તો અલગ અલગ હોય પણ ભગો એમાં કોમનફેકટર ગણાય એટલે એ તો હોયજ!! અને એ પણ મુખ્ય અતિથિ તરીકે !!, સવારે મેળવેલું દહીં લઈને ભગોવાડીએઊપડે તે મધરાતેભજીયાં ખાઈને ભગો ઘરે ઢોલિયાભેળો થાય.. કોઈ કહે “ભગાભાઈ મને ભજીયાં તો ભાવે પણ બીજા દિવસે ઝાડા થઇ જાય છે’
તો ભગો કહે.” ભજીયાં ખાધા પછી તમારે બે કલાક પાણી નહિ પીવાનું”.. કોઈ કહે કે “ભજીયાં ખાવાથી મને એસીડીટી થાય છે” તો તરત ભગો બોલે કે “ભજીયાં ખાતી વખતે સાથે થોડી થોડી હિંગ ખાવાની” કોઈને વળી ગેસ થાય તો ભગો કહેતો કે “ભજીયાં સાથે દહીં ખાવાથી ગેસ થતો નથી.. ભગો અને ભજીયાં એ ગામમાં પર્યાય બની ગયેલાં. એક વખત પથુભા ને ઘરે કારજ હતું ને ભગોભજીયાં બનાવતાં બનાવતાં કહે કે “

“મારું કારજ થાય ત્યારે ખાવામાં ખાલી ભજીયાં જ હશે,એય જાત જાતના ને ભાત ભાતના.. જલસો કરાવી દેવો છે મારા કારજમાં બધાને”

“પણ ભગા તું તારા કારજમાં જીવતો હઈશ??'” ટેમભા બોલ્યા..
” એય બધું થઇ રહે તમે જોજો તો ખરાં દરબાર… ભગવાન પણ ભજિયાનો ભૂખ્યો છે” કહીને ભગાએભજિયાનો ઘાણ ઉતાર્યો…..!! સહુ હસવા લાગ્યાં અને ભજીયાચાખવા લાગ્યા…!! ભગોજયારેજયારેભજીયા નો ઘાણ કાઢે ત્યારે અડધો ગાઉં તો એની સુગંધ પહોંચી જતી!!

એક દિવસ એવું બનેલું ને કે અષાઢ માસ ચાલે છે, રોન્ઢા ટાણું થયું ને આકાશ ઘટાટોપ વાદળોથીછવાઈ ગયું છે,સાંબેલાધારે વરસાદ શરુ થયો, ભગોઢોલિયામાંસૂતોસૂતો બોલે છે કે ” આવ મહારાજ આવ, ખેડુને રાજી કરી દે બાપલીયા, નવખંડ લીલો કરી નાંખ મારા વાલીડા, આવ મહારાજ આવ”!! આમ બોલીને ભગોમંડ્યોસપના જોવા કે ખેડૂત ખેતરમાં માં વાવણી થાય છે, મરચાંના છોડ દેખાય છે.મેથીનાક્યારા દેખાય છે.. લીલી હળદર અને લીલું આડું દેખાય છે.. સરસમજાની કોથમીર લહેરાય છે!! લાંબા અને લાલ, ઘોલર ને દેશી, ચપટા ને શેડિયા,એમ ભાત ભાતનાંમરચાં દેખાય છે.. પછી તો વાડી દેખાય,ચણાનો લોટ,સીંગતેલની સુગંધ,એયલીલાંલીલાં લસણ કપાય છે.અને પેલો ઘાણ ભજિયાનોઉતરે છે ને જ્યા ભગોભજીયાંચાખવા જાય છે ત્યાં દેહમાંથી પ્રાણ છૂટી ગયાં!! અનેભગો હળવો ફૂલ થઇ ગયો એવું લાગ્યું!!ભગાનાઆત્માને લઈને યમદેવ સ્વર્ગમાં પહોંચી ગયાં. ચિત્રગુપ્તે ચોપડો ખોલ્યો અને રિપોર્ટ કાર્ડ વાંચી સંભળાવ્યું.

“નામ:- ભગાવશરામ, ઉંમર :- 56 વરસ, ધંધો:- ભજીયાંબનાવવાં, અને જુદી જુદી રસોઈ બનાવવી!! શોખ:- લોકોને ખવરાવવા અને રાજી રહેવું” અધવચ્ચે ધર્મ રાજા એ ચિત્રગુપ્તનેઅટકાવીને કહ્યું કે ” આ ભજીયાં એટલે શું?'”

” અરે એટલીય નથી ખબર તમને’?તઈ શું મોટા ધરમ રાજાનો વેશ પેરીને બેઠા છો!! તમારાધોળામાં ધૂળ પડી ધરમ રાજા”ભગો બોલ્યો.
“ના મેં તો કદી ભજીયાજોયાય નથી, ખાધા પણ નથી..” ધર્મરાજાએકીધું ના કીધુંત્યાંતોભગાએ એનો ઉધડો લઇ લીધો.” ભારે કરી તમારો તો ફેરો ખાલી ગયો, ખોટો ધક્કો છે તમારો સરગાપુરીમાં,, ભજીયાં એટલે ભજીયાં,!!શું એનો સ્વાદ,શું એની સુગંધ,શું એની મીઠાશ,ખાતા ધરવ ના થાય એવી વસ્તુ છે ભજીયાં,!! એયનેચણાનોતાજોદળાવેલ લોટ હોય!! એમાં થોડું પાણી નાંખીને એક લીંબુ નીચોવો અને થોડાનાખો ખાવાના સોડા અને રામરસ !! પછી લસણ કાપો ડુંગળી કાપો કોથમીર કાપો મરચા કાપો મેથી કાપો અને આ બધું ઝીણુંઝીણુંનાંખો એ લોટમાં અને પછી નાંખો થોડો ગરમ મસાલો અને એક તવીમાં થોડું તેલ લઈને ગરમ કરો અને પછી ધીમે ધીમે ગોળ ગોળભજીયા પાડો અને પછી જે એની સુગંધ અને સ્વાદ આવે એની વાત જ ના પૂછો!! અને પછી પેટમાં જે ઓડકાર આવે એ બોલે એ બીજો નહિ કા ભગવાન અને કાં ભજીયાં”

આટલું કીધું ને ત્યાં ધર્મરાજા,ચિત્રગુપ્ત,અને બાકીનાં તમામ સ્ટાફને મોઢામાં પાણી આવી ગયું.. “તે ઈ ભજીયાં અહીં ના બને”??ચિત્રગુપ્તે પૂછ્યું. “બને ને ના શું કામ બને, આ ભગો હોય ન્યાંભજીયાં બનેજ ચાલો મંગાવો આટલી વસ્તુ” ભગાએ આપેલ યાદી પ્રમાણે વસ્તુ આવી ગઈ અને કલાકમાં તો ભજિયાનો પેલો ઘાણ પડયોને આખા સ્વર્ગમાં ભજિયાની સુગંધ પહોંચી ગઈ,ભગોમંડ્યો ઘાણ ઉપર ઘાણ ઉતારવા અને બાકીનાં મંડ્યા ખાવા, ખજૂરની ચટણી,આંબલીની ચટણી,દહીંની ચટણી સાથે સહુએ સોથ બોલાવી નાંખ્યો, ખાઈને ધર્મરાજા તૃપ્ત થયાં,યમરાજ અને ચિત્રગુપ્ત પણ રાજીના રેડ થઇ ગયા, આવો સ્વાદ એણે જિંદગીમાં પહેલી વાર ચાખ્યો હતો.વળી સાંજે બધાં દેવોનેફેમેલી સાથે બોલાવ્યાં અને ભગાએ બધાને ખુશ કરી દીધાં.

“માંગ માંગ વત્સ માંગે એ આપું” ધર્મરાજાએ ઠેકીને કીધું. ” મને બે દિવસ પાછો મોકલો મારા ઘરે,હું બધાને ભજીયાં ખવડાવીને આવું” ભગાએ લાગ જોઈને સોગઠી મારી. “પણ તારા શરીરને તો ત્યાં અગ્નિદાહ અપાઈ ગયો હશેને તો તું કેવી રીતે જઈશ”?

“ના હજુ તો ત્યાં સવારનાં5 વાગ્યા છે અને કોઈને ખબર નથી. સવારે કોઈક આવે ને ભગાને બોલાવે તો ખબર પડે'” યમરાજા એ કહ્યું. યમરાજા ટાઈમ મેનેજમેન્ટમાં માસ્ટર હતાં.

“તથાસ્તુઃ” ધર્મરાજાએ કહ્યું ને ભગોઢોલિયામાંથી બેઠો થયો, શરીર પરસેવાથી રેબઝેબ થઇ ગયું હતું, અરે આ સપનું હતું કે હકીકત ભગાને કશી જ ખબર ના પડી .. બહાર વરસાદ બંધ જ થયો હતો. ભગાને બધું યાદ આવ્યું. આખી રાત ભગાએ વિચારમાં કાઢી અને પછી મનમાં નક્કી કરી નાંખ્યું કે સપનું હોય તો સપનું કે હકીકત હોય તો હકીકત એ જે હોય તે કાલે મારું જીવતું જગતિયું કરી નાંખવું હવે મોડું નથી કરવું !!

સવાર પડી અને

ભગો હળવેક થી ઢોલિયા માંથી ઉભો થયો ગાયને નીરણ નાંખી,વાત્સલ્યથી માથે હાથ ફેરવ્યો,આંખમાં આવેલું આંસુ એણે ઝડપથી લૂછીને તરત એણે નહાવાનું પતાવ્યું. સવારે ભગાએ ગામનાં વડીલોને, આગેવાનોને બોલાવીને વાત કરી કે હું હવે ખર્યું પાન,બે દી નો મેમાન છું, જતાં જતાં બધાને ભજીયાંખવડાવવા છે, શરૂઆતમાં બધાને ગમ્મત લાગી, અમુકને થયું કે ભગાનું ચસ્કી ગયું લાગે છે,પણ ભગો પોતાની વાત પર અડગ રહ્યો. બીજા દિવસે ગામ ધુમાડો બંધ રાખવાનું નક્કી કર્યું.ભગાએ પોતાની ગાયને છેલ્લી વાર દોહીને એ બધું દૂધ શંકર મંદિરેમોકલાવી દીધું,ને ગાય પૂજારીને આપી દીધી. ભગાએ ગૂણ એક ચણાનો લોટ ડૉયો, અને પછી એક સાથે ત્રણ ત્રણ ચુલે ભજીયાં મંડ્યા ઊતરવા, અને ગામના આબાલ-વૃદ્ધ, સ્ત્રી ,પુરુષો, સૌ હોંશેહોંશે ખાવા માંડ્યા,બપોરે બે વાગ્યા સુધીમાં આખું ગામેધરાઈ ધરાઈને ભજીયાં ખાધા, આજનો સ્વાદ અલૌકિક હતો. બધાએ ખુબ જ વખાણ કર્યા. છેલ્લે ટેમભા, પથુભા, રાવજી,અને ભીમજી જ વધ્યા, એ લોકો ભગાની સાથે ખાવા બેઠા. ખાતા ખાતા ભગાએ કીધું કે ભીમજી આજ થી આ મકાન તારું, ગામના સાગમટે રસોડા અહીં કરવાના ને ભજીયાંબનાવવાનાં. ભીમજી એ હા ભણી છેલ્લે બધાએ ભગાના આગ્રહથી બે બે ભજીયા અને પછી ભગો એના ઢોલિયા પાસે ગયો, બીજાં બધા એની સાથે જ હતાં ને ભગો ઢોલિયામાં જ ઢળી પડ્યો, પવન નાંખ્યો, ડોકટરને બોલાવ્યાં,તપાસ થઇ. ડોકટરેકીધું કે ભગાએ દેહ છોડી દીધો છે!!

લેખક : મુકેશ સોજીત્રા

ખુબ સુંદર વાર્તા…. શેર કરો તમારા મિત્રો સાથે લાઇક કરો અમારું પેજ…

ટીપ્પણી

No comments yet.

Leave a Reply

error: Content is protected !!